της γης οι κολασμένοι

Ε.Σ.Σ.Δ. (ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΔΥΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ)

2008-09-20T04:24:00.000-07:00

Το κείμενο αυτό που προέρχεται αρχικά από το ιταλικό site Rekombinant δημοσίευσε το 2004 το περιοδικό Βαβέλ, και αναφέρεται στα γκούλαγκ του "ελεύθερου κόσμου". Γι' αυτά όμως, δεν θα βρεθεί καμία ευαίσθητη δημοκρατική κυράτσα να μιλήσει...

Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ

Οι λόγοι για να φοβάται ένα ανθρώπινο ον, που ζει σ' αυτή την κοινωνία, δεν είναι λίγοι: η τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το "παίρνετε τρεις (εργαζόμενους) στην τιμή του ενός, και τους πετάτε όταν χαλάσουν -έτσι κι αλλιώς είναι πάμφθηνοι", ο πανικός στην αντιμετώπιση του ανεξέλεγκτου εργοδότη, τα πυρηνικά απόβλητα, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η σύνταξη, η κατακόρυφη πτώση των μετοχών στο χρηματιστήριο, οι πόλεμοι... Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επεσήμανε πρόσφατα τις επιπτώσεις του κοινωνικού άγχους στην ψυχική υγεία. (Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί εμείς δεν το είχαμε προσέξει!) Προσθέστε σε αυτούς, τους "πραγματικούς", φόβους τον τρόμο που προκαλούν τα γουρλωμένα μάτια των τηλεπαρουσιαστών και οι καυτοί τίτλοι των εφημερίδων για τους ξένους, τους τρομοκράτες, τις φανταστικές επιδημίες, τους "ναρκομανείς", τους παιδεραστές, αλλά και τα γουρλωμένα μάτια των πολιτικών που μας "απειλούν" με "ακόμα περισσότερη δημοκρατία", ως θεματοφύλακες της ελευθερίας μας αλλά και της ασφάλειάς μας, αυτής που μάς εγγυώνται και μας εξασφαλίζουν...

Δημοκρατία, ελευθερία, αλλά πάνω από όλα ασφάλεια... Οι κυβερνώντες, αφού πρώτα μας τρομάξουν με τους (πραγματικούς ή φανταστικούς) κινδύνους που η πολιτική τους και οι συνεταίροι τους στα Μέσα προκάλεσαν, αναλαμβάνουν μετά την υποχρέωση να μας εξασφαλίσουν αυτό το ύψιστο αγαθό: την ασφάλεια!...
Μοιάζει απίστευτη η μεταβολή της σημασίας που υπέστη η λέξη "ασφάλεια" από αυτούς που επαγγέλλονται τη "σύγχρονη δημοκρατία". Κάποτε παρέπεμπε στην αναζήτηση μιας ζεστής αγκαλιάς της μητέρας, σε χάδια, σε φροντίδα, ή -πιο πρόσφατα- και σε τρεχούμενο νερό στο σπίτι, και σ' έναν καναπέ για ανέμελο άραγμα, ή -ακόμα πιο πρόσφατα- και σε κοινωνική ασφάλεια, δηλαδή σε νηπιαγωγεία, κοινωνική φροντίδα για τα παιδιά, φιλόξενους οίκους ευγηρίας και καλές συντάξεις για τους ηλικιωμένους, κοινωνικούς λειτουργούς που σε βοηθάνε και σε ακούνε αν έχεις κάποιο πρόβλημα, φάρμακα και καλό νοσοκομείο για όποιον αρρωσταίνει, ενίσχυση σε αυτούς που για κάποιον λόγο "δεν τα καταφέρνουν"...

Αυτά είχαμε στο μυαλό μας όταν λέγαμε "ασφάλεια", όταν ζητούσαμε "ασφάλεια". Κι όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν προσδιορίζει πια αυτή τη λέξη, όπως τη μάθαμε από τον βομβαρδισμό των τρομολαγνικών εικόνων και των σάλιων τους (κάθε σταγόνα σάλιου και 100 ευρώ στην τσέπη τους), την ώρα που ορκίζονται στην ελευθερία "που ο λαός απολαμβάνει". Η "Νέα Ασφάλεια" (Πώς λέμε Νέα Εποχή; Αυτό.) παραπέμπει σε ό,τι κάποτε δικαίως μας τρόμαζε: στρατιωτικές μπότες που ηχούν στο πεζοδρόμιο, καθώς εξοπλισμένοι με τα πιο τέλεια όπλα Ρόμποκοπ περιπολούν, ενώ οι σκοτεινές γωνιές φωτίζονται από εκτυφλωτικά φώτα που μας "προστατεύουν" από κλέφτες και βιαστές (Ποιος νοιάζεται αν κρύβουν τα αστέρια από τους ερωτευμένους;) και κάμερες παντού καταγράφουν κακοποιούς και τοξικομανείς (Ποιος νοιάζεται αν "κλέβουν" τα φιλιά των ερωτευμένων;).
Ποιος νοιάζεται που μας κλέβουν τα όνειρα; Αυτά δεν αθροίζονται στο Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα, την ιερή αγελάδα των οικονομολόγων. Ποιος νοιάζεται που αυτή η ασφάλεια κάνει τις πόλεις μας να μοιάζουν όλο και περισσότερο με φυλακές; Και καλύτερα που μοιάζουν, δηλαδή, για να εξοικειωνόμαστε, μια που στη φυλακή καταλήγεις όλο και πιο εύκολα. Ευαίσθητοι "δημοκρατικοί" ηγέτες κάθε πολιτικής απόχρωσης κατασκευάζουν παντού νέες και μεγαλύτερες φυλακές, άλλο αν η ανάπτυξη και συντήρηση του "σωφρονιστικού μηχανισμού" κοστίζει περισσότερο από τη δημιουργία των κοινωνικών υπηρεσιών που θα μπορούσαν να μας κάνουν να αισθανόμαστε "ασφαλείς" (σύμφωνα με την παλιά, "ξεπερασμένη", σημασία).

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Για να δούμε τώρα τι σημαίνουν όλα αυτά με οικονομικούς όρους. Από τη δεκαετία του '80, με πρωτοπόρο την Αμερική, άρχισε να αναπτύσσεται η ιδιωτικοποίηση των φυλακών, που αποτελούν σήμερα ένα σημαντικό τομέα της "ελεύθερης" οικονομίας, με αύξηση 35% το χρόνο. Εισηγμένη στη Wall Street, η Correctional Corporation είναι η πέμπτη ισχυρότερη εταιρεία του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Οι περισσότερες φυλακές των ΗΠΑ είναι σήμερα ιδιωτικές και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον τομέα αποτελούν ένα ισχυρό λόμπι, που πιέζει για (και επιβάλλει) νόμους με τους οποίους αυξάνονται οι ποινές και οι χρόνοι κράτησης. Κελιά γεμάτα, πορτοφόλι γεμάτο! Στην Αγγλία, οι ιδιωτικοποιήσεις άρχισαν το 1991, ενώ προχωρούν και σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Αυστραλία. Οι ιδιοκτήτες και οι ιθύνοντες των φυλακών δεν δίνουν και τόσο μεγάλη σημασία στις "μαλακίες" που γράφουν τα Συντάγματα ότι η ποινή έχει ως σκοπό τον "σωφρονισμό και την επανένταξη" του φυλακισμένου. Αν ο φυλακισμένος "σωφρονιστεί και επανενταχθεί", τότε το σύστημα θα χάσει έναν πελάτη.
Ανάμεσα στο 1979 και στο 1990, οι δαπάνες των Πολιτειών που συναποτελούν τις ΗΠΑ στον τομέα των φυλακών αυξήθηκαν κατά 32,5% για τη λειτουργία τους και κατά 61,2% για την κατασκευή νέων "σωφρονιστικών καταστημάτων", με ρυθμό αύξησης τρεις φορές μεγαλύτερο από τον αντίστοιχο των στρατιωτικών δαπανών σε εθνικό επίπεδο! Και, ως γνωστόν, στις στρατιωτικές δαπάνες οι Αμερικάνοι δεν αστειεύονται. Η διαχείριση του "σωφρονιστικού" συστήματος των ΗΠΑ κοστίζει περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η κατασκευή νέων κελιών περίπου 6 εκατομμύρια δολάρια. Το χρόνο. Όλο και πιο πολλά κάθε χρόνο...

Στην Ιταλία, υπολογίζεται ότι το ημερήσιο κόστος ενός κρατουμένου είναι 150 ευρώ την ημέρα. Και να σκεφτεί κανείς ότι το μπάτζετ είναι τόσο μικρό, που το προσωπικό διαμαρτύρεται ότι λείπουν βασικά πράγματα. (Και οι κρατούμενοι διαμαρτύρονται, αλλά ποιος ασχολείται με αυτά τα καθάρματα;) Στις φυλακές υπάρχουν σοβαρές, πάρα πολύ σοβαρές, υγειονομικές ελλείψεις. Σε διεθνές επίπεδο, οι ιδιωτικοποιήσεις στον "σωφρονιστικό τομέα" συνεχίζονται, σύμφωνα με τη λογική ότι οι ιδιώτες τα καταφέρνουν καλύτερα και πιο οικονομικά, αν και πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι, στην Αγγλία ας πούμε, το μέσο ετήσιο κόστος μιας "φυλακιακής κλίνης" (Πώς λέμε "ξενοδοχειακή κλίνη"; Αυτό!) αυξήθηκε από 42.000 δολάρια το 1988 σε 53.100 δολάρια τη δεκαετία του '90.

Παντού σε όλο τον "ελεύθερο", "πολιτισμένο" και "δημοκρατικό" κόσμο, οι φυλακισμένοι διαμαρτύρονται για τις άθλιες συνθήκες των φυλακών, για το στοίβαγμα τους, για την έλλειψη υγειονομικών υπηρεσιών, για την κακομεταχείριση και τις ανθρωποκτονίες. Και ενώ ο τομέας του ποινικού ελέγχου επεκτείνεται παντού, προστίθενται και νέες μορφές ηλεκτρονικού ελέγχου, εξαιρετικά εκλεπτυσμένου από τεχνολογική άποψη, μην τυχόν και ξεφύγει κανείς για τα νέα αδικήματα που θεσπίζουν δεξιά και "αριστερά" παγκοσμίως. (Ας σημειώσου με εδώ, παρεμπιπτόντως", ότι τα ηλεκτρονικά βραχιόλια για τον έλεγχο των καταδικασμένων θεσμοθετήθηκαν στην Ιταλία από κυβέρνηση της "αριστεράς"...)

Όπως είναι ο κανόνας σε κάθε οικονομικό τομέα που σέβεται τον εαυτό του, βασική προτεραιότητα είναι το κέρδος. Στις ΗΠΑ, υπάρχουν περισσότερες από εκατό εταιρείες εξειδικευμένες στο σχεδιασμό και στην κατασκευή φυλακών, που κερδίζουν από 4 έως 6 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο από τέτοιου είδους κατασκευές.

Στο Correction Today, ένα έντυπο που εκδίδει η Σωφρονιστική Ομοσπονδία των ΗΠΑ, βρίσκει κανείς διαφημίσεις του τύπου: "κατασκευές φυλακών με το κλειδί στο χέρι", "προσφέρουμε υπηρεσίες διαχείρισης φυλακών", "έχουμε τα καλύτερα ηλεκτρονικά βραχιόλια, τα καλύτερα ειδικά όπλα, τα καλύτερα συστήματα ελέγχου των κρατουμένων"... Τέλεια!

Ο high tech βιομηχανικός τομέας των φυλακών είναι ένας από τους πιο αναπτυγμένους οικονομικούς τομείς στις ΗΠΑ: η επέκταση των τραπεζών πληροφοριών παρήγαγε 50 εκατομμύρια ηλεκτρονικούς φακέλους για 30 εκατομμύρια πρόσωπα (σχεδόν το ένα τρίτο του αντρικού πληθυσμού), πέρα από τις συσκευές ηλεκτρονικού ελέγχου τις τόσο προσφιλείς σε δεξιές και "αριστερές" κυβερνήσεις.

Το "πεδίο ανάπτυξης" (!) αυτού του συστήματος είναι οι πιο αδύνατες κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού, αυτό το πλήθος των ανθρώπων που είναι (μερικώς ή ολικώς) αποκλεισμένο από την αγορά εργασίας ή από τις κοινωνικές παροχές, που -έτσι κι αλλιώς- προσεγγίζουν πια τα όρια της ελεημοσύνης. Από την εγκληματικοποίηση της διαφωνίας των απολυταρχικών καθεστώτων φτάσαμε στην εγκληματικοποίηση της φτώχειας, των στρωμάτων του πληθυσμού που "περισσεύουν", στις "ελεύθερες" σύγχρονες κοινωνίες. Σε ένα κείμενό της, η Angela Davis έγραφε ότι, με τη φυλάκιση και τη συνακόλουθη αφαίρεσα των πολιτικών δικαιωμάτων, βγαίνουν από τη μέσα δύο εκατομμύρια άνθρωποι, που θα μπορούσαν να ψηφίσουν, όλοι φτωχοί και συνήθως εθνικές μειονότητες. Σήμερα θα μπορούσε κανείς να προσθέσει ότι δύο εκατομμύρια κρατούμενοι είναι δύο εκατομμύρια λιγότεροι άνεργοι, που -αν συνυπολογιστεί και η επέκταση του οικονομικού τομέα των φυλακών- αφαιρούν δύο μονάδες από το ποσοστό ανεργίας των ΗΠΑ.

Χώρια που οι φυλακισμένοι δίνουν μια ακόμα δυνατότητα "ανάπτυξης της οικονομίας μας", για την οποία τόσο κόπτονται οικονομολόγοι και πολιτικοί. Ένα μεγάλο τμήμα των κρατουμένων στις αμερικάνικες φυλακές, δημόσιες και ιδιωτικές, εργάζεται, κι έτσι οι κρατούμενοι αποτελούν μια πραγματική παράλληλη αγορά εργασίας, όπου οι αμοιβές προσεγγίζουν το 20% των "έξω" αμοιβών, από τις οποίες η διοίκηση κατακρατά το 80%. Και δεν πρόκειται πια για εθελοντική εργασία, αλλά υποχρέωση επιβεβλημένη με νόμο ο οποίος καθορίζει ότι είναι χρέος των κρατουμένων να πληρώνουν για τις "υπηρεσίες" που τους παρέχονται! Η εργασία απελευθερώνει! Πάντα!... Λάγκερ, γκουλάγκ και Correctional Corporation ήταν και είναι το προϊόν της τεχνικής εκλογίκευσης του ελέγχου των διαφορετικών. "Γιατί να μεταφέρετε αλλού την παραγωγή, όταν έχετε μια πειθαρχημένη εργατική δύναμη στην περιοχή σας;", λέει ένα διαφημιστικό σποτ για το πρόγραμμα "παραγωγικής εκμετάλλευσης των φυλακών της Καλιφόρνια". Κι απευθύνεται φυσικά σε επιχειρηματίες. Αν θέλετε να φρικάρετε πραγματικά, ξεχάστε τις ταινίες τρόμου και κάντε ένα γύρο στα sites της Corporation, πληκτρολογώντας για αρχή www.aca.org.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ

Ένα διάστημα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και, κυρίως, μετά το Δεύτερο, για μια περίοδο 50 περίπου χρόνων σχετικής ειρήνης, αρκετά δυτικά κράτη επένδυαν σε αυτό που ονομάστηκε "κοινωνικό κράτος". Σε αυτή την περίοδο, οι "κοινωνικές δαπάνες" ήταν περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη ιστορική εποχή, στη βάση μιας οικονομικής πολιτικής που ονομάστηκε "κεϋνσιανισμός". Ένα -μικρό ίσως- κομμάτι της ανθρωπότητας και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, για μισό περίπου αιώνα, επιχείρησε να οικοδομήσει μεγαλύτερη "ισότητα", καθώς τα κράτη προσπαθούσαν να απομακρύνουν το φόβο (για τους "από πάνω") της εξέγερσης και της ανατροπής, υπό την πίεση του εργατικού κινήματος, στον "φορντικό τρόπο παραγωγής". Στα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια, με τον απόλυτο "θρίαμβο της αγοράς", μετά από μια απίστευτη ιδεολογική (και όχι μόνο, φυσικά!) επίθεση, η μικρή αυτή ιστορική παρένθεση κλείνει. Το κράτος από "κοινωνικό" γίνεται "αδύνατο", "ελάχιστο", ριγκανικής και θατσερικής μορφής, ένα κράτος που αναθεώρησε τελείως τους αναδιανεμητικούς στόχους και τα κοινωνικά δικαιώματα. Οι πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων σε κάθε σφαίρα -μέχρι και στην υγεία και στα "περιβαλλοντικά αγαθά" και στις κοινωνικές υπηρεσίες- μεγέθυναν και μεγεθύνουν την οικονομική και κοινωνική σημασία αυτών των διαδικασιών. Περάσαμε έτσι από μια κοινωνική πολιτική, με διακηρυγμένο στόχο την ενσωμάτωση των "αδύναμων", σε μια πολιτική κοινωνικού αποκλεισμού όλο και μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού. Τώρα οι "αδύναμοι" απλώς περισσεύουν! Ας εγκαταλείψουν τις "χώρες μας" (όσοι είναι ξένοι, αλλά και οι άλλοι "ανίκανοι"), ας πεθάνουν, ας πάνε στη φυλακή.
Σε αυτόν τον "ελεύθερο κόσμο" του "θριάμβου της δημοκρατίας" (όπου αυτοί που τα καταφέρνουν έχουν το "ιερό δικαίωμα ", αλλά και τη διάθεση -ακόμα!- να εκλέγουν έναν από τους δύο προσφερόμενους ηλίθιους), η τεράστια αύξηση των φυλακισμένων και η ιλιγγιώδης αύξηση των "ποινικά εμπλεκομένων" αποτελούν το πιο "παγκοσμιοποιημένο στοιχείο": από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα (που δεν είναι ακόμα και τόσο ελεύθερη, αλλά βρίσκεται σε καλό δρόμο...) και από τη Δυτική Ευρώπη μέχρι τη Ρωσία, ανεξάρτητα από το αν κυβερνά η δεξιά ή η "αριστερά". Πρόκειται για ένα φαινόμενο μάλλον άγνωστο ακόμα και στα κινήματα. Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε: πόσοι φυλακισμένοι υπάρχουν σήμερα στην Ιταλία;... Τώρα ξανανοίξτε τα: περίπου 58.000, πάνω από διπλάσιοι σε σχέση με δέκα χρόνια πριν, σχεδόν τριπλάσιοι από τους φυλακισμένους το 1980. Για να μην αναφερθούμε στον -πολλαπλάσιο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν- "ποινικά εμπλεκόμενο" πληθυσμό (υπόδικοι, με αναστολή), στους "όμηρους" δηλαδή του δικαστικού συστήματος. Σε σχέση με τον αριθμό των κατοίκων, το "ποσοστό φυλακισμένων" στην Ιταλία είναι ακόμα χαμηλό συγκρινόμενο με τα ποσοστά άλλων χωρών: περίπου το 1 ‰ επί του πληθυσμού. Είμαστε ακόμα μακριά από το ποσοστό της Αμερικής: 7 στους χίλιους, δηλαδή 2 εκατομμύρια φυλακισμένοι, χώρια οι άλλοι τόσοι που εκτίουν τις ποινές τους έξω (με "εναλλακτικούς" στη φυλάκιση τρόπους). Για λόγους δικαιοσύνης απέναντι στη δεξιά και στην "αριστερά", αξίζει να προσθέσουμε ότι οι αμερικάνοι φυλακισμένοι αυξήθηκαν από ένα σε δύο εκατομμύρια κατά την περίοδο του Κλίντον, επί της "πεφωτισμένης" προεδρίας του οποίου χτίστηκαν 213 νέες φυλακές -χωρίς να υπολογίζουμε τις ιδιωτικές- και προσλήφθηκαν 83.000 άνθρωποι ως σωφρονιστικό προσωπικό. Κάποιοι ακόμα αριθμοί, για να έχετε μια συνολική εικόνα: Οι πρόσφυγες, οι "ξεριζωμένοι", από τις φυσικές καταστροφές και τους πολέμους είναι σήμερα περίπου 20 εκατομμύρια παγκοσμίως, ενώ ο πληθυσμός των φυλακών (η φυλάκιση είναι μια άλλη μορφή "ξεριζώματος" -και όχι μόνο- των ανθρώπων) αγγίζει τα 50 εκατομμύρια. Και μιλάμε μόνο γι' αυτούς που είναι "μέσα ", όχι γι' αυτούς που εκτίουν "εναλλακτικές" ποινές και όχι για τους πολλαπλάσιους "ποινικά εμπλεκόμενους".

Ενώ οι εθνικές και κρατικές συγκρούσεις, οι πόλεμοι, παράγουν το μεγαλύτερο μέρος των 20 περίπου εκατομμυρίων προσφύγων, ένας ακήρυχτος "εσωτερικός πόλεμος" παράγει πολύ περισσότερους φυλακισμένους. Πρόκειται για "εσωτερικό πόλεμο" εναντίον εκείνων που "περισσεύουν": των φτωχών, των εξαρτημένων από παράνομες ουσίες, των προσφύγων. Υπολογίζεται ότι στην Ιταλία μόνο το 10% των φυλακισμένων είναι "πραγματικοί εγκληματίες" (μαφιόζοι κλπ). Οι υπόλοιποι, το 90%, είναι αυτό που λέμε "κοινωνικοί κρατούμενοι". Και η Ιταλία είναι σχετικά "καλή" περίπτωση συγκρινόμενη με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να έχετε μια καλύτερη εικόνα: στην Ιταλία έχουμε 95 φυλακισμένους ανά 100.000 κατοίκους, ενώ στην Πορτογαλία 132, στην Αγγλία 126, στην Ισπανία 117, ενώ στη Γερμανία 95 (σαν κι εμάς!). Καμιά χώρα της Δυτικής Ευρώπης δεν βρίσκεται στα επίπεδα των ΗΠΑ, όπου οι 700 στους 100.000 είναι φυλακισμένοι. Αλλά ο αριθμός αυξάνεται αλματωδώς, οπότε έχουμε ελπίδες να τους φτάσουμε. Και να τους ξεπεράσουμε ακόμα. Ο δρόμος για την πρόοδο, την ελευθερία, τη Νέα Εποχή, είναι ανοιχτός.
Παντού σε όλο τον κόσμο, οι φυλακές είναι γεμάτες, στα όρια του αδιαχώρητου. Χτίζονται κι άλλες, αλλά δεν αρκούν, οπότε οι κρατούμενοι στοιβάζονται σαν τα σκουπίδια (για να χωρέσουν κι άλλα). Στις φυλακές των περισσότερων χωρών, λείπει απελπιστικά ο χώρος, λείπουν τα κρεβάτια, λείπει η κατάλληλη υγειονομική φροντίδα. Οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες και τα προγράμματα "εργασιακής επανένταξης" ελάχιστα. Ακόμα και η αρμόδια Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης, που κάνει περιοδικές επιθεωρήσεις σε όλες τις χώρες της Ένωσης, υπογραμμίζει ότι "οι συνθήκες ζωής στις περισσότερες, υπερπλήρεις, φυλακές είναι απάνθρωπες".

Οι πολιτικές της "απελευθέρωσης" και της "αποτίναξης του κράτους-δυνάστη", που "πρέπει να είναι ελαφρό και ευέλικτο", παράγει 50 εκατομμύρια φυλακισμένους σε όλο τον κόσμο. Αν υπολογίσουμε και τους πολλαπλάσιους "ποινικά εμπλεκόμενους", αν υπολογίσουμε και το ότι πολλά κράτη δεν δίνουν (αποδεδειγμένα) αληθινά στοιχεία, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με αυτούς που μιλάνε για μετάβαση "από το κοινωνικό στο ποινικό κράτος". Μοιάζει με λογοπαίγνιο, αλλά δυστυχώς δεν είναι: ο "φιλελευθερισμός" παράγει "φυλακισμό". Παράγει εγκλεισμό στις φυλακές πρωτοφανή στην ιστορία, εκτός αν ανατρέξουμε στον Μαρξ όταν περιγράφει τον εγκλεισμό σε "περίφρακτους χώρους", την εποχή της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης, όταν η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου προκάλεσε έναν τεράστιο αριθμό εξαθλιωμένων περιπλανώμενων, που κατέληγαν εγκλεισμένοι μαζί με πόρνες, εγκαταλειμμένα παιδιά, άρρωστους, τρελούς και κοριτσάκια με τα σπίρτα. (Χρειαζόμαστε έναν νέο, cyber Ντίκενς, για να περιγράψει αυτή τη Νέα Εποχή της "ελευθερίας"!) Στις ΗΠΑ, τον "φάρο του φιλελευθερισμού ", ένας στους είκοσι Αμερικάνους θα καταλήξει τουλάχιστον μια φορά στη φυλακή. Ο αριθμός των καταδικασμένων τριπλασιάστηκε κατά τις δεκαετίεςτου'80 και του '90. Ακόμα και στη Νότια Αφρική, την εποχή του απαρτχάιντ, οι ποινές φυλάκισης αναλογικά με τον πληθυσμό ήταν λιγότερες! Και αφορούσαν φυσικά κυρίως μαύρους. Αλλά και στην Αμερική, η πλειοψηφία των φυλακισμένων είναι μαύροι, αν και αποτελούν το 12% του πληθυσμού.

Το 60% των φυλακισμένων είναι εθνικές μειονότητες και περίπου το 50% Αφροαμερικάνοι... Και μια τελευταία, αλλά αναγκαία, παρατήρηση: Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι η αύξηση του αριθμού των φυλακισμένων εξαρτάται από το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότερα αδικήματα, μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Κι όμως, τα "ουσιαστικά" αδικήματα -οι κλοπές και τα αδικήματα κατά προσώπων- μειώθηκαν, κατά 26,1% και κατά 24,5% αντίστοιχα, ακριβώς την περίοδο της ιλιγγιώδους αύξησης των φυλακίσεων. Τι έχει αυξηθεί; Η διάρκεια της φυλάκισης για το ίδιο αδίκημα και η εφεύρεση και άλλων, "νέων", αδικημάτων...

Και κάτι σαν επίλογος:

Κατασκευάστε κι άλλα αδικήματα και κλείστε στη φυλακή όλους όσοι "περισσεύουν" κι ενοχλούν τη δημοκρατία μας. Πιάστε τους, σας παρακαλώ, σαν τις μύγες, που τραβηγμένες από τους προβολείς και το μέικ απ, μας χαλάνε την εκπομπή και γαργαλάνε τις φαλάκρες μας.

Και συνεχίζουμε, κυρίες και κύριοι, με τον απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένο υπουργό των εσωτερικών, που θα μας μιλήσει για το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας, που -τώρα που το έχουμε- πρέπει να το διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού.

Σε ποιον ανήκει ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν;

2008-09-12T05:21:00.000-07:00

...ή αλλιώς, o Σολζενίτσιν αυτο-αποκαλύπτεται. (Με μια μικρή καθυστέρηση λόγω θέρους).

Ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν έγινε γνωστός στη Δύση για τα αντικομμουνιστικά μυθιστορήματα που έγραψε, για τα οποία έφτασε να τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Απ' τους πιο πολυδιαφημισμένους συγγραφείς, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου παρουσιάζονταν ως "δημοκράτης" ο οποίος διώκονταν άδικα στην ΕΣΣΔ επειδή πάλευε για την ελευθερία. Αποτέλεσε με βάση αυτά κέντρο της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας τις δεκαετίες του '60 και '70.

Με το θάνατό του στις αρχές Αυγούστου τα μεγάλα ΜΜΕ αλλά και ισχυροί ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Β. Πούτιν αλλά και ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Χαβιέ Σολάνα, δεν παρέλειψαν να μας υπενθυμίσουν τους… «αγώνες του για τη δημοκρατία και την ελευθερία».

Δε θα επικεντρώσουμε στα τερατώδη ψεύδη του Σολζενίτσιν σχετικά με τα «θύματα του κομμουνισμού» στην ΕΣΣΔ. Το ότι έφτασε στο σημείο να υποστηρίζει στα σοβαρά ότι ο αριθμός τους είναι 110 εκατομμύρια (!) αρκεί. Σύγχρονες ιστορικές έρευνες με βάση τα αρχεία που άνοιξαν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ έχουν δώσει πραγματικά στοιχεία και όχι φαντασιοπληξίες. Αντίθετα, σε αυτό το κείμενο θα επικεντρώσουμε σε απόψεις που ο ίδιος εξέφρασε κατά καιρούς για τα επίκαιρα ζητήματα της εποχής, στα οποία δε χωρούν πολλές υποκειμενικές κρίσεις.

Ο Σολζενίτσιν και η Ισπανία

Αφότου πέθανε ο Φράνκο το 1975, το ισπανικό φασιστικό καθεστώς άρχισε να χάνει τον έλεγχο της πολιτικής κατάστασης και στην αρχή του 1976, το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης στράφηκε στα γεγονότα της Ισπανίας. Απεργίες και διαδηλώσεις υπέρ της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας υποχρέωσαν τον κληρονόμο του Φράνκο, το βασιλιά Χουάν Κάρλος, να εισαγάγει πολύ προσεκτικά κάποια φιλελευθεροποίηση προκειμένου να καταλαγιάσει η κοινωνική αναταραχή.

Σε αυτήν την σημαντικότερη στιγμή στην ισπανική πολιτική ιστορία, ο Σολζενίτσιν εμφανίζεται στη Μαδρίτη και δίνει μια συνέντευξη στην εκπομπή Directisimo ένα Σάββατο βράδυ, 20 Μαρτίου 1976, σε prime time ζώνη προγράμματος (βλ. τις ισπανικές εφημερίδες, το ABC και το Ya της 21ης Μαρτίου 1976). Πρόθεσή του δεν ήταν να υποστηρίξει τα αποκαλούμενα μέτρα φιλελευθεροποίησης του βασιλιά. Αντίθετα, ο Σολζενίτσιν προειδοποιούσε για αυτές τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις!

Στην τηλεοπτική συνέντευξή του δήλωσε ότι 110 εκατομμύρια (!) Ρώσοι είχαν πεθάνει όντας θύματα του σοσιαλισμού, και σύγκρινε "τη σκλαβιά στην οποία οι σοβιετικοί άνθρωποι υποβλήθηκαν με την ελευθερία που απόλαυσαν στην Ισπανία".

Ο Σολζενίτσιν κατηγόρησε επίσης τους "προοδευτικούς κύκλους" ως «ουτοπιστές», επειδή θεωρούσαν την Ισπανία μια δικτατορία. Ως "προοδευτικό", εννοούσε κάθε αντιπολιτευόμενο, τους φιλελεύθερους, τους σοσιαλδημοκράτες και τους κομμουνιστές. "Το περασμένο φθινόπωρο," έλεγε ο Σολζενίτσιν, "η παγκόσμια κοινή γνώμη ανησυχούσε για την τύχη των ισπανών τρομοκρατών (εννοώντας ως τρομοκράτες τους Ισπανούς αντι-φασίστες που καταδικάζονταν σε θάνατο από το καθεστώς Φράνκο). Όλη την ώρα η προοδευτική κοινή γνώμη απαιτεί δημοκρατική πολιτική μεταρρύθμιση υποστηρίζοντας παράλληλα πράξεις τρομοκρατίας". "Εκείνοι που επιδιώκουν τη γρήγορη δημοκρατική μεταρρύθμιση, συνειδητοποιούν τι θα συμβεί αύριο ή μεθαύριο; Στην Ισπανία μπορεί να υπάρξει δημοκρατία αύριο, αλλά αργότερα πώς θα αποφευχθεί η πορεία προς τον ολοκληρωτισμό;"... (όπως πάντα έγκυρες προβλέψεις).

Ο Σολζενίτσιν και η Πορτογαλία

Στις ΗΠΑ, ο Σολζενίτσιν κλήθηκε συχνά να μιλήσει σε σημαντικές συνεδριάσεις. Ήταν, παραδείγματος χάριν, ο κύριος ομιλητής στο συνέδριο του AFL-CIO (μεγάλο αμερικανικό συνδικάτο) το 1975, και στις 15 Ιουλίου 1975 κλήθηκε για να δώσει μια διάλεξη σχετικά με την παγκόσμια κατάσταση στο αμερικανικό Κογκρέσο! Οι διαλέξεις του ήταν προκλητικές, καθώς υποστήριζε τις πλέον αντιδραστικές θέσεις.

Μετά από 40 έτη φασισμού στην Πορτογαλία, όταν πήραν οι αριστεροί ανώτεροι υπάλληλοι στρατού την εξουσία στη λαϊκή επανάσταση του 1974, ο Σολζενίτσιν ήταν υπέρμαχος της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στην Πορτογαλία που, σύμφωνα με αυτόν, θα προσχωρούσε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας εάν οι ΗΠΑ δεν επενέβαιναν!
Τα λόγια του έχουν ως εξής:

«Είναι τραγικό για μας τους άλλους Ρώσους, με την πείρα που έχουμε τώρα, να βλέπουμε αυτά που συμβαίνουν στην Πορτογαλία. Ανησυχούμε. […] Κι όμως τι βλέπουμε; Ένα είδος κακότεχνης αντιγραφής, αυτό βλέπουμε. Όσα έγιναν τότε στη Ρωσία αντιγράφονται στην Πορτογαλία με πολύ λίγες διαφορές. Για μας όλα μοιάζουν με επανάληψη. […] Παρ’ όλα αυτά ο δυτικός τύπος μιλάει όσο πιο σοβαρά μπορεί για τις πρώτες ελεύθερες εκλογές. Οι πανουργίες και οι ανομίες τους είναι ολοφάνερο ότι ποικίλλουν ανάλογα με τις περιστάσεις. Αλλ’ όμως σ’ όλα αυτά αναγνωρίζουμε τον κομμουνιστικό χαρακτήρα, το κομμουνιστικό καλούπι. […] Η Πορτογαλία σήμερα στην πραγματικότητα έχει εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ. Φοβάμαι ότι θα βγει αληθινή η πιο κάτω προφητεία μου, εάν προβλέψω ότι τα γεγονότα απ’ αυτή τη στιγμή και πέρα δεν θα είναι αντιστρεπτά. Η Πορτογαλία πρέπει να θεωρείται μελλοντικό μέλος του συμφώνου της Βαρσοβίας. Αυτό είναι κάτι αναπόφευκτο. Δεν μπορούμε να κοιτάμε αδιάφορα αυτή την τραγική και ταυτόχρονα ειρηνική επανάληψη των κομμουνιστικών μεθόδων. Σε δυο άκρες της Ευρώπης και με χρονική διαφορά εξήντα ετών καταπνίγεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και μέσα σε χρονικό διάστημα μερικών μηνών η δημοκρατία που μόλις γεννιόταν»…

Φυσικά η κινδυνολογία του Σολζενίτσιν για τον εκδημοκρατισμό της Πορτογαλίας μόνο ως παραλήρημα μπορεί να χαρακτηριστεί και ουδεμία σχέση δεν είχε με την εξέλιξη των πραγμάτων. Πράγμα που αναγκάσει τον έλληνα εκδότη του βιβλίο να προσθέσει τη σημείωση «Ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε πριν τα γεγονότα λάβουν την τροπή που παρουσιάζουν σήμερα»!

Στις ομιλίες που προαναφέρθηκαν παραπάνω ο Σολζενίτσιν ήταν επίσης εξόχως αποκαλυπτικός όσον αφορά τις απόψεις του για μια σειρά ζητήματα που αναλύονται παρακάτω (στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Ανατολή και δύση», εκδόσεις Ι. Σιδέρης).

Ο Σολζενίτσιν και ο… Βλασόφ

Ως γνωστόν ο στρατηγός Βλασόφ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πρόδωσε τη Σοβιετική Ένωση και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς όταν αιχμαλωτίστηκε απ’ αυτούς. Ο Σολζενίτσιν πασχίζει να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την προδοσία του πρώην διοικητή της 2ης Στρατιάς. Γράφει:

«Η 2η Στρατιά κρούσης βρίσκεται σε βάθος 75 χιλιομέτρων μέσα στις γραμμές του γερμανικού στρατού. Και εκείνη τη στιγμή είναι που οι τυχοδιώκτες του Γενικού Επιτελείου βρέθηκαν να μη διαθέτουν καθόλου αποθέματα σε άντρες και εφόδια. Ο στρατός έμεινε χωρίς ανεφοδιασμό και, παρ’ όλα αυτά δε δόθηκε στον Βλασόφ η έγκριση να υποχωρήσει. […] Ασφαλώς, υπήρξε προδοσία απέναντι στην πατρίδα! Ασφαλώς, υπήρξε εγωιστική και δόλια εγκατάλειψη. Όμως από την πλευρά του Στάλιν»!

Για την προδοσία του Βλασόφ ευθύνεται ο Στάλιν που τον ώθησε σε αυτήν. Δεν πρόκειται για καινοτομία. Το επιχείρημα αυτό είναι το ίδιο που επιστρατεύεται σε όλες τις χώρες από όσους ιστορικούς θέλουν να δικαιολογήσουν και να δικαιώσουν ιστορικά τη συνεργασία με τον κατακτητή. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή στην Ελλάδα τα τάγματα ασφαλείας «ωθήθηκαν» στη συνεργασία με τον κατακτητή λόγω των διωγμών που υπέστησαν απ’ το ΕΑΜ…

Πόλεμος στο Βιετνάμ

Τα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ ο Σολζενίτσιν δε δίστασε να ευθυγραμμιστεί με τις πιο ακραίες αντιδραστικές φωνές, κατηγορώντας τις ΗΠΑ για την αποχώρησή τους και το τέλος του πολέμου!

«Παρακολουθώντας από μακριά αυτή τη φοβερή τραγωδία του Βιετνάμ, σας λέω ότι μισό εκατομμύριο άνθρωποι θα εξολοθρευτούν, ενώ άλλα 4-5 εκατομμύρια (σε αναλογία με την κλίμακα του Βιετνάμ) θα βρεθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θα ανοικοδομήσουν το Βιετνάμ».

(Οι αναφορές σε υποτιθέμενα εκατομμύρια θύματα δεν είναι τυχαίες. Ακριβώς ίδιες αναφορές χρησιμοποιήθηκαν από κυβερνητικούς κύκλους για να αιτιολογηθεί και να νομιμοποιηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης των ΗΠΑ η αποστολή στρατευμάτων στο Βιετνάμ. Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα μπορεί να αναζητήσει ο αναγνώστης στο αποκαλυπτικό βιβλίο των Νόαμ Τσόμσκι – Έντουαρντ Χέρμαν «Αντεπαναστατική βία: Λουτρά αίματος στα γεγονότα και στην προπαγάνδα», εκδόσεις Ηριδανός).

«…Έτσι κοίταζαν το μέλλον πριν από δυο χρόνια όταν μια παράλογη, ακατανόητη, χωρίς εγγύηση ανακωχή σκαρώθηκε στο Βιετνάμ. Ήταν και αυτή κοντόφθαλμη θεώρηση. Υπήρχε τόση βιασύνη να υπογραφεί η ανακωχή αυτή, που ξέχασαν να απελευθερώσουν ακόμα και τους δικούς σας αμερικανούς από την αιχμαλωσία.»

Ο Σολζενίτσιν και οι ΗΠΑ

Ο απεριόριστος θαυμασμός του Σολζενίτσιν για τις ΗΠΑ, «ηγέτιδα του δημοκρατικού κόσμου» δεν κρύβεται. Είναι η πιο επιθετική εποχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που στήνει πολέμους και χούντες σε κάθε γωνιά του κόσμου. Η χούντα στην Ελλάδα μόλις είχε πέσει… Μετά απ’ αυτό πώς να μην κατηγορεί… όχι τις ΗΠΑ αλλά όσους τις κατηγορούν!

«Στη Δύση τώρα όλοι στρέφονται ενάντια στης Ηνωμένες Πολιτείες και τις κατηγορούν. Συχνά ακούμε στη Δύση να λένε: «Εσύ φταις Αμερική». Και σ’ αυτό πρέπει αποφασιστικά να υπερασπιστώ τις ΗΠΑ από τις κατηγορίες αυτές».

Μια άλλη κατηγορία που εξαπολύει είναι επειδή η Δύση συνεργάστηκε με τη Σοβιετική Ένωση ενάντια στο ναζισμό! Μια επίθεση πρώτα στη Γερμανία και μετά στην ΕΣΣΔ θα ήταν καλύτερη λύση... Δε σταματάει να προπαγανδίζει την αμερικάνικη επιθετικότητα ενάντια στις σοσιαλιστικές χώρες και γενικότερα να υπερασπίζεται τις πιο επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ:

«Με την πρώτη απειλή του Χιτλερισμού δώσατε το χέρι σας στον Στάλιν! Το λέτε αυτό προάσπιση της δημοκρατίας; Όχι, βέβαια!» «Ο δημοκρατικός κόσμος θα μπορούσε να έχει νικήσει το ένα ολοκληρωτικό καθεστώς μετά το άλλο, το Γερμανικό πρώτα και μετά το Σοβιετικό.» «Εσείς το 1948 σώσατε το Βερολίνο μόνο με την αποφασιστική σας θέληση και δεν έγινε καμιά παγκόσμια σύγκρουση. Στην Κορέα το 1950 αντισταθήκατε ενάντια στους κομμουνιστές και μόνο χάρη στην αποφασιστικότητά σας και παγκόσμια σύγκρουση δεν έγινε. Το 1962 απαιτήσατε να αποσυρθούν οι πύραυλοι από την Κούβα».

Ο Σολζενίτσιν ήταν επίσης υπέρ της αύξησης της αμερικανικής στρατιωτικής ικανότητας έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία ήταν ισχυρότερη "στα τανκς και τα αεροπλάνα, από πέντε έως επτά φορές" καθώς επίσης και στα ατομικά όπλα που ισχυρίστηκε ότι ήταν "τουλάχιστον δύο, τρεις ή ακόμα και πέντε φορές" ισχυρότερη.

Ο τρίτος κόσμος

Την ίδια στιγμή που όπως προαναφέρθηκε οι ΗΠΑ στήριζαν τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα σε ολόκληρο τον κόσμο ο Σολζενίτσιν έρχεται να κατηγορήσει τις χώρες του τρίτου κόσμου, οι οποίες αντί να πουν ευχαριστώ στις ΗΠΑ για τις… χούντες που του προσφέρει αντιδρούν και από πάνω!

«Οι ΗΠΑ δείχτηκαν από καιρό ότι είναι η πιο γενναιόδωρη χώρα του κόσμου. Όπου γίνονται πλημμύρες, σεισμοί, πυρκαγιές, θεομηνίες, επιδημίες, ποιος τρέχει πρώτος σε βοήθεια; Οι ΗΠΑ. Ποιος δίνει τη μεγαλύτερη βοήθεια με αφιλοκέρδια; Οι ΗΠΑ. Και τι ακούν γι’ ανταπόδοση; Επικρίσεις – κατάρες, «Γιάνκηδες πηγαίνετε σπίτια σας». Αμερικανικά πολιτιστικά κέντρα καίγονται και οι αντιπρόσωποι του τρίτου κόσμου σκαρφαλώνουν στα τραπέζια για να ψηφίσουν ενάντια στις ΗΠΑ».

Αντι-σημιτισμός

Τέλος είναι αρκετά γνωστές οι αντισημιτικές θέσεις που έχει εκφράσει. Σε ένα δίτομο έργο για την ιστορία των ρωσο-εβραϊκών σχέσεων (Two Hundred Years Together 2001, 2002) κατηγορεί με έμφαση τους Εβραίους για τις δύο ρώσικες επαναστάσεις του 1905 και του 1917. Επισημαίνει την «κυριαρχία των εβραίων» στην μπολσεβίκικη ηγεσία παρουσιάζοντάς τους σαν αναξιόπιστους και δολοπλόκους. Επίσης κατηγορεί τους εβραίους για δειλία στον πόλεμο και παράβαση των καθηκόντων τους.

Και ένας... συμβολισμός

«Είδα έναν άντρα πεζό, ντυμένο μ’ ένα γερμανικό παντελόνι, γυμνό από τη μέση και πάνω, όλο αίματα στο πρόσωπο, στο στήθος, στους ώμους και στην πλάτη. Μιλώντας με άψογη ρωσική προφορά, μου φώναξε να τον βοηθήσω. Ένας λοχίας τον ανάγκασε να προχωράει μαστιγώνοντάς τον. Ε, λοιπόν, φοβήθηκα να τον υπερασπίσω αυτόν τον βλασοφικό απέναντι στο λοχία των Ειδικών Δυνάμεων. […] Η εικόνα αυτή έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου. Γιατί είναι σχεδόν το σύμβολο του Αρχιπελάγους Γκούλαγκ, θα μπορούσε να κοσμήσει το εξώφυλλο αυτού του βιβλίου».

Το σύμβολο των «εκατομμυρίων θυμάτων του κομμουνισμού» είναι ένας συνεργάτης των ναζί…

Οι θέσεις του αυτές δεν ταίριαζαν με το ψεύτικο προφίλ που καλλιεργούσαν εντέχνως μέχρι τότε οι ΗΠΑ, με αποτέλεσμα αφού τον χρησιμοποίησαν να τον πετάξουν σα στυμμένη λεμονόκουπα και να περάσει σε κάποια σχετική αφάνεια για μεγάλο διάστημα... (Σήμερα τα βιβλία του στην Ελλάδα κυκλοφορούν μόνο σε κάτι φτηνές εκδόσεις βιβλίων τσέπης. Περίεργο πράμα για έναν μεγάλο νομπελίστα συγγραφέα που γνώρισε τόσες δόξες).

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν σε όλη τη δημόσια πορεία του υπήρξε ένα προπαγανδιστικό όχημα της δύσης απέναντι στο σοσιαλισμό, στους κομμουνιστές και στην μαρξιστική ιδεολογία. Όλες οι δημόσιες τοποθετήσεις του βρίθουν από λάσπη, τερατώδεις ανακρίβειες, υποστήριξη των πιο αντιδραστικών θέσεων κάθε φορά.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν όσους τίτλους μαχητή της ελευθερίας και της δημοκρατίας κι αν του αποδώσουν δεν ανήκει στους λαούς που αγωνίζονται για τη λευτεριά τους, ανήκει στο στρατόπεδο της βαρβαρότητας, στο στρατόπεδο του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του ιμπεριαλισμού. Να τον χαίρονται.

Ένας χρόνος από το ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου...

2008-08-23T11:17:00.000-07:00

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τις περσινές φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, αναδημοσιεύουμε δύο ενδιαφέροντα άρθρα που γράφτηκαν λίγο μετά την ολοκλήρωση της καταστροφής. Το πρώτο είναι από την εφημερίδα "Το Πονίκι" και αναφέρεται στις κινήσεις αμερικανικών συμφερόντων στα καμμένα πριν και κατά τη διάρκεια των φωτιών. Το δεύτερο είναι από το Athens Indymedia, και περιγράφει τη σχέση ισχυρών ελληνικών και διεθνών συμφερόντων και του πολιτικού κατεστημένου της χώρας με το ολοκαύτωμα...

Οι αμερικάνοι τρέχουν στα καμένα

Η παραλιακή δυτική Πελοπόννησος ήταν πολύ πριν από τις πυρκαγιές ένα προνομιούχο οικόπεδο για κάποιους «οραματιστές» της υπερεντατικής τουριστικής εκμετάλλευσης. Η καταστροφή, δυστυχώς, δεν ακυρώνει τους σχεδιασμούς για τη μετατροπή της απέραντης παραλίας και μιας ζώνης της ενδοχώρας σε αποστειρωμένο θέρετρο. Κάνει το εγχείρημα φθηνότερο και τους ενδιαφερόμενους πιεστικούς και ανυπόμονους. Δεν είναι τυχαίο ότι, ενώ ακόμη οι φωτιές έκαιγαν στην Πελοπόννησο, ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσε την Πέμπτη 30 Αυγούστου ότι υπάρχουν αμερικάνικες πρωτοβουλίες κατόπιν ελληνικού αιτήματος. Στο πλαίσιο αυτών των πρωτοβουλιών η κυβέρνηση των ΗΠΑ δραστηριοποιεί το Eμπορικό Eπιμελητήριο της χώρας για να συντονίσει το σχέδιο παροχής βοήθειας από επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, με στόχο να βοηθήσει την Ελλάδα στην ανασυγκρότηση των πληγεισών περιοχών.

Ενδεχομένως ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ΥΠΕΞ δεν θα μπορούσε να περιγράψει με σαφέστερο τρόπο το ενδιαφέρον των εταιρειών των ΗΠΑ για το φιλέτο της δυτικής Πελοποννήσου. Εκτός αν οι επιχειρήσεις αυτές προσφέρουν αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς τον οβολό τους. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι η δραστηριοποίηση του αμερικάνικου Επιμελητηρίου έγινε πριν καν προλάβει η ελληνική κυβέρνηση να ζητήσει τη βοήθεια της μαμάς Αμερικής.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης του ενδιαφέροντος αυτού για τα καμένα της δυτικής Πελοποννήσου πρέπει να ενταχθεί και η άμεση άφιξη αμερικάνων ειδικών δασολόγων, αλλά και πρακτόρων που θέλουν να βοηθήσουν στις... έρευνες για τους εμπρησμούς.

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, οι ειδικοί έσπευσαν από τις ΗΠΑ «αυτοβούλως», προφανώς για να υπογραμμίσουν το ενδιαφέρον του αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και των ομοεθνών τους κεφαλαιούχων.

Για το μόνιμο και επίμονο επενδυτικό ενδιαφέρον στη δυτική Πελοπόννησο είναι χαρακτηριστική η εμφάνιση του ομίλου World Trade Center Group με τη συνοδεία αμερικάνων επενδυτών στην περιοχή μόλις μια εβδομάδα πριν από το ξέσπασμα της καταστροφής. Η ομάδα των επενδυτών πραγματοποίησε μια επιθεώρηση στο λιμάνι του Κατάκολου, στη Ζαχάρω, τον Καϊάφα, την αρχαία Ήλιδα και την αρχαία Ολυμπία.

Ο εντόπιος περιφερειάρχης Σπύρος Σπυρίδων είχε υποδεχτεί εύχαρις, δυο εικοσιτετράωρα πριν ξεσπάσει η πυρκαγιά που εξαφάνισε την Ηλεία από τον χάρτη, στο γραφείο του τον David H. Lee, αντιπρόεδρο του World Trade Center Group (WTC), και τους συνεργάτες του, μαζί με τον πρόεδρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ηλείας Άγγελο Αγγελόπουλο της γνωστής ξενοδοχειακής αλυσίδας Aldemar. «Καλωσορίζουμε στη δυτική Ελλάδα κάθε σοβαρό επενδυτή, ο οποίος διαθέτει τα κεφάλαιά του για την κατασκευή έργων που προωθούν την ανάπτυξή μας», είπε ενθουσιωδώς ο Σπυρίδων.

«Είναι η δεύτερη φορά που συναντόμεθα με τον κ. Lee και τους συνεργάτες του σε διάστημα 6 μηνών, με στόχο την προώθηση μιας μεγαλόπνοης επένδυσης από έναν παγκόσμιας εμβέλειας επιχειρηματικό όμιλο. Πρόκειται για επένδυση, η οποία βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο. Διαβεβαίωσα, λοιπόν, τους ξένους επενδυτές ότι οι υπηρεσίες της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος θα παράσχουν κάθε δυνατή υποστήριξη, ενισχύοντας την αναπτυξιακή πορεία της περιοχής, μια πορεία που βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην ιδιωτική πρωτοβουλία», είπε εμφατικά ο περιφερειάρχης, που πράγματι, στις 13 Μαρτίου, είχε κάνει ένα ταξίδι - αστραπή στη Νέα Υόρκη για να θέσει τα θεμέλια της συνεργασίας.

Προφανώς το επενδυτικό ενδιαφέρον δεν είναι αρκετό για να εξηγήσει τι και πώς έγινε στη δυτική Πελοπόννησο. Μπορεί όμως με μεγάλη σαφήνεια να περιγράψει τι πρόκειται να ακολουθήσει...

(Ποντίκι, 6.9.2007)

Η Ελλάδα κάτω από επίθεση τουριστικών καρτέλ

Την τελευταία βδομάδα του Αυγούστου η Ελλάδα υπέστη μια τις από πιο αποτροπιαστικές καταστροφές στην ιστορία της.

Η Δυτική και η Νότια Πελοπόννησος, η Νότια Εύβοια, αλλά και ορισμένα προάστια της Αθήνας, καταστράφηκαν ολοσχερώς από πυρκαγιές. Εξήντα πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους (μια μάνα απανθρακώθηκε μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της, θυμίζοντας σκηνικό αρχαίας τραγωδίας), αρκετοί ακόμα και τώρα αγνοούνται, χωριά εξαφανίστηκαν από το χάρτη και εκατομμύρια στρέμματα δασικής και αγροτικής γης μεταβλήθηκαν σε στάχτες και αποκαΐδια.

Πέρα από την απώλεια (πάρα πολλών) ανθρώπινων ζωών, η καταστροφή που προκάλεσαν οι εμπρηστές θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες, που θα αρχίσουν να φαίνονται σε βάθος χρόνου. Ο αφανισμός των δασών θα προκαλέσει γενική αύξηση της θερμοκρασίας, πλημμύρες το χειμώνα, διάβρωση του εδάφους και κατολισθήσεις. Επιπλέον οι κατεστραμμένες περιοχές θα σημαδευτούν από ραγδαία αύξηση της ανεργίας, τεράστια εσωτερική μετανάστευση του ντόπιου πληθυσμού στην Αθήνα ή σε άλλες μεγάλες πόλεις, ενώ ολόκληρη η Ελλάδα θα υποστεί γενική πτώση της αγροτικής παραγωγής, καθώς οι περιοχές αυτές ήταν σημαντικές παραγωγοί λαχανικών, φρούτων και, κυρίως, ελαιόλαδου.

Αναμφίβολα λοιπόν πρόκειται για ένα τεράστιο έγκλημα.

Ένα έγκλημα όμως που δεν φαίνεται να είναι και τόσο... ακούσιο. Οι περίπου 290 εστίες φωτιάς που ξέσπασαν σε Πελοπόννησο και Εύβοια για κάθε πολίτη καλής πίστης, για κάθε πολίτη ο οποίος δεν έχει (ή δεν επιθυμεί να έχει) «γραμμή» από κόμματα ή κομματίδια, παραπέμπουν ευθέως σε ένα οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού.

Ποιος έβαλε 290 εστίες φωτιάς; Γριές και γέροι 70-80 χρονών που συνελήφθησαν από τις επίσημες ελληνικές αρχές; Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ), για να κερδίσει πόντους στις εκλογές; Μήπως... αναρχοαυτόνομοι, ξένος δάκτυλος, τρομοκράτες;

Μόνο έλληνες του εξωτερικού μπορούν να «χάψουν» τα διάφορα μυθεύματα που ψιθυρίζονται τον τελευταίο καιρό. Όσοι ζουν στην Ελλάδα κατάλαβαν, ένιωσαν, υποψιάστηκαν τι μπορεί να συμβαίνει.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιος ή ποιοι μπορεί να είχαν συμφέρον να γίνουν στάχτη και αποκαΐδια εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα ελληνικών δασικών εκτάσεων;

Μήπως αυτός ή αυτοί που θα αποκόμιζαν και το μέγιστο δυνατό όφελος από μια τέτοια ολοσχερή καταστροφή; Ας εξετάσουμε προσεκτικά όλα τα δεδομένα...

Η Ιονία Οδός

Η κατασκευή νέου αυτοκινητόδρομου στην Πελοπόννησο με την ονομασία «Ιονία Οδός» (συγκεκριμένα το νότιο τμήμα της Ιονίας Οδού, καθώς η Ιονία εκτείνεται επίσης στην Κεντρική και στη Νότια Ελλάδα), που συνδέει τις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της, Κόρινθο, Πάτρα, Πύργο και Καλαμάτα, εμφανίστηκε ως σχέδιο το 1996, αλλά δεν υλοποιήθηκε αμέσως λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα, οι οποίοι απορρόφησαν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών πόρων. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υποσχέθηκε το 2004 να ξεκινήσει σύντομα την κατασκευή του νέου αυτοκινητόδρομου. Τελικά η κατασκευή του δημοπρατήθηκε τον Ιούλιο του 2007 στις ελληνικές και πολυεθνικές κατασκευαστικές εταιρείες Vinci - Ελλ. Τεχνοδομική - TEV, Άκτωρ, J&P Avax, Hochtief και Αθηνά και είχε δρομολογηθεί να ξεκινήσει αμέσως, με την προοπτική να ολοκληρωθεί το 2011[i].

Η Ιονία Οδός θα εξασφάλιζε οδική πρόσβαση στις τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις που κατασκευάζονταν στη δυτική Πελοπόννησο, καθώς και σε εκείνες που σχεδιαζόταν να κατασκευαστούν, και επομένως η ολοκλήρωσή της δεν θα έπρεπε να πάρει περισσότερο από τον απαιτούμενο χρόνο.

Το μόνο πρόβλημα που ανέκυπτε ήταν μερικά «ενοχλητικά» δάση, βιότοποι και οικοσυστήματα, αλλά και ορισμένοι οικολόγοι ή τοπικοί ακτιβιστές. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Ηλεία Γιώργος Κοντογιάννης δήλωνε το 2004: «Πεποίθηση της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι ότι η Ιονία Οδός πρέπει να προχωρήσει με πολύ γρήγορο ρυθμό ώστε να καλυφθούν οι τεράστιες καθυστερήσεις των τελευταίων ετών» [ii].

Η Ιονία είχε αρχικά προγραμματιστεί να περάσει από μέρη υψίστης περιβαλλοντικής σημασίας, όπως η λίμνη Καϊάφα στην περιοχή της Ζαχάρως, η οποία μάλιστα είχε συμπεριληφθεί και στον ευρωπαϊκό περιβαλλοντολογικό κατάλογο Natura 2000, χαρακτηριζόμενη ως περιοχή «υψηλής προστασίας». Όπως μάλιστα επισήμαινε τον Ιούλιο ο πρόεδρος του Συλλόγου Περιβαλλοντικής Προστασίας Ζαχάρως Κώστας Αγραπιδάς: «Ο συνδυασμός χερσαίου και λιμναίου οικοσυστήματος, καθώς και η ταυτόχρονη συνύπαρξή τους με τις αρχαιότητες, τους μυθολογικούς τόπους και την ιαματική πηγή, καθιστά το οικοσύστημα Καϊάφα ένα μοναδικό σύμπλεγμα, το οποίο έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος και τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους».

Παρά τις αφόρητες πιέσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ, το νομαρχιακό συμβούλιο Ηλείας, στο οποίο υπάγεται η προαναφερθείσα περιοχή, αρνήθηκε να παραχωρήσει τη λίμνη Καϊάφα για την κατασκευή της Ιονίας Οδού. Σύμφωνα ωστόσο με τους ισχυρισμούς του κ. Αγραπιδά, υπήρχε δυνατότητα εναλλακτικής χάραξης της Οδού, ώστε να μη διέρχεται από την περιοχή. Ενδεχομένως όμως να ήταν μεγαλύτερη σε μήκος (και σε κόστος) [iii]. Τελικά το υπουργείο ενέδωσε στα (αλλεπάλληλα) αιτήματα των κατοίκων και αποφάσισε στις 24 Ιουλίου να ακολουθήσει άλλη χάραξη για την Ιονία, προκειμένου να μη διέρχεται από τη λίμνη και να μη θίγεται έτσι το ευαίσθητο οικοσύστημα της περιοχής[iv].

Ωστόσο τα σχέδια άλλαξαν: μόλις ένα μήνα αργότερα η περιοχή γύρω από τη λίμνη Καϊάφα κάηκε ολοσχερώς. Όλως δε τυχαίως, οι εστίες των περισσότερων πυρκαγιών που ξέσπασαν συμπίπτουν απόλυτα με το αρχικό σχέδιο χάραξης της Ιονίας Οδού...

Αρκεί κανείς να συγκρίνει την εικόνα της φλεγόμενης Πελοποννήσου από δορυφόρο της NASA με το αρχικό σχέδιο της Ιονίας Οδού και θα βγάλει ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα. Τι είδους συμπέρασμα θα είναι αυτό;

Πολύ απλά, το ότι οι κατασκευαστές της Ιονίας Οδού τώρα θα έχουν αντιμετωπίσουν την ελάχιστη δυνατή αντίσταση στην εκμετάλλευση της κατεστραμμένης περιοχής.

«Επενδύσεις» στα αποκαΐδια

Η λίμνη Καϊάφα είχε όμως έλξει το ενδιαφέρον και άλλων «επενδυτών». Το 2003 ο τότε υφυπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Γεωργακόπουλος κατηγορήθηκε ότι πίεζε την Κτηματική Υπηρεσία Ηλείας -απʼ όπου και εκλέγεται- να αποχαρακτηρίσει τη λίμνη Καϊάφα από προστατευόμενη περιοχή για να την παραχωρήσει σε μεγάλα τουριστικά τραστ, με σκοπό την ανέγερση ξενοδοχειακών συμπλεγμάτων αλλά και γηπέδων γκολφ.

Ο ίδιος είχε παρουσιάσει μια έκθεση στην οποία προτεινόταν μια επένδυση 150 εκατομμυρίων ευρώ για τον «εκσυγχρονισμό» των ιαματικών λουτρών και την κατασκευή άλλων εγκαταστάσεων στην περιοχή[v]. Παράλληλα, δεν παρέλειπε κάθε λίγο και λιγάκι να αποκαλεί τους οικολόγους που αντιδρούσαν στα σχέδια αυτά «οικοτρομοκράτες» [vi].

Τώρα λοιπόν που ο πανέμορφος αυτός βιότοπος γύρω από τη λίμνη έχει κατακαεί, οι «επενδυτές» (και οι πολιτικοί ατζέντηδές τους) δεν προβλέπεται να αντιμετωπίσουν και πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια ή τους ενοχλητικούς «οικοτρομοκράτες» για να την αποχαρακτηρίσουν.

Πέρα όμως από τη λίμνη Καϊάφα, και άλλα μέρη της Δυτικής Πελοποννήσου, μέσα (ή δίπλα) από τα οποία θα περάσει η Ιονία Οδός, θεωρούνται ιδανικά για την ανάπτυξη τουριστικών επιχειρήσεων. Στη Μεσσηνία λ.χ. πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ πρόκειται να επενδυθούν για την κατασκευή έντεκα μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων πέντε αστέρων, πολυτελών εξοχικών βιλών, μονάδων θαλασσοθεραπείας και σπα, ενός συνεδριακού κέντρου, καθώς και τεσσάρων (τεράστιων) γηπέδων γκολφ. Ο κύριος επενδυτής στην περιοχή αυτή φαίνεται ότι είναι ο εφοπλιστής Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, επικεφαλής της εταιρείας Costamare Shipping SA., με έδρα τον Παναμά, αλλά και ισχυροί διεθνείς επιχειρηματικοί όμιλοι. Η πολυεθνική Kempinski, που δραστηριοποιείται κυρίως στη ΝΑ Ασία, πρόκειται να αναλάβει την εκμετάλλευση των μονάδων θαλασσοθεραπείας και σπα, ενώ μεγάλο αμερικανικό γραφείο έχει αναλάβει την εκμετάλλευση των γηπέδων γκολφ[vii]. Ο εν λόγω επιχειρηματίας λέγεται ότι έχει απαλλοτριώσει τεράστιες εκτάσεις αγροτικής γης με ελιές -πολλές φορές χωρίς τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών της-, αλλά και εκτάσεις σε περιοχές δίπλα στη λιμνοθάλασσα του Ναβαρίνου (επίσης προστατευόμενη από τη Natura 2000), παραβιάζοντας, όπως ακούγεται, ανοιχτά το νόμο. Τα λιγοστά «γραφειοκρατικά» προβλήματα σε σχέση με τις άδειες από την Αρχαιολογική και τη Δασική Υπηρεσία που παρέμεναν ξεπεράστηκαν το 2005, ύστερα από μια επίσκεψή του στο προεδρικό μέγαρο και τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή...

Παράλληλα ο ίδιος εξασφάλισε επιχορήγηση(!) 45% από το κράτος για τις «επενδύσεις» του[viii]. Και προφανώς τώρα, που μεγάλο μέρος της Μεσσηνίας καταστράφηκε ολοσχερώς από τις πυρκαγιές, θα έχει πλέον τη δυνατότητα να επεκτείνει τις επιχειρήσεις του στις κατεστραμμένες περιοχές, απαλλοτριώνοντας μάλιστα και την απαιτούμενη γη σε εξευτελιστικές τιμές...

Ένα άλλο μέρος στη Δυτική Πελοπόννησο που θεωρούνταν «κελεπούρι» εδώ και καιρό από τους «επενδυτές» είναι το Κατάκωλο Ηλείας. Ως παράδειγμα αναφέρουμε ότι στα τέλη Αυγούστου ο διεθνής επιχειρηματικός όμιλος World Trade Center Group έστειλε τον αντιπρόεδρό του, David Η. Lee, στην Ηλεία να επικυρώσει μια συμφωνία με κρατικούς και τοπικούς παράγοντες για την «ανάπτυξη» της περιοχής[ix].

Αλλά και για την περιοχή γύρω από την αρχαία Ολυμπία είχαν γίνει συζητήσεις πιθανής τουριστικής εκμετάλλευσης. Πλήθος εγχώριων και ξένων «επενδυτών» είχαν προτείνει την αξιοποίηση του περιβάλλοντος χώρου με το να χτιστούν σύγχρονα στάδια, ξενοδοχεία και άλλες εγκαταστάσεις. Επίσης είχαν προτείνει ακόμα και τη χρήση για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων[x]. Ένας από τους λόγους για τους οποίους μέχρι τώρα δεν μπορούσε να γίνει εφικτή η εφαρμογή αυτών των σχεδίων ήταν ότι η περιβάλλουσα περιοχή απλώς τύχαινε να είναι δάσος. Μετά τη φωτιά ωστόσο, την Ολυμπία δεν την περιβάλλει πια δάσος. Το εμπόδιο αυτό έπαψε να υφίσταται...

Κατά τα άλλα, είναι τοις πάσι γνωστό ότι η Δυτική Πελοπόννησος έχει μερικές από τις πιο μαγευτικές ακτές σε όλη τη χώρα. Αρκετοί επίσης γνωρίζουν ότι οι κάτοικοί της είναι από αρχαιοτάτων χρόνων παραδοσιακά προσηλωμένοι στις ιδιοκτησίες τους και ουδέποτε θα επιθυμούσαν να αντίκριζαν μια μέρα τη γη τους να την εκμεταλλεύονται τουριστικά πολυεθνικές «αναπτυξιακές» εταιρείες.

Έχοντας λοιπόν γνώση αυτού του στοιχείου οι τουριστικοί «επενδυτές», αντιλαμβάνονταν ότι για να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν την περιοχή έπρεπε πρώτα να καταστραφεί οποιαδήποτε πιθανή αντίδραση στα σχέδιά τους.

Ο ρόλος των Γερμανών

Ο Ταΰγετος και ο Πάρνωνας κάηκαν. Ποιος μπορεί να είχε συμφέρον να καούν τα βουνά;

Στις παρακείμενες τοπικές κοινωνίες ήταν από καιρό τοις πάσι γνωστό ότι ισχυρός γερμανικός όμιλος συμφερόντων επιθυμούσε διακαώς να κατασκευάσει πάνω στα δύο αυτά όρη χιονοδρομικά κέντρα και σαλέ. Οι Γερμανοί ενδιαφέρονταν επίσης και για την εκμετάλλευση του Γράμμου στη Βόρεια Ελλάδα, ο οποίος κάηκε μερικώς τον Ιούλιο...

Το γερμανικό κεφάλαιο ήταν παράλληλα δραστήριο στη Δυτική Πελοπόννησο και στην Εύβοια, αγοράζοντας τεράστιες εκτάσεις γης είτε μέσω ιδιωτών είτε μέσω offshore εταιριών. Μία από τις ανάδοχες γερμανικές εταιρίες για την κατασκευή της Ιονίας Οδού, η Hochtief, ανήκει στον κ. Καϊτέλ.

Το γεγονός ότι ο τελευταίος είναι γιος του ομώνυμου και διαβόητου στρατηγού των ναζιστών δεν φαίνεται να βαρύνει και πολύ στη συνείδηση των αρμοδίων: οι περισσότεροι εξάλλου απʼ αυτούς είχαν από καιρό αντιληφθεί, νομοτελειακά και με μια δόση μοιρολατρίας, ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός μπορεί να απέτυχε να υποτάξει την Ελλάδα στον Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κατάφερε όμως το 2007. Χωρίς στρατιωτικές εισβολές, τανκς και βαρέα όπλα, μόνο με μερικές φωτιές, με πακτωλό μάρκων και με τη βοήθεια των σύγχρονων δοσιλόγων, των σύγχρονων ταγμάτων ασφαλείας: των κεντρικών και τοπικών αρμοδίων της δημόσιας διοίκησης.

Δεν θα ʽπρεπε ίσως εδώ να αγνοηθεί και ο -επίσης σημαντικός- ρόλος Βρετανών και Αμερικανών. Έχοντας σχεδόν «καταλάβει» την Κέρκυρα και την Κρήτη με ξενοδοχεία και γήπεδα γκολφ, άρχισαν να ορέγονται και την Πελοπόννησο. Έτσι, αγόρασαν τεράστιες εκτάσεις γης και τώρα ετοιμάζονται να τις «αξιοποιήσουν» τουριστικά.

Το λόμπι του γκολφ

Ένα από τα ισχυρότερα μπλοκ συμφερόντων -αν όχι το ισχυρότερο- από αυτά που επιθυμούν διακαώς την τουριστική «ανάπτυξη» των ελληνικών ακτών είναι κι εκείνο των κατασκευαστών γηπέδων γκολφ. Η τεραστίου μεγέθους περιβαλλοντική καταστροφή που θα προκαλέσει η κατασκευή τέτοιων γηπέδων (από τη σπατάλη νερού, τη χρήση μεγάλων ποσοτήτων λιπασμάτων και τη διατάραξη των παρακείμενων οικοσυστημάτων) δεν φαίνεται να απασχολεί και πολύ την κυβέρνηση. Τουναντίον, κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να παραχωρηθούν τεράστιες εκτάσεις γης της υπαίθρου σε «επενδυτές» γκολφ.

Έτσι, ο υπουργός Δημόσιων Έργων Γιώργος Σουφλιάς δήλωνε το Μάιο του 2007 σχετικά με το ζήτημα των γηπέδων γκολφ: «Η Ελλάδα έχει μόνο(!) έξι γήπεδα, ενώ η Γαλλία πάνω από 500, η Ιταλία πάνω από 200, η Ισπανία πάνω από 300 και η Πορτογαλία 36». Παράλληλα άλλο υψηλόβαθμο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, ο υφυπουργός Οικονομικών Πέτρος Δούκας, που όλως τυχαίως είναι και πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Γκολφ, είχε δηλώσει δημόσια το 2005: «Είναι αναγκαία(!) πολύ περισσότερα γήπεδα γκολφ».

Επιπλέον αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι και η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, πριν από τις εκλογές του 2004, υποστήριζε την επέκταση της βιομηχανίας γκολφ στην Ελλάδα, ενώ μετά τις εκλογές, τις οποίες έχασε, δεν αντιπολιτεύτηκε καθόλου την πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα αυτό[xi].

Κατά τα άλλα, όλες οι περιβαλλοντικές μελέτες και εκθέσεις, που προειδοποιούσαν για την καταστροφή που θα προκαλούσαν τα γήπεδα γκολφ, αγνοήθηκαν παντελώς.

«Ποιος παρακάμπτει μελέτες για χάρη της τουριστικής ανάπτυξης;» διαμαρτυρόταν έντονα τότε η Ελένη Μπριασούλη, καθηγήτρια στο τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστήμιου Αιγαίου. «Νομίζουν ότι θα γεμίσουν έτσι τα ξενοδοχεία; Το 70% του παγκόσμιου τουρισμού χειραγωγείται από έναν οργανισμό (σ.σ.: Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού). Αυτοί προωθούν το σύμπλεγμα του γκόλφερ και εκβιάζουν κι εμάς να αποδεχτούμε αυτό το μοντέλο. Έτσι έγινε και με τις πισίνες». Ποιο σύμπλεγμα τουρίστα εννοούσε ακριβώς η Ελένη Μπριασούλη; «Το μοντέλο αυτό του τουρισμού είναι ο ξένος που έρχεται και τα κάνει ό-λ-α μέσα στην τουριστική εγκατάστασή του. Δεν βγαίνει έξω, δεν καταναλώνει τίποτα ντόπιο! Και φυσικά τα πάντα παράγονται και κατασκευάζονται από μεγάλες εταιρείες» [xii].

Η μεγάλη ακτογραμμή της Δυτικής Πελοποννήσου φάνταζε ιδανική για την ανέγερση γηπέδων γκολφ. Από το 2005 κιόλας, η Διεθνής Ομοσπονδία Γκολφ ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξη ότι το 2006 και 2007 θα γινόταν το μεγάλο «μπαμ» για το γκολφ[xiii].

Υπήρχε όμως ένα κώλυμα. Ποιο ήταν αυτό; Μέχρι στιγμής ντόπιοι και οικολόγοι αγωνίζονταν σκληρά εναντίον αυτής της «προοπτικής». Τώρα όμως που οι κατεστραμμένες από την πυρκαγιά περιοχές δεν έχουν περιβαλλοντική αξία, αυτό το «μπαμ» δεν προβλέπεται να συναντήσει και πολύ μεγάλη αντίσταση...

Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, ο ίδιος ο Πέτρος Δούκας εμφανίστηκε στην τηλεόραση δυο μέρες μετά την καταστροφή και προσπάθησε να... απαλύνει τον πόνο των κατοίκων των πληγεισών περιοχών με την υπόσχεση ότι ένα μεγάλο αναπτυξιακό τουριστικό σχέδιο (κατασκευή γηπέδου γκολφ...) θα αρχίσει να υλοποιείται αμέσως!

Τα δε ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά, παρουσίαζαν το σχέδιο αυτό ως «ευεργεσία»...

Συνενοχή κυβέρνησης και αντιπολίτευσης

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, από το 2004 που ανέλαβε την εξουσία, αφιέρωσε εαυτόν στην κατεύθυνση της τουριστικής «αξιοποίησης» της ελληνικής υπαίθρου και των ακτών της, με σκοπό να αυξηθεί η ετήσια εισροή τουριστών στην Ελλάδα.

«Υπάρχουν ένα εκατομμύριο Ευρωπαίοι που ενδιαφέρονται να αγοράσουν θερινή κατοικία στην Ελλάδα» ήταν ένα από τα κύρια επιχειρήματα των κυβερνητικών αξιωματούχων, οι οποίοι συνήθιζαν να αναφέρονται στον τουρισμό ωσάν να είναι η «βαριά βιομηχανία της Ελλάδας» [xiv].

Ως εκ τούτου, τα υπουργεία Δημόσιων Έργων και Τουρισμού επεξεργάστηκαν ένα σχέδιο τουριστικής «ανάπτυξης», υπό την ονομασία «Νέο Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό», το οποίο φυσικά προσέφερε αφειδώς γη και ύδωρ στα τουριστικά καρτέλ. Σύμφωνα με το προαναφερθέν σχέδιο, ένας «επενδυτής» μπορεί να αγοράσει γη οπουδήποτε και απλώς ονομάζοντας την επένδυσή του «τουριστική» να πάρει γενναία επιδότηση και να χτίσει τέσσερις φορές περισσότερη έκταση από όση ένας ιδιώτης - με τον όρο βέβαια να πουλήσει το 70% των κατοικιών σε ιδιώτες και να λειτουργήσει το υπόλοιπο 30% ως ξενοδοχείο.

Έχει επίσης τη δυνατότητα να χτίσει σε περιβαλλοντικά προστατευόμενες περιοχές ή βραχονησίδες, αρκεί να τις ονομάσει «τουριστικές»! Μήπως φαντάζει ολίγον τι τριτοκοσμική αυτή η κατάσταση;

Όχι αδίκως, αν λάβουμε υπόψη ότι τέτοιου είδους καταστάσεις συμβαίνουν σε χώρες όπου παρατηρείται παντελής απουσία Εθνικού Κτηματολογίου και Δασολογίου, τα οποία θα κατοχύρωναν τις δασικές εκτάσεις και τους βιοτόπους και θα έκοβαν τυχόν πιθανές «ορέξεις» [xv].

Και η Ελλάδα, αν και έχει λάβει από την ΕΕ τα αναγκαία κονδύλια, δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην εκπόνησή του...

Ωστόσο, προκειμένου αυτό το σχέδιο «ανάπτυξης» να είναι απόλυτα επιτυχές, έπρεπε να λάβει χώρα και μια γενικότερη αναθεώρηση της χωροταξίας στην Ελλάδα. Εν ολίγοις να μπορούν να δοθούν άδειες εκχέρσωσης δασικών εκτάσεων.

Έτσι, το 2007 η κυβέρνηση εισηγήθηκε στη Βουλή μια συνταγματική αναθεώρηση σύμφωνα με την οποία το Άρθρο 24 (εγγυάται την πλήρη απαγόρευση οικοδόμησης σε δασικές εκτάσεις) πρακτικά καταργούνταν. Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ καταδίκασε έντονα την αναθεώρηση και παρεμπόδισε την επικύρωση της αναθεώρησης, αποσύροντας μάλιστα και τους βουλευτές του από την ψηφοφορία. Λίγα χρόνια πριν, είχε εξελιχθεί η ίδια σκηνή, αλλά με... ανάποδους ρόλους: το 2003, που το ΠΑΣΟΚ κατείχε την εξουσία, προσπάθησε να περάσει πανομοιότυπη μεταρρύθμιση, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας αρνήθηκε να την υποστηρίξει...

Το Άρθρο 24 τελικά δεν καταργήθηκε, οι υποψήφιοι εμπρηστές όμως έπαιρναν το πρώτο «πράσινο φως» για να αρχίσουν να υλοποιούν τα σχέδιά τους.

Παράλληλα, το υφυπουργείο Περιβάλλοντος, που τυγχάνει να υπάγεται στο υπουργείο Δημόσιων Έργων και είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση των κρατικών κονδυλίων ως προς την προστασία δασών και βιοτόπων, μόνο ενέργειες προς όφελος του περιβάλλοντος δεν έκανε. Τα περισσότερα από τα -ήδη πενιχρά- κονδύλια για την περιβαλλοντική προστασία τα έστελνε πίσω(!) στο υπουργείο Δημόσιων Έργων, για να υποστηριχτούν διάφορα υπό κατασκευήν έργα. Η μόνιμη επωδός που ψιθυριζόταν σαν δικαιολογία για αυτό ήταν: «Το Υφυπουργείο Περιβάλλοντος δεν είναι σε θέση να τα αξιοποιήσει όλα» [xvi]...

Και ένας άλλος όμως παράγοντας φαίνεται ότι βάρυνε καταλυτικά στο πρόσφατο ολοκαύτωμα: ο παραγκωνισμός της Πυροσβεστικής. Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, στη δικαιοδοσία του οποίου υπάγεται η εν λόγω υπηρεσία, δεν προχώρησε στις απαιτούμενες προσλήψεις προσωπικού, προτιμώντας να προσλάβει χιλιάδες νέους αστυνομικούς (πιο αναγκαίους, φαίνεται...) αλλά και... αγροφύλακες.

Επιπλέον, σύμφωνα με πληροφορίες μέσα από το Πυροσβεστικό Σώμα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας έσπευσε να μεταθέσει αξιωματικούς που ήταν μέλη του κυβερνώντος κόμματος σε θέσεις-κλειδιά, οι οποίοι δυστυχώς αποδείχτηκαν αν όχι παντελώς ανίκανοι, τουλάχιστον ανεπαρκείς, στην αντιμετώπιση των πολυάριθμων πυρκαγιών που εκδηλώθηκαν[xvii]. Παράλληλα το υπουργείο φρόντισε να αχρηστεύσει εντελώς και το ρόλο της Δασικής Υπηρεσίας στη δασοπυρόσβεση, παραχωρώντας τον αμιγώς στην Πυροσβεστική, σε μια υπηρεσία που δεν γνώριζε πώς να προσανατολιστεί μες στα δάση αν δεν υπήρχε επαρκής χαρτογράφηση...

Η ώρα είχε πια φτάσει

Τα τουριστικά καρτέλ είχαν από νωρίς «διαγνώσει» όλη αυτήν την ατμόσφαιρα ανεπάρκειας. Και ενθαρρυμένα από το εκρηκτικό κοκτέιλ «υψηλότατες θερμοκρασίες - ισχυροί άνεμοι» των τελευταίων ημερών, διαισθάνθηκαν ότι ήρθε η ώρα τους...

Δεν έμενε πια τίποτα άλλο παρά να βρεθούν και οι φυσικοί αυτουργοί (ίσως οικονομικά εξαθλιωμένοι, με ελαφρώς ελαστική συνείδηση, μετανάστες, τοπικοί παρίες ή γενικώς φτωχοδιάβολοι ή ακόμα -ποιος ξέρει;- και έμμισθοι πράκτορες), των οποίων οι τραπεζικές καταθέσεις θα αυξάνονταν με μερικές χιλιάδες ευρώ. Την κατάλληλη στιγμή τα εμπρηστικά σχέδια μπήκαν σε πλήρη εφαρμογή...

Αποδιοπομπαίοι τράγοι

Μόλις μαίνονταν οι πρώτες φωτιές, όλοι πίστεψαν ότι επρόκειτο για τους συνήθεις οικοπεδοφάγους που καίνε κομμάτια δασικών εκτάσεων κάθε χρόνο με σκοπό να χτίσουν μετά σʼ αυτές. Όταν όμως ξέσπαγαν ολοένα και νέες φωτιές, που στην κυριολεξία κατέκαψαν ολόκληρα χωριά και σκότωσαν δεκάδες ανθρώπους, πολλοί άρχισαν να υποψιάζονται ότι κάτι σάπιο συμβαίνει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας...

Ήταν εμφανές ότι η Ελλάδα δεχόταν επίθεση. Αυτό το πρόσεξε και η κυβέρνηση. Από ποιους όμως; Έπρεπε να βρεθεί γρήγορα ο φταίχτης. Και εφόσον η Πυροσβεστική και η πολιτική της ηγεσία αποδείχθηκαν παντελώς ανίκανες, η ΝΔ επιχείρησε να αξιοποιήσει τον όλεθρο που προκάλεσαν τα καρτέλ προς... όφελός της!

Δύο μέρες μετά την πύρινη κόλαση, ο Πρωθυπουργός, ακολουθώντας παραινέσεις επικοινωνιακών του συμβούλων, εμφανιζόταν στην τηλεόραση φορώντας ένα απλό μπουφάν (όπως ο αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου) και δήλωνε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει «οργανωμένη τρομοκρατική απειλή».

Και αν ο ίδιος ούτε καν διανοήθηκε να κατονομάσει δημοσίως τους αληθινούς τρομοκράτες, των οποίων την ταυτότητα προφανώς γνωρίζει, κυβερνητικά μεγαλοστελέχια έβγαιναν υπογείως και κατάγγελναν είτε πασοκικές συνωμοσίες είτε δάκτυλο ξένης χώρας... Ορισμένοι μάλιστα έφτασαν μέχρι το (φαιδρότατο) σημείο να υπονοήσουν ότι τις πυρκαγιές τις έβαλαν άτομα του αναρχοαυτόνομου χώρου, «για να αποσταθεροποιήσουν τη Δημοκρατία»!

Τα δε προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ επινοούσαν κάθε μέρα νέους «εχθρούς»: Τούρκους, Αλβανούς, Σκοπιανούς.

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ έσπευσε αμέσως να καταδικάσει όλα αυτά τα σενάρια, σαν θεωρίες συνωμοσίας, αλλά, μην μπορώντας (ή μη θέλοντας) να κατονομάσει το ποιος μπορεί να είναι αυτός που βάζει... 290 εστίες φωτιάς ταυτοχρόνως φρόντισε να ρίξει όλο το φταίξιμο στην κυβέρνηση κατηγορώντας την για ανικανότητα. Η αντιπαράθεση του ΠΑΣΟΚ με τα πανίσχυρα τουριστικά καρτέλ ίσως άλλωστε να του κόστιζε μεγάλες μερίδες ψηφοφόρων στις επικείμενες εκλογές...

Εν τω μεταξύ η Αστυνομία και οι υπαγόμενες σʼ αυτήν μυστικές υπηρεσίες έδειξαν ότι θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να εντοπιστούν οι αυτουργοί του εγκλήματος. Αποτέλεσμα; Η σύλληψη μιας ηλικιωμένης γυναίκας στη Ζαχάρω για πρόκληση πυρκαγιάς ενώ μαγείρευε στην αυλή της, ενός Αλβανού μετανάστη που επαγγέλθηκε παραπλανητικά ότι είχε βάλει φωτιές με σκοπό να εκδικηθεί τους Έλληνες εργοδότες του που τον είχαν κακομεταχειριστεί, αλλά και ενός 62χρονου με ψυχολογικά προβλήματα, παλιού στελέχους του ΠΑΣΟΚ (σ.σ.: βρέθηκε επιτέλους ο ένοχος!), που συνελήφθη στην Αρεόπολη Λακωνίας και ο οποίος εξαναγκάστηκε, όπως αργότερα έγινε γνωστό, να ομολογήσει ότι ήταν ένας από τους εμπρηστές[xviii]...

Πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως στην περίπτωση αυτή η Αστυνομία δεν δρούσε κατ' ανάγκην με τη (γνωστή) ανικανότητά της, αλλά ίσως να της είχε ανατεθεί μια αποστολή θόλωσης των νερών...

Ο τραγικός επίλογος

Μέρα με τη μέρα, όσο βγαίνουν όλο και περισσότερα στοιχεία στη δημοσιότητα, καθίσταται ολοένα και πιο εμφανής ο «ύποπτος» ρόλος των τουριστικών καρτέλ σʼ αυτήν την υπόθεση.

Όλη δε η Πελοπόννησος βοά πια ότι τουριστικά μπλοκ της Δ. Ευρώπης (και της Αμερικής), με τη συνεργασία Ελλήνων επιχειρηματικών αντιπροσώπων και την ανοχή ντόπιων πολιτικών, από καιρό προσπαθούν να μετατρέψουν την περιοχή τους σε τεράστιο τουριστικό θέρετρο για πλούσιους Ευρωπαίους (και Αμερικανούς) και τους κατοίκους της σε σερβιτόρους.

Αν όμως σκόπευαν να την αξιοποιήσουν, γιατί να φτάσουν στο σημείο να την... κάψουν;

Την απάντηση μας τη δίνει, πάλι, η ίδια η Πελοπόννησος, οι... ιθαγενείς της οποίας δεν έδειχναν και πολύ σύμφωνοι σʼ ένα τέτοιο σχέδιο. Το μόνο που δεν ήθελαν οι Πελοποννήσιοι θα ήταν να ξυπνήσουν μια μέρα και να δουν εκποιημένη τη γη τους, κοψοχρονιά, σε μια πολυεθνική και τους εαυτούς τους σε ρόλο σύγχρονων ειλώτων.

Ασκήθηκαν λοιπόν πιέσεις – οικονομικές και άλλου τύπου. Κι αυτές όμως δεν απέδωσαν. Και όταν πια κρίθηκε ότι όλες οι προσπάθειες ναυάγησαν, ένα πράγμα μόνο φαινόταν ότι θα έσωζε τα σχέδια των «επενδυτών»: μια τυχαία πύρινη λαίλαπα...

Η οποία ήρθε.

Μέχρι στιγμής, τα ευρωαμερικανικά καρτέλ φαίνεται ότι έχουν πετύχει το στόχο τους: ερήμωσαν ένα μεγάλο κομμάτι της Ελλάδας.

Θα καταφέρουν να ερημώσουν και την υπόλοιπη χώρα;

Ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σʼ αυτό είναι ο ίδιος ο (πληγείς) λαός:

Θα ξαναπάρει στα χέρια του τη γη που του ανήκει ή θα παραδοθεί αμαχητί στις τουριστικές βιομηχανίες που έ-ρ-χ-ο-ν-τ-α-ι οσονούπω σε Ολυμπία, Ζαχάρω, Ταΰγετο και Πάρνωνα;

Αυτός θα αποφασίσει...

(Athens Indymedia, 3.9.2007)

[i] Έτοιμος μέχρι το καλοκαίρι του 2011 ο αυτοκινητόδρομος Κορίνθου – Πατρών - Πύργου, GoWest.Gr, 24/7/07, http://www.gowest.gr/index2.php?option=com_content&task=view&id=9777&pop=1&page=0&Itemid=1585
[ii] Η ΝΔ θα θέσει τέλος στο «θέατρο» του ΠΑΣΟΚ για την Ιονία Οδό, Indymedia Athens, 27/8/07, http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=752934
[iii] Ο δρόμος μετακινείται, η λίμνη Καϊάφα όχι, Καθημερινή, 08/07/2007.
[iv] Δηλώσεις Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Γιώργου Σουφλιά για την υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης για τη Βορειοδυτική Οδό Πελοποννήσου, 24/7/07, http://www.minenv.gr/download/2007-07-24.dilosis.g.souflia.gia.ypografi.symbasis.elefsina-korinthos-patra-pyrgos-tsakona.doc
[v] Ιαματικές πηγές Καϊάφα, αναζητούνται… επενδυτές, Ριζοσπάστης, 15/4/2003.
[vi] Το έγκλημα με τις 18 τρύπες. Υστερία κατασκευής γηπέδων γκολφ στην Ελλάδα, Ελευθεροτυπία, 3/4/2005.
[vii] Τουρισμός για το Διεθνές Κεφάλαιο, Αριστερά! http://www.koel.gr/index2.php?option=com_content&task=view&id=964&pop=1&page=0&Itemid=34 [viii] 18 τρύπες σε ένα δάσος, Απηγανιάς: Αξιοποίηση ή Καταστροφή; Ελευθεροτυπία, 1/5/2005
[ix] Συνάντηση Σπ. Σπυρίδων με Διεθνή Επιχειρηματική Αντιπροσωπεία, Δελτίο τύπου, 21/08/2005.
[x] Αναγεννάται η Ολυμπία, Καθημερινή, 6/8/05.
[xi] Το έγκλημα με τις 18 τρύπες. Υστερία κατασκευής γηπέδων γκολφ στην Ελλάδα, Ελευθεροτυπία, 3/4/2005.
[xii] Αυτόθι.
[xiii] Αυτόθι.
[xiv] Ξενοδοχεία-Χωριά προς πώληση ή ενοικίαση, Καθημερινή, 3/5/2007.
[xv] Τι είναι η πατρίδα τους. Πωλείται όπως είναι κατοικημένο, Ελευθεροτυπία, 17/6/2007.
[xvi] Η υποκρισία με τα δάση – 30 εκατομμύρια ευρώ για τις «Προστατευόμενες Περιοχές» προσπάθησε να περικόψει το ΥΠΕΧΩΔΕ, Ελευθεροτυπία, 21/7/2007.
[xvii] Από τις υποσχέσεις Καραμανλή… στις αρρυθμίες Σουφλιά, Ελευθεροτυπία, 28/7/07.
[xviii] Ερωτήματα για τη σύλληψη 62χρονου στην Αρεόπολη για τις πυρκαγιές. In.gr, 30/8/07, http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=827585&lngDtrID=244

Σχετικά με τις γερμανικές επανορθώσεις του πολέμου

2008-06-22T05:57:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο το λάβαμε με e-mail από τον ΝΤΑΝΤΟΝ και το αναδημοσιεύουμε ευχαρίστως.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ – ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΩΝ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ "ΛΗΘΗΣ"...

από τον ΝΤΑΝΤΟΝ

Στη μνήμη του Γιάννη Σταμούλη

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ...ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ... Μίλαν Κούντερα.

Από τους 800ους Γερμανούς στρατιωτικούς που είχε ασκήσει δίωξη το μεταπολεμικό "Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου ", για την γενοκτονική δράση τους στην Ελλάδα, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την ισοπέδωση και το κάψιμο 2500 (!) χωριών, 50000 εκτελέσεις μαχητών και αθώων πολιτών και τον θάνατο 300000 ανθρώπων από την πείνα (λοιμό) τον χειμώνα του 1941, αλλά και μέχρι το 1945 και δεκάδες χιλιάδες σωματικά ανάπηρους και ψυχικά ασθενείς, ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΗΚΕ ΚΑΝΕΝΑΣ!

Υπολογίζεται πως εξοντώθηκε το 12% των Ελλήνων. Το 8% από τις δολοφονίες - εκτελέσεις και την πείνα, αλλά και ένα 4% από τις υπολειπόμενες γεννήσεις που δεν έγιναν, λόγω των ασθενειών - κακουχιών. Πέρα από τις καταστροφές των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών τις οποίες η "Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων" (1947) αναγνώρισε μια συνολική μελλοντική απαίτηση για Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις ύψους 8,5 δις δολαρίων, ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ 1938 (!), χωρίς να αναγνωρισθούν τα "διαφυγόντα κέρδη" για τις επόμενες δεκαετίες (!). Η Ελλάδα ζήτησε τότε την αναγνώριση αποζημιώσεων ύψους 14 δις δολαρίων.

Το 1959, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, υποχρεώθηκε από την "δημοκρατική" Γερμανία ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ - αναστείλει την λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών πολέμου (με προϊστάμενο τον Εισαγγελέα Ι. Τούσση) και να στείλει τους 800 φακέλους στην "Δικαιοσύνη" της τότε Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΟΤΙ ΘΑ ΑΣΚΗΣΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΟΜΟ-ΕΘΝΕΙΣ ΤΟΥΣ, επειδή είναι, τώρα πια είναι "δημοκράτες"! Παράλληλα η κυβέρνηση Καραμανλή υποχρεώθηκε να ΑΜΝΗΣΤΕΥΣΕΙ και να στείλει τον σε 25 χρόνια καταδικασμένο Μάξ Μέρτεν (για τις δολοφονίες και την ληστεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης) στη Γερμανία "για να εκτίσει την ποινή του εκεί!

Η συνέχεια ήταν η "δημοκρατική" Γερμανία ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΟΛΟΥΣ (!) ΜΕ "ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΑ" με το "ατράνταχτο νομικό επιχείρημα" ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ (ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΚΥΛΙΑΣΜΑ ΕΓΚΥΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ) ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΝΟΜΙΜΑ "ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ" ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ "ΑΝΤΑΡΤΩΝ" (ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΓΙΑ 50 ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΕΡΜΑΝΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥΣ!).

Ο Καταδικασμένος (1958) από Ελληνικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου (Στρατοδικείο) Μάξ Μέρτεν αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε στην πατρίδα του για να πάρει στη συνέχεια αποζημίωση και σύνταξη από το Γερμανικό κράτος "για την άδικη μεταχείριση του στην Ελλάδα"! Πέθανε "πλήρης ημερών" το 1972, αφού προηγουμένως είχε απαλλαχθεί και αυτός για την δράση του στην Ελλάδα με "βούλευμα", παρά την υπόσχεση της Γερμανίας ότι θα τον δίκαζε και θα τον φυλάκιζε…

Σήμερα κάποιοι "μάγκες" ψάχνουν, βάσει αφηγήσεων και εξομολογήσεων του Μ. Μέρτεν, να βρουν ακόμα τον "θησαυρό των Εβραίων" στους βυθούς της Φοινικούντας στη Μεσσηνία... Με την υπόσχεση του Ελληνικού κράτους πως ότι βρεθεί θα το μοιραστούν οι Έλληνες χρυσοθήρες, σαν "εύρετρα", και το Κεντρικό Ισραηλητικό Συμβούλιο της Ελλάδας …, λες και είναι σίγουρο πως ότι απέκρυψαν οι Γερμανοί από τις ληστείες στην Ελλάδα ανήκε μόνο στους Εβραίους συμπολίτες μας της Θεσσαλονίκης… Στην έκθεση του Νίκου Καζαντζάκη για το δολοφονικό όργιο των Ναζί στην Κρήτη αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι Γερμανοί αφαιρούσαν, μάζευαν, ακόμα και τα χρυσά δακτυλίδια και δόντια από τα θύματα τους!

Το "κερασάκι" στην ιστορία, που αξίζει να το αναφέρουμε, είναι ότι λίγο πριν σταματήσει η Ελλάδα ΜΕ ΝΟΜΟ (το 1959, Νόμο που δεν τον κατάργησε, για λόγους τιμής και αξιοπρέπειας η Μεταπολιτευτική "Δημοκρατία μας"), τη δίωξη και την φυλάκιση Γερμανών Εγκλ. Πολέμου, και πριν Αμνηστευτεί ο Μ. Μέρτεν (με ένα άλλο "επείγοντα" Νόμο επίσης το 1959), ο τελευταίος μέσω των Γερμανικών Μ.Μ.Ε. ("Spiegel", "Hamburger Echo", 1959-1961) είχε καταγγείλει πως " θυμήθηκε κάποιον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δικηγόρο στο επάγγελμα, που συνεργαζόταν με το Γερμανικό στρατηγείο της Θεσσαλονίκης στην κατάδοση Ελλήνων Αντιστασιακών, και είχε μάλιστα "αποζημιωθεί" με ένα κατασχεμένο Εβραϊκό κατάστημα υφασμάτων. "Θυμότανε" μάλιστα ο Μ.Μ. ότι υπήρχε και μία "φωτογραφία" που έδειχνε την γυναίκα του τότε Καραμανλικού υπουργού "δικαιοσύνης", την περιώνυμη "Δοξούλα" Μακρή, να γιορτάζει πρωτοχρονιά του 1943 στο γερμανικό στρατηγείο, όπου ήταν γραμματέας. Μιλούσε επίσης και για την ύπαρξη "και άλλων φωτογραφιών…".

Λίγο αργότερα οι δημοσιεύσεις σταμάτησαν (1961) με παράκληση του Γερμανικού ΥΠΕΞ, "για να μην βλαφτούν οι φιλικές σχέσεις με την σύμμαχο Ελλάδα"...

Σταμάτησε όμως και η "Αριστερά" να αναφέρεται σε αυτά τα γεγονότα, ιδιαίτερα μετά από την "μεταπολίτευση" ("Καραμανλλήγς η Τανκς ") για λόγους διαφύλαξης και αποκατάστασης της "εθνικής ομοψυχίας" και της "λήθης στο παρελθόν"... (Δεν θα μας λέτε εσείς "Εαμο-Βούλγαρους", δεν θα σας λέμε εμείς "Γερμανό-Τσολιάδες")...

Το 1977 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε στο Άαχεν το παράσημο του θεμελιωτή της "Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Γερμανικού Έθνους", του "Μεγάλου Καρόλου" ("KARLSPREIS"). Μια τιμή που την αποδίδουν οι Γερμανοί σε όλους τους καλούς τους φίλους που πολεμούν για το γερμανικό όραμα της "Ενωμένης Ευρώπης" (Με Χίτλερ ή χωρίς Χίτλερ)...

Για να καταλάβουμε το τι σημαίνει να κλείνει ΑΠΟ ΤΟ 1959 (!) ΤΟ Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου, και να σταματά η εκδίκαση Γερμανών στην Ελλάδα, θα πρέπει να το συγκρίνουμε με το γεγονός ΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ , 68 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ " Β΄Π.Π.", λειτουργούν ΑΚΟΜΑ τα αντίστοιχα Γραφεία Ε.Π. στις ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία και Αυστραλία ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, και όποτε εντοπίσουν κάποιον, ενεργό τότε, Ναζί τον δικάζουν, έστω και εάν είναι σήμερα "χούφταλο" των 90 -100 χρονών, διότι σύμφωνα με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ τα "Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας" δεν παραγράφονται!

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα συμπληρώνεται ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ "ΓΕΡΜΑΝΙΚΏΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ - ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ Γ΄ΡΑΪΧ ". Μιλάμε για ποσά που ξεπερνούν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια!

Η ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ – ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ αυτή ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ θα αποτελούσε την μοναδική δικαίωση των αγώνων ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΥΣΙΩΝ του Ελληνικού Λαού.

Και όμως η Γερμανία, ασκώντας ιμπεριαλιστική πολιτική, δηλαδή εκβιασμό μεγάλης δύναμης, αρνείται "και να συζητήσει" για αυτό το θέμα. Και το Ελληνικό πολιτικό προσωπικό της και των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών (δηλαδή η "πνευματική" και οικονομική Ολιγαρχία που κυβερνά τη χώρα μας) ακολουθεί τις εντολές των "συμμάχων".

Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από πολλά χρόνια αβελτηρίας, να αποφάσισε ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ (Μάιος 1995), ΝΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ ΟΛΩΣ ΕΠΙΣΗΜΩΣ - ΟΤΙ ΔΙΝΕΙ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΡΕΣΒΗ ΣΤΗ ΒΟΝΝΗ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ "ΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΙΝΩΣΗ" ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ"...

Ο "ευρωπαϊστής" όμως, ο "Συνήθης Κ. Σημίτης", έγραψε και αυτή την πολιτική παρακαταθήκη του πρώην αρχηγού του ΠΑΣΟΚ " εκεί που έγραψε και τις άλλες... Διότι σύμφωνα με τους μάνατζερ του Νέο-Φιλελευθερισμού και του "πολιτικού ρεαλισμού", "πρέπει να κοιτάμε μπροστά", και όχι στο "παρελθόν "για να κτίσουμε τη "δυνατή Ελλάδα"...

Το Καραγκιοζιλίκι αυτό ολοκληρώθηκε από τον "Συνήθη Κ. Σημίτη" όταν έκανε ανοιχτή παρέμβαση στην Δικαιοσύνη, βάζοντας τον άλλο γερμανοσπουδασμένο υπουργό "δικαιοσύνης", τον Μιχ. Σταθόπουλο, να απαγορέψει την κατάσχεση των ακινήτων του Ινστιτούτου Γκαίτε και της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής (διάβασε τον "Κυριάκο Σημόπουλο" για τον ρόλο των ξένων αρχαιολογικών αποστολών στην Ελλάδα), υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του ΔΙΣΤΟΜΟΥ, με μία αναχρονιστική διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που λέει πως ο υπουργός δικαιοσύνης μπορεί να αποτρέψει την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης "όταν διακυβεύονται οι φιλικές σχέσεις με μία χώρα και το επιβάλει το "εθνικό" συμφέρον... Όπως γνωρίζουμε τα συμφέροντα της Άρχουσας Τάξης μεταφράζονται πάντα σε "εθνικά", δηλαδή "όλων μας"…

Στη συνέχεια ο ίδιος, ο "Συνήθης Κ. Σημίτης", ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΒΑΡΙΑ ΠΡΑΞΗ "ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ" δίνοντας, για πρώτη φορά, ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗ ΘΗΤΕΙΑ (που είχε λήξει) ΤΟΥ ΤΟΤΕ (2001) ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ, Στέφανου Ματθία, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ο τελευταίος να συγκροτήσει "ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ" (με "ειδική" σύνθεση) με το οποίο θα ανατρέψει ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ Ο Λ Ο Μ Ε Λ Ε Ι Α Σ (2001) του Αρείου Πάγου, η οποία είχε δικαιώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα του ΔΙΣΤΟΜΟΥ, ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΕΙ ΤΗΝ ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ η οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ "ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑΣ", δηλαδή ότι ένα κράτος (η Ελλάδα) δεν μπορεί να δικάσει ένα άλλο κράτος (τη Γερμανία), ακόμα και εάν τα μέλη και τα όργανα του δεύτερου έχουν αδικοπραγήσει στην Επικράτεια του πρώτου!

Το "δίκαιο" ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ που διεκδικούν οι ιμπεριαλιστές.

Και έτσι έγινε! Επί κυβέρνησης του "Συνήθη Κ. Σημίτη" και των συνεργατών του ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ΑΝΕΤΡΕΨΕ την απόφαση της Ολομέλειας ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΤΟ Ο ΙΔΙΟΣ (στην οποία ο ίδιος είχε μειοψηφήσει!), ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ , ad hoc συγκροτημένο "ΕΙΔΙΚΟ" ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ "ΜΕ "ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ" " ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ –ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ (!) - ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ "ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑΣ" - ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Αποτέλεσμα: Η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που είχε επιδικάσει
στη Γερμανία την καταβολή 28 δισεκατομμυρίων δολαρίων στους κατοίκους του Δίστομου ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΤΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ της "δυνατής και περήφανης Ελλάδας", ώστε να μην έχουν τα βιβλία της ιστορίας να γράφουν μόνο για τον "Εφιάλτη".Το ίδιο έγινε και με τις περίπου 80.000 αγωγές κατά της Γερμανίας που είχαν υποβληθεί από πολίτες σε όλα τα Πρωτοδικεία της Ελλάδας. ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ! Μπήκαν "στο αρχείο", χωρίς να φτάσει σχεδόν καμία στο ακροατήριο!

Ένα τεράστιο "αναχρονιστικό", πόσο καλός είναι ο "αναχρονισμός σε μια τέτοια περίπτωση (!) ΚΙΝΗΜΑ που έφερε τις πλατιές μάζες αντιμέτωπες με τη μνήμη για τον ρόλο του Γερμανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στην Ελλάδα "θάφτηκε εν τη γενέση του".

Μπροστά σε αυτό το Κίνημα ξεσκεπάστηκε η ξενοδουλεία της Ελληνικής άρχουσας τάξης. Ξεσκεπάστηκαν οι δήθεν "ισότιμες σχέσεις" ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Τώρα ζητά η Γερμανία αποζημιώσεις (!) και "επιστροφή" για τους Γερμανούς ομογενείς (VOLKSDEUTSCHE) που εκδιώχθηκαν από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ακριβώς επειδή συνεργάσθηκαν με τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά την διάρκεια του Β΄Π.Π.

Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες του Γερμανικού Υπέξ δεν υπάρχουν "Νικητές και Ηττημένοι"… "Όλοι οι πόλεμοι είναι κακοί…". Και γι΄αυτό την 8-9η Μαϊου δεν πρέπει να γιορτάζουμε την Νίκη των λαών επί του Γερμανικού ιμπεριαλισμού-μιλιταρισμού, ΑΛΛΑ…"την επέτειο ίδρυσης της "Ε.Ο.Κ.-Ευρωπαϊκής Ένωσης" με μουσική υπόκρουση τον "Ύμνο της Χαράς" του Λ.Φ. Μπετόβεν!

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΕΙΔΟΣ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΞΕΦΤΙΛΑ...

Έλληνες ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ" -"ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ" (ΔΕΣ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ " ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ"...) και Ιταλοί επιζώντες από την Ναζιστική θηριωδία προσέφυγαν ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ για την κατάσχεση γερμανικών ακινήτων στην περιοχή του Κόμο.

Μόλις στις αρχές Ιουνίου το Ιταλικό Ανώτατο Δικαστήριο
(αντίστοιχο του Ελληνικου΄Άρειου Πάγου) ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΝΣΤΑΣΗ ΓΙΑ "ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ" (ΔΙΑΒΑΖΕ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ). Τα Γερμανικά Μ.Μ.Ε. οργιάζουν και απειλούν!
http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,558185,00.html

http://www.sueddeutsche.de/deutschland/artikel/229/178684/?page=16#readcomment

Ναί, η Ιταλία έχει Μπερλουσκόνι...Η Ιταλική δικαιοσύνη είναι αστική... Αλλά δεν έχει Κ. Σημίτη, ούτε Στ. Ματθία, ούτε Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή...

Ο τελευταίος μάλιστα, με τη βαριά πολιτική κληρονομιά από τον θείο του, πουλά και ξεπουλά ΟΤΕ και ΔΕΗ στις "Πανγερμανικές" Deutsche Telekom και RWE, και δεν τολμά να πει στη Γερμανία ότι όποιος θέλει δουλειές και επενδύσεις στην Ελλάδα πρέπει πρώτα να πληρώσει αυτά που χρωστάει!

Όπως έκαναν οι ΗΠΑ, το 1999, για να εγκρίνουν την Κοινοπραξία της Αμερικανικής Crysler, με την Γερμανική Daimler-Benz, ΥΠΟΧΡΕΩΣΑΝ -ΣΑΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ - ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΛΕΙ Σ Υ Μ Π Λ Η Ρ Ω Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ στους Εβραίους της Αμερικής που είχαν επιζήσει από τα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ το 1999, αντί να πει στην "Hochtief", να πληρώσει η Γερμανική κυβέρνηση την κατασκευή του "El Venizelos", από αυτά που χρωστάει στον Ελληνικό λαό, της έδωσε και το Managment ξεπουλώντας και τα συμφέροντα "Ολυμπιακής" ("Τεχνική Βάση" κ.λ.π.).

Διευθύνων Σύμβουλος στην "Hochtief", λέγεται πως είναι ο γιος του Γερμανού αρχιστρατήγου στον Β΄Π.Π. που κρεμάστηκε to 1946 στις φυλακές του Landahut με απόφαση του Διεθνούς Συμμαχικού Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης ("Von Kaitel").

Ψιλά γράμματα αυτά για τους Έλληνες Κομπραδόρους...

Το "Σπήγκελ" γράφει τελευταία πως η Γερμανική κυβέρνηση σκέπτεται να προσφύγει "για αυτή την αδικία" της Ιταλικής δικαιοσύνης στο ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ! Ποιος(;), η Γερμανία!

Αυτό που θα έπρεπε να κάνει δηλαδή η Ελλάδα, σαν κράτος να προσφύγει στη ΧΑΓΗ για την άρνηση της Γερμανίας να καταβάλει Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις, και κάθε χώρα που είχε υποστεί την Ναζιστική λεηλασία, για να καταγγείλουν την καταρράκωση του Διεθνούς Δικαίου από την Γερμανία, η οποία αρνήθηκε να ονομασθεί, ΟΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ, η Συνθήκη Γερμανικής Ενοποίησης (Των 4ων "συμμαχικών" δυνάμεων + 2 Γερμανιών, 1990,) σε "ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ", και όχι απλά, όπως έγινε, σε " Συνθήκη Διακανονισμού των Ζητημάτων που Αφορούν τη Γερμανία"...

Οι Γερμανοί γνώριζαν πως εάν ονομαζότανε " Συνθήκη Ειρήνης", τότε, σύμφωνα με τις αρχές του "Διεθνούς Δικαίου", θα έπρεπε να προβλέπεται και η καταβολή "Πολεμικών Αποζημιώσεων" προς όλες τις χώρες που είχε υπό την κατοχή του το Γ΄Ράϊχ...

Πάντα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο η σημερινή Γερμανία είναι ο " νόμιμος" (και ΑΞΙΟΣ θα πρόσθετα εγώ) "κληρονόμος" του Γ' Ράιχ με όλα τα δικαιώματα ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΕΞ΄ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ!

Το "δώρο" αυτό τους το έκαναν οι "σύμμαχοι μας" στον Αντιφασιστικό πόλεμο ΚΑΙ Η "ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ" ΕΝΩΣΗ του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εξασφαλίζοντας βέβαια άλλα οικονομικά – πολιτικά ανταλλάγματα σε βάρος κυρίως των λαών των Βαλκανίων που δεν είχαν αποζημιωθεί – δικαιωθεί.

IM MEMORIAM ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Υ.Γ.

Πριν ένα χρόνο, ένα μεσημέρι στις αρχές Δεκέμβρη του 2007, πέρναγα μέσα σ΄ένα το αυτοκίνητο με την γυναίκα μου, τυχαία από το Κολωνάκι. Έξω από την Εκκλησία του Άγίου Διονυσίου είδα παρατεταγμένα πολλά στεφάνια. "Κάποιος μεγάλος" της είπα θα πέθανε. Ναι, μου απάντησε άραγε ποιος να είναι;

Την άλλη μέρα διάβασα στο διαδύκτιο πως "χθες έγινε η κηδεία του γνωστού δικηγόρου Γιάννη Σταμούλη...". Έμεινα άφωνος. Δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω έναν πράγματι ΑΞΙΟ Έλληνα ΠΟΛΙΤΗ. 'Έναν άξιο επιστήμονα - νομικό που έσωσε την αξιοπρέπεια ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ των αδικαίωτων αγωνιζομένων Ελλήνων.

Σαν Νομάρχης Βοιωτίας και δικηγόρος κινητοποίησε του κατοίκους του Δίστομου για την υποβολή αγωγών διεκδίκησης αποζημιώσεων και κέρδισε ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΗ στο Πρωτοδικείο Λιβαδειάς με τα δυνατά επιστημονικά του επιχειρήματα! ΓΕΓΟΝΌΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ (!) "ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ".

Στην συνέχεια προώθησε τις ΔΙΚΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ στα Γερμανικά ιδρύματα και υπεράσπισε στον Άρειο Πάγο την αρχή ότι δεν διαθέτει η Γερμανία δικαίωμα "Ετεροδικίας". Τεκμηρίωσε επιστημονικά, αναζήτησε όλες τις σχετικές αποφάσεις του "Διεθνούς Δικαίου" και κυρίως ΕΡΜΗΝΕΥΣΕ σωστά.

Δεν μπόρεσε βέβαια να αποτρέψει τις μεθοδεύσεις Κ. Σημίτη -Στ. Ματθία και τις αποφάσεις της πάντα " ανεξάρτητης" " δικαιοσύνης". Ταξίδεψε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης για να μιλήσει για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Μίλησε σε επιστημονικά συνέδρια Γερμανών αντιφασιστών.

Όμως προδόθηκε προσωπικά και πολιτικά, σχεδόν εκδικητικά, προφανώς προς ικανοποίηση και της Γερμανίας. Στις επόμενες Νομαρχιακές εκλογές (1999) το Σημιτικό πολιτικό κατεστημένο φρόντισε να μην εκλεγεί Νομάρχης Βοιωτίας! Αυτή είναι η Ελλάδα. Τα ίδια δεν έπαθε ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης;;; Κλέφτες, ληστές και απατεώνες δεν τους έβγαλαν;;; Αυτό μας έλειπε να υπάρχει στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας ένας "εχθρός", "αντιγερμανός"!

Όμως ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης προδόθηκε και ΠΟΛΙΤΙΚΑ, με πισώπλατα "Αριστερά" κτυπήματα.

Δεν είναι λίγες οι δηλώσεις κάποιων "Αριστερών", που δεν αναφέρω ονομαστικά για να μην βλάψω την "κοινή υπόθεση" σε ένα δίκαιο αίτημα, οι οποίοι δήλωναν πως :
"οι "Αριστεροί"και "Δημοκράτες" δεν χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους των Ναζιστών (!) - ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΛΥΟΥΝ "ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ" ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ..."

Τώρα το γεγονός ότι ΟΛΑ τα γερμανικά αριστερά κόμματα και κινήσεις καταγγέλλουν σχεδόν καθημερινά στα έντυπα τους τη δράση των Γερμανικών κρατικών και κομματικών ιδρυμάτων (Γκαίτε, Φρίντριχ - Έμπερτ, Νάουμαν, Αντενάουερ, Σάιντλ κ.α.) σαν προσπάθεια πολιτικής, οικονομικής ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ παρέμβασης στις χώρες του τρίτου κόσμου, όπως ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΙΞΗΣ ΣΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, δεν παίζει και μεγάλο ρόλο για ορισμένους "αριστερούς" Έλληνες "aestet" που παλεύουν για τη "συμφιλίωση", τη "λήθη", την "αγάπη" και το ξεπέρασμα των "προκαταλήψεων".

[FLASHBACK…

Το 1988, ο τότε διευθυντής της ΕΡΤ απαγόρευσε την προβολή ενός ντοκιμαντέρ της πρώην Ανατολικής Γερμανίας για την υπονομευτική δράση των Ινστιτούτων Γκαίτε στην Αφρική…]

Η παρέμβαση μου αυτή αφιερώνεται στη μνήμη του ακούραστου, συνεπή ριζοσπάστη δημοκράτη Γιάννη Σταμούλη, με τον οποίο είχα, στο θέμα αυτό, μια καλή σχέση συνεργασίας και αλληλοσεβασμού, αλλά ΚΑΙ στον Αργύρη Σφουντούρη ("ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ"), ένα από τα ορφανά παιδιά που επέζησαν της σφαγής του Διστόμου, μεγάλωσε στη συνέχεια στο ορφανοτροφείο Pestallozi της Ελβετίας, για να ακούσει - διαβάσει στην Τρίτη του ηλικία, πριν λίγα χρόνια, σε μια επίσημη επιστολή της Γερμανικής κυβέρνησης ότι :

"Συγγνώμη, κύριε Σφουντούρη, δεν δικαιούστε αποζημίωση για τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στον Β΄Π.Π., διότι η δράση των Γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό σας, αποτελούσαν… "νόμιμα στρατιωτικά αντίποινα" για τη δράση ανταρτών..."

Εάν δινόντουσαν από την Γερμανία τέτοιες απαντήσεις, για τα Ναζιστικά "αντίποινα" και για το "δικαίωμα αποζημίωσης", σε πολίτες ή στις κυβερνήσεις του Ισραήλ, των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Ρωσίας, να είσθε βέβαιοι πως θα είχαμε μέχρι και διακοπή των διπλωματικών σχέσεων και προσωρινή "ανάκληση πρεσβευτών". Αλλά οι Γερμανοί γνωρίζουν. Στο Ελληνικό κράτος και τους πολίτες του δίνουν αυτές τις απαντήσεις…

Δεν υπάρχει πρόβλημα. "Ελέγχεται η κατάσταση".

Όμως έχουμε και μια ωραία δικαιολογία για την ένοχη συνείδηση μας :

Οι Έλληνες είμαστε γνωστοί για την ανωτερότητα και τη "μεγαλοψυχία μας", όπως και για την "λεβαντίνικη" (“LEVANTE”) ΕΜΠΟΡΙΚΗ ψυχή μας!

Και αυτό το γνωρίζουν οι Γερμανοί!

ΑΜΕΣΟ ΑΙΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΜΑΤΟΣ (1995) ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – Κ.ΠΑΠΟΥΛΙΑ (ΤΟΤΕ ΥΠΕΞ-ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΠΟΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΛΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ – ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ –ΣΑΝ "ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ" ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΏΝ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ

ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ – ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ – ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 800 ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΟ "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ"

ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ "ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ" ΟΤΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ "ΑΝΤΙΠΟΙΝΩΝ" ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ "ΝΟΜΙΜΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΑΝΤΑΡΤΩΝ"

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ – ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ (1959) ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΔΙΩΞΗ ΚΑΙ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ –ΟΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΒΡΕΘΟΥΝ ΚΑΙ ΕΝΤΟΠΙΣΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Δεν πρόκειται για θέμα "εκδίκησης". Ούτε ενδιαφέρει ποιος ζει ακόμα, ή αν ζει ακόμα σε τι ηλικία θα βρίσκεται σήμερα, ούτε ενδιαφέρει να εκτίσει κάποιους από αυτούς "ποινή φυλάκισης". Πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό. Την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Είναι επίσης ζήτημα παιδείας για τον Ελληνικό και Γερμανικό λαό.

ΣΧΕΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΣΦΑΓΗΣ ΣΤΟ "ΔΙΣΤΟΜΟ" (10 Ιουνίου 1944) : http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=879866

Η Ινδία στο δρόμο της επανάστασης

2008-06-15T03:09:00.000-07:00

Βάφεται κόκκινη

Του ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ

Δυο δεκαετίες μετά την κατάρρευση του αποτυχημένου σοσιαλιστικού πειράματος οι κόκκινοι ξανάρχονται στο προσκήνιο, εκεί που χτυπάει η καρδιά του αναδυόμενου νέου κόσμου, στην Ασία. Η επικράτηση των μαοϊκών ανταρτών στο Νεπάλ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, καθώς η ιδεολογία του «Μεγάλου Τιμονιέρη» εξαπλώνεται στην αχανή γειτονική Ινδία με απρόβλεπτες συνέπειες για τη δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη.

Την ώρα που οι επίγονοι του Μάο υποκλίνονται στους χορηγούς της Ολυμπιάδας, τα πνευματικά του παιδιά δίνουν ένοπλη μάχη για την αγροτική επανάσταση.

Οι αντάρτες αυτοαποκαλούνται «Ναξαλίτες», από το όνομα ενός χωριού της Δ. Βεγγάλης όπου το 1967 ακτήμονες αγρότες εξεγέρθηκαν κατά των φεουδαρχών. Η εξέγερση κατεστάλη βίαια αλλά ο σπόρος της μεταρρύθμισης «έπιασε».

Μέσα σε δέκα χρόνια οι Ναξαλίτες κέρδισαν τις τοπικές εκλογές στη Δυτική Βεγγάλη και από τότε μέχρι σήμερα παραμένουν η κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Στις τοπικές εκλογές της 20ής Μαΐου επιβεβαίωσαν την κυριαρχία τους και τα τελευταία χρόνια επέκτειναν την επηρροή τους σε 16 από τα 28 κρατίδια της Ινδίας, σε μια ζώνη που εκτείνεται από τα Ιμαλάια και το Νεπάλ έως την Αραβική Θάλασσα.

Ο «κόκκινος» διάδρομος

Ηδη τα διεθνή ΜΜΕ αποκαλούν την περιοχή δράσης των μαοϊκών ανταρτών «κόκκινο διάδρομο» και εκτιμούν ότι οι αντάρτες διαθέτουν 40.000 ένοπλους και 100.000 εφεδρικούς που εφορμούν από τις ζούγκλες κατά κυβερνητικών στόχων.

Τα τελευταία πέντε χρόνια σκοτώθηκαν πάνω από 7.000 άνθρωποι σε ένοπλες συγκρούσεις με τους Ναξαλίτες, τους οποίους έκθεση των ινδικών αρχών ασφαλείας χαρακτηρίζει ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας.

Η απόρρητη έκθεση που παραδόθηκε στον πρωθυπουργό και αποκαλύφθηκε από τους «Τάιμς» του Λονδίνου υπογραμμίζει ότι η κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει πολιτικό διάλογο με τους Ναξαλίτες και να κάνει γενναίες μεταρρυθμίσεις στον αγροτικό τομέα και επενδύσεις στην ύπαιθρο.

Η ραγδαία άνοδος της επιρροής των μαοϊκών είναι παράλληλη με την ξέφρενη ανάπτυξη της χώρας. Μια ανάπτυξη που παράγει τεράστιες ανισότητες και αφορά τα μεσαία στρώματα των πόλεων.

Σύγχρονοι δουλοπάροικοι

Ομως, η καρδιά της Ινδίας, τα εκατοντάδες εκατομμύρια των πάμφτωχων αγροτών που ζουν σε συνθήκες δουλοπάροικων, βλέπουν τους φεουδάρχες να πλουτίζουν ενώ οι ίδιοι ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.

Χρεωμένοι και υπό το βάρος δρακόντειων νόμων οι πένητες Ινδοί αναζητούν τον δικό τους Σόλωνα που θα τους απαλλάξει από τον μεσαίωνα και θα τους δώσει ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή. Η πρόσφατη επισιτιστική κρίση και οι αλματώδεις αυξήσεις στα τρόφιμα δίνουν νέα όπλα στην ιδεολογική φαρέτρα των ανταρτών.

Ηδη οι Ναξαλίτες έχουν «απελευθερώσει» τεράστιες περιοχές στη δυτική και την κεντρική Ινδία, έχουν επιβάλει λαϊκά δικαστήρια και πραγματοποιούν συχνές επιθέσεις κατά φεουδαρχών και αστυνομικών σταθμών. Σε πολλές περιοχές απολλοτριώνουν τη σοδειά που κατάσχεσαν οι προύχοντες έναντι χρεών και την αποδίδουν πίσω στους αγρότες.

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με δέος την κόκκινη απειλή. Την αντιμετωπίζει, όμως, όχι ως κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, αλλά ως πρόβλημα «εσωτερικής ασφάλειας».

Από την πλευρά τους, οι αντάρτες έχουν καθαρούς στόχους, που συνοψίζονται στην εξάλειψη της φεουδαρχίας, την αγροτική μεταρρύθμιση, την αναδιανομή γης στους ακτήμονες, την απαλλαγή των μη προνομιούχων από τα χρέη αλλά και τον αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης και της άνισης αναδιανομής του πλούτου.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 15/06/2008

Μάχη για τη γη στη Γουατεμάλα

2008-06-14T06:51:00.000-07:00

La Florida - Μια ιστορία μεταξύ καφέων και ονείρων που συναντά την πραγματικότητα στη Γουατεμάλα

του Johan Högberg

17 Ιουλίου 2007

Το αγρόκτημα La Florida βρίσκεται λιγότερο από μία ώρα μακριά από την πόλη Κολόμπα της περιφέρειας Κουεντζαλντένανγκο της δυτικής Γουατεμάλας. Στην μέση μεταξύ βουνού και θάλασσας, οι πλαγιές και το εύκρατο κλίμα της περιοχής προσφέρουν εξαιρετικές προϋποθέσεις για καλλιέργεια καφέ και αυτό δεν είναι μυστικό. Η Κολόμπα στεγάζει εκατοντάδες φυτείες καφέ. Από όλες τις κατευθύνσεις ξεπροβάλλουν καφέες με τα γυαλιστερά πράσινα φύλλα τους σε διατεταγμένη σειρά. Το La Florida είναι μία μεταξύ πολλών, αλλά ενώ οι περισσότερες από τις φανταχτερές φυτείες χαρακτηρίζονται από συγκεντρωτική ιδιοκτησία, το La Florida διοικείται από τους ίδιους τους αγρότες. Ο δρόμος για να επιτευχθεί αυτό δεν ήταν στρωμένος με τριαντάφυλλα, παρά προηγήθηκε σκληρός αγώνας. Ο Johan Högberg, παρατηρητής για την ειρήνη για λογαριασμό του χριστιανικού ειρηνιστικού κινήματος, κάνει αναδρομή στο παρελθόν και ξετυλίγει το νήμα.

Η ιστορία του κοινωνικοποιημένου αγροκτήματος La Florida ξεκινά ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80. Η Γουατεμάλα βρίσκεται εν μέσω ενός σκληρού εμφυλίου πολέμου και η κατάσταση για τους μικρούς αγρότες χαρακτηρίζεται από καταπίεση και αντιξοότητες. Οι εργασιακές σχέσεις στις μεγάλες ιδιωτικές φυτείες καφέ είναι σκληρές με χαμηλούς ή συνήθως ανύπαρκτους μισθούς. Οι εργάτες που προσπαθούν να οργανωθούν μπαίνουν στη μαύρη λίστα και κατηγορούνται για συνεργασία με ομάδες ανταρτών, ένα θανάσιμο αδίκημα για την εποχή αυτή.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες όμως ξεπηδά η οργάνωση εργατών γης SCIDECO (Ένωση για την Ανάπτυξη της Κολόμπας), η πρώτη προσπάθεια να συσπειρώσει τους μικρούς αγρότες σε συλλογικό αγώνα για κοινωνικοποίηση της γης. Δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η αποστολή που έχει αναλάβει η οργάνωση και τα χρόνια περνούν χωρίς η δουλειά να αποδίδει καρπούς. Η ειρηνευτική συμφωνία έληξε το 1996 με ωραίες υποσχέσεις για εστίαση σε ανθρώπινα δικαιώματα και την κατάσταση του ντόπιου πληθυσμού αλλά λίγα από τα λόγια αυτά έγιναν πράξη. Η SCIDECO θεωρεί ότι είναι αναγκαίες περισσότερο δραστικές μέθοδοι ώστε να δημιουργηθεί πολιτικό κίνημα.

Το αντικείμενο της νέας στρατηγικής της οργάνωσης γίνεται το αγρόκτημα La Florida, μια φυτεία καφέ που, ύστερα από την κρίση του καφέ που γονάτισε τους ιδιοκτήτες του, δόθηκε στην τράπεζα και έμεινε αχρησιμοποίητο για εφτά χρόνια. Η SCIDECO πραγματοποιεί κατάληψη του αγροκτήματος και είκοσι οικογένειες εγκαθίστανται σε αυτό.

Αυτή την εποχή η οργάνωση δυναμώνει με νέα μέλη. Αυτά προέρχονται από μια περιοχή στη γειτονική περιφέρεια του San Marcos όπου οι εργασιακές σχέσεις έχουν χειροτερέψει ακόμα περισσότερο λόγω του εντεινόμενου κινδύνου κατολισθήσεων. Με μια αύξηση στον αριθμό των μελών του, η SCIDECO ελπίζει ότι θα μπορούσε να βελτιώσει την θέση του στις διαπραγματεύσεις για τη γη. Μια συνεργασία ξεκινά με σκοπό να ευνοηθούν και οι δύο πλευρές. Την εποχή που η διαμάχη για τη αγορά εξελίσσεται, οι οικογένειες από το San Marcos συνεχίζουν να υποστηρίζουν τους καταληψίες, που ζουν κάτω από δύσκολες συνθήκες, με φαγητό και επιπλέον εργασία.

Ύστερα από δυο γεμάτα χρόνια αγώνα στο αγρόκτημα και διαρκείς γύρους στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων η SCIDECO πέτυχε τελικά λίγα πράγματα μέσω μια συμφωνίας με την κυβέρνηση και την τράπεζα που έχει το La Florida στην ιδιοκτησία της. Τον Απρίλιο του 2005 η SCIDECO αγοράζει το La Florida με τη βοήθεια ενός κρατικού δανείου 6 εκατομμυρίων κορόνων (660 χιλιάδες ευρώ), ένα σημαντικό ποσό για μια αγροτική ένωση στη Γουατεμάλα. Η κυβέρνηση εκφράζει την υποστήριξή της για το σχέδιο, υπόσχεται μέτρα για να βελτιώσει τη δημόσια υγεία και τις δυνατότητες εκπαίδευσης για τους νέους ιδιοκτήτες της γης. Ο Virgilio Pérez, ηγέτης της SCIDECO, υπογραμμίζει ότι η αγορά δεν είναι ο τελικός σκοπός παρά μάλλον το εναρκτήριο λάκτισμα στο δρόμο της ανάπτυξης. Τώρα είναι που ξεκινά.

Το La Florida γίνεται σύντομα τόπος προορισμού και οι άποικοι φτάνουν γρήγορα τις ενενήντα οικογένειες. Σε κάθε μία από αυτές παραχωρείται μισό εκτάριο γης για ιδία χρήση, γη που πολλοί αφιερώνουν στην καλλιέργεια καλαμποκιού, φασολιών καθώς και στην εγκατάσταση μεμονωμένων μπανανιών και άλλα οπωροφόρων δέντρων. Το μεγαλύτερο μέρος της γης λειτουργεί όμως υπό συλλογική εργασία∙ εκεί ο οργανικός καφές θα αποτελέσει τη βασικότερη σοδειά και πηγή εισοδήματος.

Η φυτεία εκκαθαρίζεται με σκοπό την καλλιέργεια παλιών και νέων φυτών, αποφασίζεται το συλλογικό ωράριο υπό το οποίο κάθε μέλος οφείλει να εργαστεί. Η αισιοδοξία είναι μεγάλη. «Το ιστορικό αυτό συμβάν δείχνει ότι θα λύσουμε τα προβλήματα στη Γουατεμάλα μέσω ενός ξεκάθαρου και σαφή διαλόγου» λέει ο Juan Tuyuc, αντιπρόσωπος του αγροτικού συνασπισμού Plataforma Agraria.

Τώρα όμως, δύο χρόνια μετά την αγορά, η μελωδία έχει αποκτήσει ένα βαρύ τόνο. Φαίνεται ότι μια δυσοίωνη διαμάχη έχει φουντώσει όπου μια μεγάλη ομάδα, πρώην μέλη από το San Marcos, αποχώρησαν από τη SCIDECO για να σχηματίσουν μια ξεχωριστή οργάνωση, την ACAFLOR (Ένωση Comunitaria Agraria La Florida). Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η κατανομή της γης μεταξύ των οικογενειών-μελών. Ενώ τα μέλη της SCIDECO θέλουν να τη διοικήσουν συλλογικά, η ACAFLOR θέλει να την κατανείμει ατομικά στα μέλη.

«Όταν αγοράσαμε τη γη υπήρχε συμφωνία ότι θα καλλιεργούνταν συλλογικά μέσω της SCIDECO αλλά η άλλη ομάδα το αρνήθηκε» λέει η Rosaura Perez από τη SCIDECO. «Έχουμε λοιπόν, ένα δάνειο που πρέπει να πληρώσουμε αλλά δεν θέλουν πια να το παραδεχτούν. Αρνούνται να συνεργαστούν και μας δημιουργούν μεγάλα προβλήματα. Σε εμάς που αγωνιστήκαμε τόσο σκληρά για αυτήν εδώ τη γη». Περιγράφει πώς η ACAFLOR έχει ιδιοποιηθεί ένα μεγάλο μέρος της φυτείας καφέ της κοινότητας και ακόμα έχει χρησιμοποιήσει μεθόδους καταστολής στην περιοχή. «Αυτό μας καθυστερεί πολλά χρόνια μέχρι να καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε οικολογική καλλιέργεια ξανά», αναστενάζει.

Ο Faustino Pérez από την ACAFLOR ωστόσο, βλέπει τα πράγματα από άλλη σκοπιά. «Μας προσκάλεσαν στο La Frorida», μου εξηγεί. «Προκειμένου η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει την αγορά απαιτούνταν 231 οικογένειες στην οργάνωση και αυτό ήταν μακράν περισσότερο από τον αριθμό μελών που η SCIDECO μπορούσε να εξασφαλίσει. Εμείς στο San Marcos βρισκόμασταν σε κατάσταση ανάγκης και είδαμε το La Florida σαν ελπιδοφόρο διέξοδο. Προσχωρήσαμε στην οργάνωση και συνεισφέραμε στη στήριξη των οικογενειών που κατοικούσαν εδώ στην κατειλημμένη γη».

Γιατί όμως τώρα αυτή η ασυμφωνία; Τα έγγραφα της αγοράς επισημαίνουν σαφώς ότι το La Florida ανήκει στη SCIDECO και όχι σε μεμονωμένα μέλη. Η οργάνωση έχει ακόμα ένα χρέος ως αποτέλεσμα της αγοράς.

«Έχουμε επίγνωση αυτής της κατάστασης καθώς και ότι έχουμε ένα χρέος να πληρώσουμε», λέει ο Faustino. «Γι’ αυτό έχουμε προτείνει να μοιραστεί η γη μεταξύ της ACAFLOR και της SCIDECO ώστε να μπορούμε να την καλλιεργήσουμε με τον τρόπο που μας βολεύει καλύτερα. Όσο εργαζόμασταν για την κολεκτίβα είχαμε μικρές δυνατότητες να καλλιεργήσουμε τη γη για ιδίαν χρήση. Δεν είχαμε κανένα δικό μας εισόδημα, καθόλου πόρους για να αγοράσουμε φαγητό και πολλοί αρρώστησαν. Προσπαθήσαμε να προωθήσουμε μια πρόταση όπου η εργασία θα συντελούνταν περισσότερο ατομικά και λιγότερο για την κολεκτίβα αλλά η SCIDECO δεν δέχτηκε. Όταν αργότερα ανακαλύψαμε ότι μόλις και μετά βίας υπήρχαν κάποια λεφτά στο λογαριασμό του συνεταιρισμού, χάσαμε την υπομονή μας. Για τι πράγμα είχαμε τότε δουλέψει; Ήμασταν απλούστατα αναγκασμένοι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να ιδιοποιηθούμε ένα κομμάτι της φυτείας καφέ».

Η SCIDECO κατηγορείται για υπεξαίρεση χρημάτων και διακρίσεις εις βάρος ανθρώπων από το San Marcos, αλλά δείχνει από την πλευρά της τη συμφωνία στο συμβόλαιο αγοράς και τηρεί πιστά την κολεκτιβιστική ιδέα. Η διαμάχη παίρνει σύντομα διαστάσεις και κατά το τέλος του Ιουλίου 2006, περίπου ένα χρόνο μετά την αγορά, τα μέλη της που προέρχονταν από την κοινότητα του San Marcos εγκαταλείπουν τη διοίκηση του συνεταιρισμού και σχηματίζουν την ACAFLOR. Επιπλέον, λίγο αργότερα παίρνουν τα παιδιά τους από το κοινό σχολείο. Ένας κύκλος από διαπραγματεύσεις και λοιδορίες αρχίζει μεταξύ από των δύο ομάδων. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη και τόσο απειλές όσο και βία εμφανίζονται στο προσκήνιο.

Το Υπουργείο Εσωτερικών της Γουατεμάλας πραγματοποιεί μια επίσκεψη στη La Florida το Δεκέμβριο του 2006 και διαπιστώνει ότι από τις 231 οικογένειες που σύμφωνα με τα έγγραφα αγοράς όφειλαν να βρίσκονται στο μέρος αυτό, δεν βρίσκονταν ούτε οι μισές. 26 οικογένειες υποστηρίζουν τη SCIDECO ενώ 61 οικογένειες είναι με την αντιπολίτευση. Δώδεκα οικογένειες ζουν στην περιοχή αλλά δεν βρίσκονται στην αρχική λίστα των ονομάτων, πέντε συμπαρατάσσονται με τη SCIDECO και εφτά με την ACAFLOR. Άρα λοιπόν, που αρχίζει πραγματικά το δίκαιο και το άδικο σε αυτό εδώ το κουβάρι;

Οι άνθρωποι στη La Florida έχουν ένα προνόμιο ότι έχουν γη στο όνομά τους αλλά μπορούν πράγματι να ισχυριστούν ότι την κατέχουν; Πρώτα και κύρια ελλοχεύει ένα μεγάλο τραπεζικό δάνειο στο παρασκήνιο. Πώς θα μπορούσε να αποπληρωθεί; Με τι έσοδα; Οι τιμές του καφέ είναι χαμηλές, η υποστήριξη από την πλευρά του κράτους ανεπαρκής. Οι υποσχέσεις που η κυβέρνηση έδωσε σχετικά με την αγορά γης δεν έχουν εκπληρωθεί, στην περιοχή δεν υπάρχει προσωπικό για παροχή υπηρεσιών υγείας και τα σχολεία συντηρούνται χωρίς κρατική βοήθεια.

Είναι λογικό να αναμένουμε ότι οι αγρότες στη La Florida, εκ των οποίων οι περισσότεροι ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, θα αρκεστούν με τη μικρή εν ίδει βοηθείας στήριξη που έχουν πάρει και τώρα έχουν αφεθεί στη μοίρα τους;

Η διαμάχη για τη γη δεν είναι κάτι που προέκυψε χτες στη Γουατεμάλα. Είναι μια άδικη διανομή που μετρά αιώνες στο χρόνο, μια δομική καταπίεση που δεν εξαφανίζεται με μια χειραψία ή με μια εμπορική συναλλαγή, η οποία το ίδιο εύκολα θα μπορούσε να είναι απλά ένα πυροτέχνημα δήθεν καλής θέλησης από την πλευρά της κυβέρνησης. Η κοινωνία γεννά το λαό και η La Florida δεν είναι μια όαση σε μια ασταθή και απελπισμένη Γουατεμάλα, είναι ένα λουλούδι που φυτρώνει σε μια φτωχή γη και με μικρά περιθώρια να επιζήσει και να εξαπλώσει τους σπόρους του.

Ντοκουμέντα για την Κολομβία...

2008-05-28T19:46:00.000-07:00

Με αφορμή την ανακοίνωση του θανάτου του αρχηγού και ιδρυτή του FARC Manuel Marulanda πριν λίγες μέρες, και με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 44 χρόνων από την ίδρυση του FARC (26 Μάη 1964 - 26 Μάη 2008) δημοσιεύουμε ένα κείμενο, που αν και από σοσιαλδημοκρατική κριτική ματιά, παραμένει πολύ ενδιαφέρον.

Άντε να γνωριζόμαστε σιγά σιγά και με αυτό το αντάρτικο κίνημα, που πολλοί από μας συνεχίζουμε προκλητικά να αγνοούμε την ύπαρξη του, η εστερνιζόμενοι πλήρως την Δυτική προπαγάνδα, το απορρίπτουμε θεωρώντας το ναρκω-αντάρτικο...

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΟΜΒΙΑ

(Ελευθεροτυπία, 2/6/2002)

Ο μύθος του ναρκω-αντάρτικου

Ενώ η ανθρωπότητα έχει το βλέμμα της στραμμένο προς την επικείμενη αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το δεύτερο μέτωπο του δεκαετούς πολέμου της κυβέρνησης Μπους κατά της «τρομοκρατίας» έχει ήδη ανοίξει, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Αναφερόμαστε στην Κολομβία, τέταρτη σε μέγεθος χώρα της Λατινικής Αμερικής και θέατρο εδώ και δεκαετίες μιας αιματηρής αναμέτρησης ανάμεσα στο καθεστώς και την ένοπλη αριστερά.

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη σύρραξη αυτή χρονολογείται, βέβαια, πολύ πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στη Ν. Υόρκη.

Ξεκίνησε με την προώθηση των γνώριμων «αντιανατρεπτικών» στρατηγικών στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, για να μετεξελιχθεί μετά το 1989 σε «εκστρατεία κατά των ναρκωτικών».

Καθοριστική τομή σε αυτή την τελευταία κίνηση υπήρξε η υπογραφή στις 21 Αυγούστου 1989 από την κυβέρνηση Μπους της «Οδηγίας Εθνικής Ασφαλείας υπ' αριθμόν 18» περί «διεθνούς αντιναρκωτικής στρατηγικής». Κύριο αντικείμενο της τελευταίας ήταν η παροχή εκτεταμένης στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς τις κυβερνήσεις της Κολομβίας (και, δευτερευόντως, του Περού και της Βολιβίας), έτσι ώστε «να ανακτήσουν τον έλεγχο των χωρών τους από έναν επίβουλο συνδυασμό ανταρτών και εμπόρων ναρκωτικών».

Με δεδομένη την ευφορία των ημερών (εποχή αμερικανοσοβιετικής συνεννόησης), η εκλαΐκευση αυτής της γραμμής από τα δυτικά ΜΜΕ προτίμησε να εστιάσει την προσοχή της στο δεύτερο σκέλος (τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών) και να αφήσει στη σκιά το ζήτημα της καταστολής της αριστεράς.

Η επιλεκτικότητα αυτή θα υιοθετηθεί πανηγυρικά τα επόμενα χρόνια από την κυβέρνηση Κλίντον. Μεταξύ 1993 και 2000 η ετήσια αμερικανική βοήθεια προς την κυβέρνηση της Μπογκοτά αυξάνεται κατακόρυφα, επισήμως όμως προορίζεται αποκλειστικά και μόνο για την καταστολή των ναρκωτικών.

Εντελώς διαφορετική εικόνα προκύπτει από τη μελέτη μιας πλειάδας εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, της CIA, της DIA και της DEA, τα οποία καλύπτουν όλη την περίοδο 1988-2000 και δόθηκαν στη δημοσιότητα στις αρχές Μαΐου από τη μη κυβερνητική οργάνωση National Security Archive. Μολονότι πολλά από αυτά είναι αγρίως λογοκριμένα για «λόγους εθνικής ασφαλείας», αποδεικνύουν και με το παραπάνω ότι η «αντιναρκωτική» προσπάθεια της Ουάσιγκτον υπήρξε σαφώς δευτερεύουσα σε σχέση με τη συμβολή της στην εκστρατεία κατά της απειλούμενης κοινωνικής ανατροπής.

Δικαιολογητική βάση αυτής της αντίφασης αποτέλεσε το θεώρημα του «ναρκω-αντάρτικου».
Ο ισχυρισμός, δηλαδή, ότι υπάρχει στενή συνεργασία ανάμεσα στους κομμουνιστές αντάρτες των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC) και του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού (ELN) αφενός, και τους «βαρόνους» των ναρκωτικών από την άλλη. Σύμφωνα λ.χ. με το Λατινοαμερικανικό Γραφείο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (28.3.2000), οι FARC είναι «οι σημαντικότεροι προστάτες της παραγωγής και διακίνησης ναρκωτικών» στο δυτικό ημισφαίριο.

Πενήντα χρόνια αντάρτικο

Περιττό να πούμε πως αυτή η προπαγανδιστική εικόνα καθόλου δεν επιβεβαιώνεται από τα υπηρεσιακά έγγραφα που αναφέρουμε παραπάνω. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Κατ' αρχήν, η σύγκρουση ανάμεσα στο καθεστώς και την αριστερά είναι μια υπόθεση πολύ παλιότερη από τη (σχετικά πρόσφατη) μετατροπή της Κολομβίας σε κέντρο παραγωγής και διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών.

Η υλική βάση αυτής της σύγκρουσης πρέπει να αναζητηθεί στην απίστευτη -ακόμη και για τα λατινοαμερικανικά δεδομένα- και διαρκώς αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα που συναντάμε σ' αυτή τη χώρα. Το 1999, το πλουσιότερο 25% των Κολομβιανών είχε εισόδημα 80 φορές μεγαλύτερο απ' ό,τι το φτωχότερο 25%. Ακόμα πιο ακραία είναι η κατάσταση στην ύπαιθρο: το 0,2% των γαιοκτημόνων κατέχει το 45% της γης, ενώ 13 εκατομμύρια αγρότες ζουν επίσημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Καθόλου συμπτωματικά, η εφαρμογή μιας ριζοσπαστικής αγροτικής μεταρρύθμισης αποτελεί το σημαντικότερο (και διαχρονικό) αίτημα των ανταρτών.

*Σημείο εκκίνησης του αντάρτικου θεωρείται το ξέσπασμα, τον Απρίλιο του 1948, ενός πολύνεκρου εμφυλίου ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας - τους Φιλελεύθερους (που υποστηρίζονταν από το εργατικό κι αγροτικό κίνημα) και τους συντηρητικούς (που προσπαθούσαν να το ανασχέσουν).

*Η σύγκρουση αυτή είχε αποτέλεσμα 300.000 νεκρούς κι έληξε το 1957, με τη θέσπιση ενός «Εθνικού Μετώπου» ανάμεσα στα δύο κόμματα, για την εκ περιτροπής εναλλαγή τους στην προεδρία και τη μεταξύ τους διανομή όλων των κρατικών αξιωμάτων -συμφωνία που διατηρήθηκε σε ισχύ έως τα τέλη της δεκαετίας του '70.

*Κατ' εξοχήν θύματα της βίας και τελικοί χαμένοι του παιχνιδιού, οι εξεγερμένοι αγρότες της ενδοχώρας, συγκρότησαν, κάτω από την καθοδήγηση του Κ.Κ. Κολομβίας, εκτεταμένες «ζώνες αυτοάμυνας» και τις ανακήρυξαν σε «Ανεξάρτητες Δημοκρατίες».

*Με αμερικανική βοήθεια, ο στρατός τις ανακατέλαβε το 1964, απωθώντας τους αντάρτες -και χιλιάδες υποστηρικτές τους- στη ζούγκλα.

*Ο επόμενος γύρος άρχισε σχεδόν αμέσως, μέσα στο ευνοϊκό για τέτοια εγχειρήματα κλίμα της δεκαετίας του '60: Γκεβαρικοί φοιτητές και συνδικαλιστές δημιούργησαν το 1965 τον ELN. Την επόμενη χρονιά οι διάσπαρτες ανταρτοομάδες του ΚΚΚ συνενώθηκαν στις FARC, ενώ το 1968 μαοϊκοί διαφωνούντες ίδρυσαν τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (EPL). Μια τέταρτη οργάνωση, το Εθνικοαπελευθερωτικό Κίνημα της 19ης Απριλίου (Μ-19), θα προκύψει ύστερα από την εκτεταμένη νοθεία σε βάρος των αντιπάλων του Εθνικού Μετώπου κατά τις προεδρικές εκλογές του 1970.

*Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο συνολικός αριθμός των ανταρτών έφτανε τις 15.000 και η κυβέρνηση Μπετανκούρ αποφάσισε, παρά τη διαφωνία της Ουάσιγκτον και τις υπόγειες αντιδράσεις του στρατού, να διαπραγματευθεί μαζί τους.

*Το αποτέλεσμα μιας δεκαετίας ζυμώσεων -με αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις, διαδοχικές εκεχειρίες και βραχύβιες συμφωνίες- υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απογοητευτικό. Το 1989-94, ορισμένες από τις αντάρτικες οργανώσεις (Μ-19, EPL κι η μειοψηφία του ELN) κατέθεσαν τα όπλα για να ενταχθούν, με καταστροφικά αποτελέσματα, στο πολιτικό παιχνίδι.

*Πολύ πιο τραγική υπήρξε η απόπειρα των FARC να «δοκιμάσουν τα νερά», υπογράφοντας το 1984 μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός και παροτρύνοντας τη μαζική τους βάση να συγκροτήσει το νόμιμο πολιτικό κόμμα Πατριωτική Ενωση (U.P.). Μέσα σε μια τετραετία (1986-'90), περισσότερα από 3.000 μέλη και στελέχη της U.P. -μεταξύ των οποίων 2 υποψήφιοι για την προεδρία της χώρας, 4 μέλη του Κογκρέσου και το 30% των υποψήφιων δημάρχων του κόμματος- δολοφονήθηκαν από ακροδεξιές παρακρατικές οργανώσεις. Προς μεγάλη προφανώς ικανοποίηση της αμερικανικής πρεσβείας, που στις 22.2.1988 εκτιμούσε ότι η διαφαινόμενη «εντυπωσιακή επιτυχία» της U.P. στις δημοτικές εκλογές «θα νομιμοποιήσει de facto τον έλεγχο των ανταρτών πάνω σε μεγάλα τμήματα της παραμεθορίου περιοχής» κι εξέφραζε την ανησυχία της για το ότι «αφ' ής στιγμής αρχίσει, αυτή η διαδικασία θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιστραφεί».

Το ίδιο ακριβώς μοντέλο έμελλε να εφαρμοστεί και κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαπραγματεύσεων, από το καλοκαίρι του 1998 και μετά.

*Ενώ η συντηρητική κυβέρνηση του Αντρές Παστράνα δέχθηκε να παραχωρήσει στις FARC μια «αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη» 42.000 τετρ. χιλιομέτρων στην αραιοκατοικημένη ενδοχώρα, ως πρώτο βήμα για την διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου «κοινωνικού συμβολαίου» που θα έθετε τέρμα στον εμφύλιο πόλεμο, στρατός και παρακράτος υπονόμευσαν με κάθε μέσο αυτή τη διαδικασία.

*Ακόμη πιο θλιβερή υπήρξε η κατάληξη της απόπειρας του Παστράνα για μια ανάλογη συνεννόηση με τον ELN, την άνοιξη του 2000: αμέσως μετά την κάθοδό τους στην υπό διαμόρφωση «αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη», οι αντάρτες δέχθηκαν τη συντονισμένη επίθεση στρατού και παρακρατικών, με αποτέλεσμα σημαντικές απώλειες και τη μαζική εξολόθρευση των άοπλων οπαδών τους.

Καθοριστική γι' αυτές τις εξελίξεις υπήρξε, άλλωστε, η αυξανόμενη στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ με πρόσχημα την «αντιναρκωτική» εκστρατεία. Με δεδομένη την αντίθεση του στρατού σε μια ειρηνευτική προσπάθεια που μοιραία θα τον έθετε στο περιθώριο της δημόσιας ζωής, ο πλουσιοπάροχος εφοδιασμός του με κάθε είδους όπλα και πολεμοφόδια υπονόμευσε αντικειμενικά κάθε διαπραγμάτευση.

Υπήρξαν όμως και «υποκειμενικές» ενθαρρύνσεις προς αυτή την κατεύθυνση, όπως αποκαλύπτουν τα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Επισκεπτόμενος λ.χ. επίσημα την Κολομβία το Μάϊο του 1997, ο πρόεδρος της υποεπιτροπής Εθνικής Ασφαλείας της αμερικανικής Βουλής Ντένις Χάστερτ, κατήγγειλε δημόσια το «αριστεροκρατούμενο Κογκρέσο» που «χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πρόσχημα, για να βοηθήσει την αριστερά σε διάφορες χώρες», και ενθάρρυνε ανοιχτά την ηγεσία του στρατού να παρακάμψει τους όποιους τυπικούς περιορισμούς όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των αμερικανικών όπλων.

Αντάρτες και ναρκωτικά

Πόσο ευσταθούν, όμως, οι κατηγορίες για διαπλοκή των ανταρτών με την παραγωγή και διακίνηση των ναρκωτικών; Η καλλιέργεια της κόκας σε πολλές από τις ζώνες που ελέγχουν οι αντάρτες είναι γεγονός, όπως και η συνύπαρξη των επαναστατών με τους μικροκαλλιεργητές που προμηθεύουν την πρώτη ύλη στα καρτέλ της μαφίας.

Επίσημη θέση τόσο των FARC όσο και του ELN είναι ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το όλο κύκλωμα και ότι, απλώς, δεν έχουν καμιά διάθεση να υποκαταστήσουν το κράτος, στρεφόμενοι εναντίον του πιο αδύναμου κρίκου της αλυσίδας - των μικροκαλλιεργητών που στράφηκαν στην κόκα επειδή η απουσία οποιουδήποτε κρατικού προστατευτισμού έχει καταστήσει οποιαδήποτε άλλη καλλιέργεια μη βιώσιμη.

Ανεξάρτητες πηγές (σσεπισημαίνουν ωστόσο ότι αυτή η πολιτική ανοχής συνοδεύεται από την επιβολή από μέρους των ανταρτών ενός ειδικού «φόρου» (gramaje) επί του προϊόντος, ανάλογου με τις άλλες μορφές «επαναστατικής φορολογίας» που επιτρέπουν τη συντήρηση των ένοπλων οργανώσεων.

Σε μεγάλο βαθμό, η τελευταία αυτή εικόνα προκύπτει και από τις εκθέσεις των αμερικανικών υπηρεσιών που έχουμε στη διάθεσή μας.

*Τόσο η CIA όσο και η -κατεξοχήν αρμόδια- Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών (DEA) φαίνονται να διατηρούν σαφείς επιφυλάξεις απέναντι στις προπαγανδιστικές γενικεύσεις περί «ναρκω-αντάρτικου»:

«Οι σχέσεις μεταξύ των λαθρεμπόρων και των ανταρτών χαρακτηρίζονται από συνεργασία αλλά και από τριβές», υποστηρίζει λ.χ. μια -αγρίως λογοκριμένη- έκθεση της CIA (29.7.1992). «Μολονότι οι λαθρέμποροι κατά καιρούς ωφελούνται από την προστασία των ανταρτών, απεχθάνονται τους αντάρτες και κάποιες φορές έχουν χρησιμοποιήσει βία για να αντισταθούν στις καταχρήσεις τους. [...] »Εκτός από τις απώλειες που υφίστανται μέσω της υποχρεωτικής καταβολής "επαναστατικών φόρων", ορισμένοι λαθρέμποροι έχουν δει τις πάλαι ποτέ ανθούσες επιχειρήσεις τους να αποδιοργανώνονται, τις προσπάθειές τους να αναπτύξουν μηχανισμούς επεξεργασίας και διακίνησης να παρενοχλούνται, και τον έλεγχό τους πάνω στις τιμές της κόκας να απειλείται. Στην πραγματικότητα, πολλοί λαθρέμποροι θα καλωσόριζαν, ακόμη και θα βοηθούσαν, την κλιμάκωση των κυβερνητικών επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών».

*Ακόμα πιο κατηγορηματική είναι η DEA, σε πολυσέλιδη έκθεσή της τον Ιούνιο του 1994: «Οι κολομβιανές αντάρτικες οργανώσεις παραδοσιακά υποστήριζαν τις δραστηριότητές τους με εκβιαστική απόσπαση χρημάτων και απαγωγές μεγαλοκτηματιών και άλλων πλουσίων ατόμων. Εδώ και πολλά χρόνια στοιχεία των FARC και του ELN αποσπούν "επαναστατικούς φόρους" από εμπόρους ναρκωτικών που δρουν στις περιοχές τους. Η κύρια πηγή εισοδήματος των ανταρτών, ωστόσο, εξακολουθεί να προέρχεται από εκβιασμούς κι απαγωγές που δεν σχετίζονται με τα ναρκωτικά. [...] Δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο αποδεικτικό στοιχείο ότι η εθνική ηγεσία είτε των FARC είτε του ELN έχει δώσει εντολή για ενασχόληση των αντίστοιχων οργανώσεων με παραγωγή ή διακίνηση ναρκωτικών. Επιπλέον, ούτε οι FARC ούτε ο ELN έχει ακουστεί ότι αναμείχθηκαν στη μεταφορά, διακίνηση ή πώληση παράνομων ναρκωτικών ουσιών στις ΗΠΑ ή την Ευρώπη».

*Σαφέστατη είναι τέλος η ίδια έκθεση όσον αφορά τη στρατηγική διαφορά ανάμεσα στο αντάρτικο και τη μαφία: «Οι αντάρτες της Κολομβίας και οι έμποροι ναρκωτικών δεν έχουν τους ίδιους στόχους. Οι FARC και ο ELN βρίσκονται σε ανοιχτή ανταρσία κατά της κολομβιανής κυβέρνησης και οι ενέργειές τους αποσκοπούν στην υπονόμεση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Οι κολομβιανοί έμποροι ναρκωτικών, αντίθετα, είναι πλούσιοι, βίαια επιθετικοί καπιταλιστές που θέλουν να εκμεταλλευτούν, κι όχι να καταστρέψουν, το πολιτικό σύστημα και την ελεύθερη αγορά της Κολομβίας».

Κατ' εξοχήν προϊόν αυτής της αντιπαλότητας, θα είναι η προσφορά της ναρκω-μαφίας προς το καθεστώς ενός εξαιρετικά αποτελεσματικού όπλου εναντίον της ανταρσίας: των ακροδεξιών, παρακρατικών «αποσπασμάτων θανάτου».

Μαφία και παρακράτος

Μολονότι οι απαρχές του θεσμού βρίσκονται στη δημιουργία «πολιτοφυλακών» -αντίστοιχων με τα δικά μας ΤΕΑ- ήδη από το 1968 η πρώτη αυτοτελής παρακρατική οργάνωση, με την ονομασία «Θάνατος στους Απαγωγείς» (MAS), ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 1981 από τη μαφία της κοκαΐνης, ως απάντηση στην απαγωγή ενός μέλους της από τις FARC. Στην ίδια σύσκεψη, σύμφωνα με πηγές της DEA, μοιράστηκε και η πιάτσα ναρκωτικών των ΗΠΑ ανάμεσα στα καρτέλ του Μεντελίν και του Κάλι (Dale Scott & Marshall 1991, σ. 89 & 96).

Τους αμέσως επόμενους μήνες, στο MAS προσχώρησαν υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του στρατού, μεγαλοκτηνοτρόφοι του Πουέρτο Μπογιακά και οι αντιπρόσωποι της αμερικανικής εταιρείας Texas Petroleum Co. (Nazih Richani «The paramilitary connection», NACLA Report on the Americas, 9-10.2000, σ.38).

Η κλιμάκωση του εμφυλίου πολέμου αλλά και η ανάπτυξη των συνδικαλιστικών αγώνων στην ύπαιθρο και τις πόλεις οδήγησαν στον πολλαπλασιασμό αυτών των ομάδων.

Σύμφωνα με μεταγενέστερη έκθεση της CIA (13.6.1997), «οι σπόνσορες της παραστρατιωτικής δραστηριότητας περιλάμβαναν επιχειρηματίες όπως μεγαλοκτηνοτρόφους, ιδιοκτήτες φυτειών καφέ και ορυχείων σμαραγδιών» και, φυσικά, μεγαλεμπόρους ναρκωτικών. Εκτός από την προστασία των αφεντικών τους, οι εν λόγω συμμορίες αναλάμβαναν επίσης το ξεκαθάρισμα ενοχλητικών συνδικαλιστών, καθώς και «την εκτόπιση ιδιοκτητών και καταληψιών από τη γη τους», προκειμένου αυτή η τελευταία να περάσει στα χέρια των μαφιόζων.

-Παρά την τυπική απαγόρευσή τους από το ανώτατο δικαστήριο το 1989, οι παρακρατικοί σχηματισμοί παρέμειναν ενεργοί και το 1994 επανανομιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση του Ερνέστο Σαμπέρ, σαν «συνεταιρισμοί ασφαλείας» των κατοίκων της υπαίθρου.

-Το επόμενο βήμα σημειώθηκε τον Απρίλιο του 1997, με τη σύμπτυξη των συμμοριών σε μια «Ενωμένη Αυτάμυνα της Κολομβίας» (AUC), με επικεφαλής τον φυγόδικο Κάρλος Καστάνιο. Χάρη στην οφθαλμοφανή προβολή του από τα ΜΜΕ, αυτός θα αναδειχθεί τα επόμενα χρόνια σε πόλο συσπείρωσης της τρομοκρατημένης «μεσαίας τάξης».

-Μεταξύ 1997 και 2000, οι ένοπλοι παρακρατικοί αυξάνονται από 4.000 σε 8.000, αναπτύσσοντας τις δραστηριότητές τους στο 1/4 της κολομβιανής επικράτειας. Οι επίσημες στατιστικές τούς αποδίδουν το 75% των θυμάτων της πολιτικής βίας, που ανέρχονται σε 3.500 νεκρούς το χρόνο.

Στις συνεντεύξεις του, ο Καστάνιο δηλώνει επίσημα ότι βγάζει 2 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο από το εμπόριο των ναρκωτικών αλλά, παρ' όλα αυτά, δεν έχει κανένα πρόβλημα με την αμερικανική εκστρατεία εναντίον τους («Washington Post» 12.3.2001)! Για του λόγου το αληθές, εύγλωττη υπήρξε η ανακάλυψη (10.8.97) τεσσάρων γιγάντιων εργοστασίων παραγωγής κοκαΐνης στη ζώνη ελέγχου της AUC.

Πρόκειται, αναμφίβολα, για την πιο κραυγαλέα πλευρά της γενικευμένης διαπλοκής του καθεστώτος με μια «εθνική» οικονομία βασισμένη όλο και περισσότερο στην παραγωγή και διακίνηση παράνομων ουσιών. Διαπλοκή που δεν αφήνει απ' έξω ούτε τους ίδιους τους «διωκτικούς» μηχανισμούς.

Η πιο τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό προέκυψε τον Ιούνιο του 1999, όταν ένας ταχυδρομικός έλεγχος ρουτίνας αποκάλυψε ότι η Λόρι Χιτ, σύζυγος του επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στην Κολομβία συνταγματάρχη Τζέιμς Χιτ, είχε στείλει στις ΗΠΑ έξι πακέτα κοκαΐνης με παραλήπτη τον υπηρεσιακό σοφέρ του συζύγου της. Ο ίδιος ο επικεφαλής του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» ομολόγησε ότι γνώριζε μεν πως η σύζυγός του έβγαζε από κάθε ταξίδι της στην Ουάσιγκτον 25.000 δολάρια, δεν ενδιαφέρθηκε όμως να μάθει το πώς!
Παρά τις εξαιρετικά επιβαρυντικές συνθήκες, οι δικαστές φάνηκαν άλλωστε τελικά απίστευτα επιεικείς: η μεν κυρία Χιτ καταδικάστηκε σε 5ετή κάθειρξη (5.5.2000), ο δε συνταγματάρχης στη γελοία ποινή της 5μηνης φυλάκισης (14.7.2000).

Αποτυχία και κλιμάκωση

Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που η όλη «αντιναρκωτική» εκστρατεία έχει καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία. Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, το 1989 η Κολομβία παρήγαγε μόλις το 10% της κόκας (κι επεξεργαζόταν το 80% της κοκαΐνης) που εισαγόταν στις ΗΠΑ. Το 2000, το ποσοστό της στην παραγωγή είχε φτάσει το 80%, ενώ η έκταση των καλλιεργειών αυξάνεται κάθε χρόνο κατά 20-30% -κι αυτό, παρά τους καταστροφικούς για τον άνθρωπο και το περιβάλλον αεροψεκασμούς με καρκινογόνες ουσίες και βιολογικά όπλα (βλ. αναλυτικά τον «Ιό» στις 24.9.2000).

Αυτός είναι κατά πάσα πιθανότητα και ο λόγος που η τωρινή κυβέρνηση Μπους αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση, παραμερίζοντας τους ισχυρισμούς των προκατόχων της και αναγνωρίζοντας την ανάμειξή της στον κολομβιανό εμφύλιο ως μέρος της διεθνούς «αντιτρομοκρατικής» εκστρατείας της. Γραμμή που ανταποκρίνεται βέβαια πλήρως στις αμφιλεγόμενες συμμαχίες της, δεν υπόσχεται όμως τίποτα το καλό για τους -άμεσα ενδιαφερόμενους- Κολομβιανούς...

Ο πρόεδρος του παρακράτους

Σύμφωνα με το προεκλογικό του σύνθημα, έχει «στιβαρό χέρι και μεγάλη καρδιά». Η πανηγυρική εκλογή του Αλβάρο Ουρίμπε στο πόστο του νέου προέδρου της Κολομβίας, με ένα εντυπωσιακό 53%, αποτελεί χωρίς αμφιβολία το σημείο τομής για την εξαπόλυση ενός ολοκληρωτικού πολέμου κατά της αριστεράς και κάθε άλλου αμφισβητία της (υπάρχουσας) έννομης τάξης.

Κουρασμένοι από μια τρίχρονη «ειρηνευτική διαδικασία», που απέτυχε παταγωδώς να σταματήσει την αιματοχυσία, οι ψηφοφόροι εξουσιοδότησαν τον υποψήφιο της παρακρατικής ακροδεξιάς να επιβάλει τη δική του «λύση». Θα πρέπει, βέβαια, να έχουμε υπόψη μας τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά αυτού του εκλογικού σώματος: στην Κολομβία η ψηφοφορία είναι προαιρετική και το ποσοστό συμμετοχής έφτασε μόλις το 46%. Ψήφισαν κυρίως οι κάτοικοι των πόλεων και των ελεγχόμενων από τους παρακρατικούς περιοχών της υπαίθρου.

Για την υποστήριξη αυτών των τελευταίων προς το νικητή των εκλογών δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Μπορεί η AUC να διακηρύσσει την ουδετερότητά της, ωστόσο τις δικές του συνεντεύξεις πρόβαλε στην ιστοσελίδα της. Επανειλημμένες υπήρξαν οι καταγγελίες για την πίεση που ασκούσε στους χωρικούς να ψηφίσουν «σωστά». Βασική προεκλογική υπόσχεση του Ουρίμπε υπήρξε, άλλωστε, η γενίκευση του θεσμού της «Αυτοάμυνας» σε ολόκληρη τη χώρα, με τον εξοπλισμό 1.000.000 «νομιμόφρονων πολιτών» κατά της αριστεράς.

*Η σχέση του νέου προέδρου με το παρακράτος χρονολογείται από παλιά. Το 1993 οργάνωσε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης 80.000 πολιτών στην «ειρηνική επίλυση συγκρούσεων», χρηματοδοτημένο από το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Την επόμενη χρονιά, όλοι οι «εκπαιδευθέντες» προσλήφθηκαν στους παρακρατικούς σχηματισμούς του προγράμματος «Συμβίωση» (Convivir), για να συμμετάσχουν στην καταστολή των «ανατρεπτικών».

*Ακολούθησε η τρίχρονη θητεία του Ουρίμπε ως κυβερνήτη της Αντιοκία (1995-97) η οποία αναδείχθηκε σε προπύργιο των ακροδεξιών συμμοριών: «Ο Ουρίμπε δημιούργησε 69 τέτοιες ομάδες», διαβάζουμε σε ένα πρόσφατο -και κατά τα άλλα υμνητικό- ρεπορτάζ της «Washington Post» (20.5.2002). «Μια τέτοια ομάδα εξακολουθεί να υπάρχει στο Ρίο Νέγκρο, μια περιοχή εύφορων αγροκτημάτων του Μεντελίν. Ο Ουρίμπε είναι ιδιοκτήτης ενός από τα 265 αγροκτήματα που επιτηρούνται από την ομάδα».

*Σκάνδαλο αποτέλεσε η ανάμειξη του Ουρίμπε στη δολοφονία, το 1995, δύο συνδικαλιστών φοιτητών. Οταν το 1997 συνελήφθησαν κάποιοι από τους αυτουργούς, αφέθηκαν σχεδόν αμέσως ελεύθεροι με προσωπική του παρέμβαση.

*Πολλοί αποδίδουν το μίσος του Ουρίμπε κατά της αριστεράς στην οικογενειακή του ιστορία. Ο πατέρας του, Αλμπέρτο Ουρίμπε, σκοτώθηκε το 1983 από τις FARC «εξαιτίας της δραστηριότητάς του κατά των ανταρτών» («Red Resistencia» 15.5.2002). «Επαγγελματίας μεσάζων, που αγόραζε και πουλούσε ζώα και γη επί πιστώσει» και ιδιοκτήτης κάπου 70 τσιφλικιών, σύμφωνα με την «Washington Post», έχει καταγγελθεί επανειλημμένα ως ένας από τους «γνωστούς μεγαλεμπόρους ναρκωτικών» της εποχής. Το σίγουρο είναι ότι διατηρούσε εξαιρετικά στενές σχέσεις με τον αρχιμαφιόζο Φάμπιο Οτσόα, έναν από τους αρχιτέκτονες του διαβόητου «καρτέλ του Μεντελίν» (και πατέρα του Χόρχε Οτσόα, ταμία της παρακρατικής οργάνωσης MAS). Επισήμως, συνεργάζονταν στο εμπόριο αλόγων...

*Αλλά και ο ίδιος ο νέος πρόεδρος βαρύνεται με αντίστοιχες κατηγορίες. Ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (1980-82), έδωσε αθρόες άδειες κατασκευής ιδιωτικών αεροδρομίων στα μέλη των καρτέλ της κοκαΐνης - ενέργεια που αποτέλεσε και το λόγο απομάκρυνσής του από αυτή τη θέση. Ως δήμαρχος Μεντελίν (1982-83), χρηματοδοτήθηκε για «κοινωφελή έργα» από τον γνωστό αρχιμαφιόζο Πάμπλο Εσκομπάρ. Το 1997, τέλος, η DEA κατάσχεσε 50 τόνους χημικών ουσιών, που προορίζονταν για τη βιομηχανική επεξεργασία της κόκας και την παραγωγή κοκαΐνης. Παραλήπτης ήταν η εταιρεία GMP Productos του Πέντρο Χουάν Μορένο Βίλα - στενού συνεργάτη του Ουρίμπε και επικεφαλής της φετινής προεκλογικής εκστρατείας του.

Ιδανικός συνεταίρος, δηλαδή, για τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών»...

Γιαν Μυρντάλ: Το Θιβέτ ανήκει στην Κίνα περισσότερο από ότι η Νίκαια ανήκει στη Γαλλία

2008-05-28T07:27:00.000-07:00

Το παρακάτω άρθρο είναι από το γνωστό Σουηδό αριστερό διανοούμενο Γιαν Μυρντάλ και δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο στην εφημερίδα Aftonbladet

Το Θιβέτ έχει υπάρξει μέρος της Κίνας περισσότερο από όσο μπορεί η Χώρα των Βάσκων να αποκαλεστεί Ισπανική ή – για να πάρουμε ευρωπαϊκά παραδείγματα με συντομότερη κρατική υπόσταση – το Νότιο Τύρολο ιταλικό και η Κορσική (ή η Νίκαια) γαλλική.

Αλλά δεν υπάρχει σχεδόν κανένα κράτος που να μην αναγνωρίζει το υπάρχων κυριαρχικό καθεστώς της Χώρας των Βάσκων, του Νοτίου Τυρόλου, της Κορσικής – σε αντίθεση με το τι ισχύει με το γειτονικό στο Θιβέτ Κασμίρ – κανένα κράτος που να αμφισβητεί επίσημα το κυριαρχικό καθεστώς στο Θιβέτ.

Παρ’ όλα αυτά ετούτο πλανάται σαν φάντασμα από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα. Όταν εξασθένισε η κινέζικη αυτοκρατορία το Θιβέτ έγινε κατά το 18^ο αιώνα – όπως η Σίβα, το Σιντχ και το Αφγανιστάν – ένα επιθυμητό χώρισμα στο Μεγάλο παιχνίδι για την κεντρική Ασία μεταξύ της Ρωσίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Το Σεπτέμβρη του 1907 το παιχνίδι τελείωσε με αμφίρροπο αποτέλεσμα. Ακόμα και η Μεγάλη Βρετανία υπέγραψε την παραίτησή της από το Θιβέτ και τα δύο μέρη αναγνώρισαν αυτό που αποκάλεσαν «κινέζικη εθνική κυριαρχία».

Αν και οι Βρετανοί τοπικοί άρχοντες ανέλαβαν το 1914, από μόνοι τους (παράνομα σύμφωνα με το Λονδίνο που ανησυχούσε για περιπλοκές με τη Ρωσία) και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της Κίνας, μια διευθέτηση των συνόρων με το Θιβέτ (στην οποία και εξαιτίας της οποίας προετοιμάστηκε το έδαφος για τα μεθοριακά πολεμικά επεισόδια μεταξύ της Ινδίας και της Κίνας το 1962) η οποία έχει επιφέρει μέχρι σήμερα ένα σύνορο του Θιβέτ με την Κίνα στο οποίο η κυριαρχία της Κίνας είναι απλώς «τυπική». Από τη δεκαετία του ’20 και μέχρι το 1943, τότε που το Λονδίνο ακόμα ήλπιζε ότι μπορεί να διατηρήσει τη ισχύ του στην Ινδία, η Μεγάλη Βρετανία συνέχισε το παιχνίδι με την Κίνα για το Θιβέτ. Όμως η Ινδία έγινε ανεξάρτητη, το Λονδίνο απώλεσε την αυτοκρατορία του και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ιδέα να καταλάβει το Θιβέτ.

Το 1949 ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, ύστερα ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός εξασφάλισε βαθμηδόν το νέα καθεστώς σε όλα την εθνική επικράτεια – με την εξαίρεση του Μακάο, του Χονγκ Κονγκ και της Ταϊβάν. Το κοινωνικό σύστημα που συνάντησαν στο Θιβέτ δεν ήταν απλά φεουδαρχικό και καταπιεστικό – ήταν ακραίο. Μια γεωκτητική θεοκρατία, μια εξουσία των μοναχών που επικρατούσε με τις πιο βίαιες μεθόδους κατά των δούλων που τους συντηρούσαν.

Στη δύση φαντάζεται κανείς συχνά ένα Σανγκρί-Λα του αρχαίου Θιβέτ. Αλλά δεν ήταν έτσι. Και ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα είναι – ανεξαρτήτως αν ενδιαφέρεται κανείς για το είδος της πνευματικότητάς του ή όχι – ως πολιτικός ένας που βρίσκεται πολύ δεξιότερα από τον Πάπα του Βατικανού εδώ και εκατό χρόνια.

Το καθήκον για τη νέα Κίνα ήταν να απελευθερώσει τους δούλους, να εκσυγχρονιστεί και να αναπτυχθεί οικονομικά – ωστόσο με σεβασμό στον πολιτισμό και τη θρησκεία (και του Δαλάι Λάμα!). Δεν ήταν εύκολο∙ ήταν ο τετραγωνισμός του κύκλου.

Η εντολή του Μάο ήταν να έρθει σε πέρας αυτό με την μέγιστη προσοχή. Οι φεουδάρχες αφέντες θα μπορούσαν για μια περίοδο διατηρήσουν πολλή από τη δύναμη και την επιρροή ταυτόχρονα που δούλοι και οι μάζες των μοναχών θα είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν περισσότερη αξία σαν άνθρωποι. Το μίσος των προηγούμενων κυρίαρχων πάνω στη ζωή και το θάνατο των μοναχών έγινε άσβεστο.

Όταν ήμασταν στην Ινδία – ιδιαίτερα κατά το ταξίδι του 1959 – το συζητήσαμε αυτό, οι φίλοι από το Κογκρέσο που συμμετείχαν τόσο στην καμπάνια «Φύγετε από την Ινδία» το 1942 και την εθνική ενοποίηση της Ινδίας το 1947, πίστευαν ότι υπήρχε λόγος να γίνει κριτική στο Μάο. Όφειλε, πίστευαν, να είχε καταλάβει ότι ήταν αναγκαίο αντιθέτως να δράσει σαν τον Σαρντάρ Πάτελ στην Ινδία. Στα λόγια υποσχέθηκαν ότι οι 565 πρίγκιπες μπορούσαν να διατηρήσουν την εξωτερική σαχλαμάρα τους και λίγα λεφτά αλλά ταυτόχρονα σκληρά και αδίστακτα (με στρατιωτική παρουσία αν κάτι τέτοιο ήταν αναγκαίο) να ξεκαθαρίσουν μαζί τους ύστερα από κάθε ένδειξη εναντίωσή τους στο έθνος.

Δεν ξέρω αν μια τέτοια πολιτική σαν του Πάτελ – σε αντίθεση με την περισσότερο προσεκτική του Μάο – θα είχε εμποδίσει το μεγαλύτερο μέρος των φεουδαρχικών δυνάμεων να εξεγερθούν το 1959. Ούτε εξολοκλήρου μόνοι τους το κάνανε. Για δεκαετίες η CIA οργάνωνε και εξόπλιζε τους Θιβετιανούς αντάρτες.

Αν και ούτε το 1959 βρέθηκε η Κίνα ενώπιον ενός Βαντέ η φετινή αναταραχή έχει καταστεί αρκετά ασήμαντη. Τα θύματα ήταν μικρομεσαίοι και κρατικοί υπάλληλοι από την εθνικότητα των Χαν. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με πραγματικές διαμάχες – η σφαγή των Σιχ το 1984 ή το μακελειό του Γκουτζαράτ το 2002, για να πάρουμε δυο παραδείγματα από την Ινδία.

Θεωρώ ότι θρησκευτικές ομάδες από την προηγούμενη θεοκρατική δεσποτία και το ποίμνιο στο οποίο έχουν άμεση επιρροή εξοργίζονται με τον εκσυγχρονισμό, τις επικοινωνίες και την οικονομική πρόοδο. Αλλά ότι η αγανάκτηση για την πρόοδο, δεν είναι περαιτέρω διαδεδομένη, φαίνεται από τη μικρή υποστήριξη του κινήματος (δεν είναι δηλαδή όπως η ΕΤΑ και οι συμπαθούντες της στη χώρα των Βάσκων).

Ότι οι κύκλοι γύρω από το Δαλάι Λάμα επιχείρησαν να οργανώσουν το κίνημα φαίνεται από τη διαμόρφωση της δράσης επίσης στο Νεπάλ και την Ινδία. Είναι πιθανό ότι έχουν εμπνευστεί από το Κόσοβο και ελπίζουν ότι θα αποκτήσουν διεθνή υποστήριξη∙ αλλά η σκέψη ότι το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ θα ήθελαν (ή θα μπορούσαν) να κάνουν βομβαρδισμούς για το Θιβέτ όπως έκαναν για το Κόσοβο είναι απίθανο. Η Κίνα δεν είναι ένα αποσυντιθέμενο κράτος των Βαλκανίων.

Ο ελληνικός... ιμπεριαλισμός

2008-05-25T07:34:00.000-07:00

Ένα άρθρο από την Ελευθεροτυπία που δικαιώνει τους θιασώτες της θεωρίας περί ελληνικού ιμπεριαλισμού. Τους ευχόμαστε περαστικά...

ΤΗΛΕΦΩΝΟΥΜΕ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΑ Ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ, ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΟΛΛΑΝΔΟΒΕΛΓΙΚΑ, ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΣΙΜΕΝΤΑ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΑΡΑΒΟΪΤΑΛΙΚΑ ΚΑΙ... ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ

«Οικονομικός μετανάστης» στη χώρα μας το ελληνικό επιχειρείν

Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ

Με το όνειρο των «εθνικών πρωταθλητών» ξεμένει η χώρα, καθώς παραχωρεί τον ανθό των επιχειρήσεών της και μετεξελίσσεται ταχέως σε... Ελλάς Ελλήνων υπαλλήλων ξένων αφεντικών.

Ο πύργος της πολυεθνικής επιχειρηματικής Βαβέλ, που χτίζουν μεθοδικά εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας ξένοι κολοσσοί με δέλεαρ τις ολιγοπωλιακές δομές της οικονομίας, έγινε πλέον ψηλότερος από ποτέ με την εκχώρηση του ΟΤΕ στη γερμανική Deutsche Telekom και τη μεταφορά του κέντρου λήψης αποφάσεων από την Αθήνα στη Βόνη.

Η συμφωνία αυτή δεν είναι φυσικά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία, μιας και οι ξένοι έχουν χρόνια τώρα περικυκλώσει τους πιο στρατηγικούς τομείς οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας. Είναι όμως ιστορική, γιατί αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την ακολουθούμενη στρατηγική «αφελληνισμού» της οικονομίας (σ.σ.: ο τηλεπικοινωνιακός κλάδος της χώρας μας ελέγχεται πλέον μόνο από ξένους) και πιστοποιεί πως ακόμη και τα πιο «προκεχωρημένα φυλάκια» του Δημοσίου και -πόσω μάλλον- του ιδιωτικού επιχειρείν, περνούν με ιδιαίτερη ευκολία στον έλεγχο πανίσχυρων ξένων οικονομικών συμφερόντων.

Σε αντίθεση με προηγούμενες δεκαετίες, όταν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, όσο συντηρητικές και αν ήταν, φρόντιζαν να θέτουν τις στρατηγικές υποδομές υπό εθνικό έλεγχο, οι τωρινές ελληνικές κυβερνήσεις πουλάνε στο όνομα του αντικρατισμού, της φιλελεύθερης οικονομίας και της ευκαιριακής κάλυψης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, και οι επιχειρηματίες στο όνομα των εύκολων υπεραξιών.

Ποιος «Πολωνός υδραυλικός»;

Οι ξένοι «εισβολείς» είναι εδώ και είναι παντού. Δεν είναι ο Αλβανός μετανάστης ή ο Ρουμάνος εργάτης, που κατά την εθνικοπατριωτική αντίληψη κάποιων βάζει βαθιά το χέρι του στο πορτοφόλι του Ελληνα.

Νέμονται 100 από τα 200 δισ.

Αρκεί να δει κανείς τη λίστα με τις 300 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, οι οποίες νέμονται το 50% του συνολικού τζίρου και το 60% της κερδοφορίας που παράγεται κάθε χρόνο σε σύνολο καταναλωτικής δαπάνης ύψους 200 δισ. ευρώ. Ανάμεσά τους και κυρίως στις κορυφαίες θέσεις φιγουράρουν περίπου 100 ξένες πολυεθνικές επιχειρήσεις, ή εταιρείες με ελληνικό όνομα, αλλά ξένο διαβατήριο.

Γερμανοί, Αγγλοι και Αιγύπτιοι ελέγχουν σήμερα όλες τις μεγάλες εταιρείες σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας με τις οποίες συνεργαζόμαστε. Ισπανοί, Γάλλοι, Ιταλοί και Ρώσοι διεκδικούν μερίδιο από την τεράστια πίτα της ενέργειας που καταναλώνουμε. Γερμανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί και Βέλγοι βρίσκονται πίσω από τα σουπερμάρκετ που ψωνίζουμε, στα τσιμέντα με τα οποία χτίζουμε τα σπίτια μας, στα καταστήματα από τα οποία αγοράζουμε ρούχα, στην τράπεζα της γειτονιάς μας από όπου πήραμε δάνειο και εσχάτως στην ασφαλιστική μας εταιρεία όπου έχουμε «ασφαλισμένη» τη ζωή μας ή το αμάξι μας. Ολλανδοί και Ελβετοί είναι αυτοί που φτιάχνουν το γάλα των παιδιών μας, που μας προμηθεύουν μπίρες ή ακόμη και λάδι από την... Κρήτη.

Αμερικανικά όπλα και αναψυκτικά

Οι Αμερικανοί φτιάχνουν τα όπλα μας, παράγουν τα αναψυκτικά μας, έχουν αναλάβει να εκμοντερνίσουν το Δημόσιο με νέες τεχνολογίες τύπου Microsoft και παράλληλα «χτίζουν» θέσεις για την επόμενη μέρα στη ΔΕΗ, που φλερτάρει με τους Γερμανούς.

Οι ξένοι έχουν βάλει πόδι και σε όλες τις βασικές υποδομές της χώρας. Ισπανοί (ACS - Dragados) και Γάλλοι (Vinci) κατασκευάζουν τα μεγάλα οδικά δίκτυα και τις γέφυρες ως επικεφαλής κοινοπραξιών μαζί με ελληνικές επιχειρήσεις, Αραβες και Ιταλοί ελέγχουν άμεσα και έμμεσα τις μεγάλες ακτοπλοϊκές εταιρείες που συνδέουν τα νησιά μας.

Αραβοκινεζικά τα λιμάνια μας

Ξένοι «συνεταίροι» χτίζουν το Μετρό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, είναι συνιδιοκτήτες με το Δημόσιο στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας (Hochtief στο «Ελ. Βενιζέλος») και τώρα κονταροχτυπιούνται για το ποιοι (οι Κινέζοι της Cosco και της Hutschison ή Αραβες της Dubai Ports) θα είναι οι εκλεκτοί της ελληνικής κυβέρνησης που θα αναλάβουν τη διαχείριση των δύο κομβικών για τα Βαλκάνια λιμανιών στον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Την ίδια ώρα οι Γάλλοι της Suez έχουν αρχίσει να βάζουν το δάχτυλο στο μέλι των δύο κρατικών εταιρειών ύδρευσης, την ΕΥΔΑΠ στην Αττική και την ΕΥΑΘ στη Θεσσαλονίκη.

Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που στα περισσότερα κράτη οι κυβερνήσεις είτε αποφεύγουν σιωπηλά είτε αποτρέπουν ηχηρά την εκχώρηση σε «αλλοεθνείς» νευραλγικών κλάδων, όπως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια κ.ά. *

Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ρώσοι και Αμερικανοί

Ερμαια στο τσουνάμι των εξαγορών κυβερνήσεις και επιχειρηματίες

Σε ξένα χέρια έχει περάσει τα τελευταία χρόνια ο έλεγχος των σημαντικότερων και πιο κερδοφόρων επιχειρηματικών κλάδων της χώρας μας, αφού ούτε οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας επιδίωξαν να επενδύσουν σε στρατηγικές ενδυνάμωσης της εθνικής οικονομίας ούτε οι ιδιώτες αντιστάθηκαν στις σειρήνες του εύκολου πλουτισμού.

Στις τηλεπικοινωνίες, έναν κλάδο στον οποίο ο ετήσιος τζίρος ξεπερνά τα 9 δισ. ευρώ, όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις ανήκουν πλέον σε ξένα συμφέροντα. Οι Γερμανοί μέσω της Deutsche Telekom απέκτησαν «πακέτο» τον ΟΤΕ μαζί με την Cosmote και την εξαγορασθείσα Γερμανός και έχουν να αντιμετωπίσουν «εντός έδρας» από τη μια πλευρά τον Αιγύπτιο μεγιστάνα Ν. Σαουίρις, ιδιοκτήτη της Wind που αγόρασε την ΤΙΜ μαζί με την Q-Telecom και προσφάτως την Tellas από τη ΔΕΗ, και από την άλλη την αγγλική Vodafone, που στις αρχές της δεκαετίας απέκτησε την Panafone. Ο μετοχικός έλεγχος της Forthnet ανήκει σε διεθνείς επενδυτές, ενώ το «άνοιγμα» του ομίλου Κόκκαλη στον κλάδο συγχρηματοδοτείται από ρωσικά συμφέροντα.

Στο λιανεμπόριο, ξένοι όμιλοι μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της πίτας, που φτάνει τα 8,5 δισ. ευρώ για τα σουπερμάρκετ και ξεπερνά το 1,5 δισ. ευρώ για τις ηλεκτρικές συσκευές. Οι κορυφαίες αλυσίδες σουπερμάρκετ που δραστηριοπούνται στην Ελλάδα είναι πολυεθνικών συμφερόντων που έχουν εξαγοράσει ελληνικές επιχειρήσεις. Η αλυσίδα με τον μεγαλύτερο τζίρο στη χώρα -περίπου 2 δισ. ευρώ πέρυσι- είναι ο γαλλικός κολοσσός Carrefour-Μαρινόπουλος, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί η ΑΒ Βασιλόπουλος -έσπασε το φράγμα του 1 δισ. ευρώ στις πωλήσεις με την εξαγορά της Plus- που ανήκει στον βελγικό όμιλο Delhaize. Αν και υψηλοί, οι τζίροι των 3 μεγάλων ελληνικών σουπερμάρκετ (Σκλαβενίτης, Βερόπουλος, Ατλάντικ) μόλις που ξεπερνούν αθροιστικά τις πωλήσεις του πρώτου στην κατάταξη. Στον συγκεκριμένο κλάδο, η παρουσία ξένων ομίλων ενισχύεται συνεχώς. Οι εκπτωτικές αλυσίδες Lidl και Dia διευρύνουν την παρουσία τους στην αγορά, ενώ η νεοφερμένη γερμανική Aldi έχει φιλόδοξα σχέδια, καθώς σκοπεύει να δημιουργήσει τουλάχιστον 300 καταστήματα τα επόμενα χρόνια.

Στον τομέα των ηλεκτρονικών συσκευών (πλυντήρια, ψυγεία, τηλεοράσεις, DVD, τηλέφωνα κ.ά.) επικρατεί συνωστισμός πολυεθνικών. Ο όμιλος Κωτσόβολου-Εlectroworld, που ανήκει στη βρετανική Dixons, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 440 εκατ. ευρώ (2006), ελέγχει σχεδόν το 1/3 της αγοράς, ενώ βασικοί ανταγωνιστές της είναι ο γερμανικός όμιλος Media Markt-Saturn και η γαλλική Fnac.

Στην αγορά οικιακού εξοπλισμού, όπου η παρουσία ελληνικών εταιρειών παραμένει ακόμη ισχυρή, πρωταγωνιστεί η σουηδική φίρμα ΙΚΕΑ, που αναπτύσσει ο όμιλος Φουρλή, με τζίρο που ξεπέρασε τα 200 εκατ. ευρώ το 2006, και η γερμανική Praktiker με περίπου 260 εκατ. ευρώ. Στην αγορά ετοιμάζεται να διεισδύσει σε συνεργασία με τη Sato και ο ευρωπαϊκός κολοσσός ΟΒΙ, που ανήκει στο γερμανικό όμιλο Tengelmann.

Στις τράπεζες, η παρουσία ξένων χρηματοπιστωτικών ομίλων είναι σχετικά περιορισμένη. Η γαλλική Credit Agricole ελέγχει την Εμπορική Τράπεζα, η Societe Generale τη Γενική, η Dubai Investment τον ελληνοκυπριακό όμιλο της Marfin Popular Bank και τον επενδυτικό όμιλο MIG, η πορτογαλική BCP τη Nova Bank. Ωστόσο, όλες οι μεγάλες ελληνικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες σε επιθετικές εξαγορές καθώς οι μετοχές τους είναι διάσπαρτες σε ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια, σε ποσοστό που κυμαίνεται μεταξύ 40-50%.

Αντίθετα, στις ασφαλιστικές εταιρείες ο έλεγχος ασκείται από ξένες εταιρείες. Πέραν της αυτόνομης παρουσίας ξένων ομίλων όπως οι ING, Generalli κ.ά., η γαλλική ΑΧΑ έχει αποκτήσει την Alpha Ασφαλιστική, η Groupama τη Φοίνιξ Metrolife, η ολλανδική Eureko την Interamerican, ενώ στο «σφυρί» έχει βγει και η Αγροτική Ασφαλιστική.

Στην ακτοπλοΐα, η περσινή χρονιά έφερε μεγάλες ανακατατάξεις. Η MIG, που στην ουσία ελέγχεται από διεθνή επενδυτικά κεφάλαια με κυριότερα αυτά των Αράβων, αγόρασε τον όμιλο Attica Group και την Blue Star ενώ ο Ιταλός εφοπλιστής Ε. Γκριμάλντι απέκτησε τις Μινωικές Γραμμές.

Ελαΐς, πλήρως στην Unilever

Στη βιομηχανία, ο όμιλος της ΑΓΕΤ Ηρακλής έχει περάσει πλέον στον πλήρη έλεγχο της γαλλικής Lafarge (86%), ο όμιλος Βιοχάλκο βρίσκεται σε συμφωνία συνεργασίας με τον αμερικανικό όμιλο Nuclear Corporation για τη Σιδενόρ, η παραδοσιακή ελαιουργική εταιρεία «Ελαΐς» εξαγοράστηκε πλήρως από τη Unilever, η μεταλλουργική Hellas Can πέρασε στον έλεγχο της γαλλικής Societe de Participations Carnaudmetalbox, η Rilken ελέγχεται σε ποσοστό άνω του 50% από τη γερμανική Henkel, η καπνοβιομηχανία Παπαστράτος έχει εξαγοραστεί πλήρως από τη Phillip Morris Holland B.V., θυγατρική του πολυεθνικού ομίλου Altria κ.ά.

Στον κλάδο των τροφίμων ποτών, η Coca Cola Hellenic, δεύτερη μεγαλύτερη σε χρηματιστηριακή αξία σήμερα, εισηγμένη επιχείρηση στο Χ.Α και «αφεντικό» για λογαριασμό της αμερικανικής πολυεθνικής στην ευρύτερη περιοχή μας, αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τη Ζυθοποιΐα Μύθος, «δημιούργημα» του ομίλου Μπουτάρη που εξαγοράστηκε από τη Scotish Newscastle και πρόσφατα αποκτήθηκε από την Carlsberg.

Πόσο θα κρατήσουν τη ΔΕΗ;

Στην Ενέργεια, έναν από τους πλέον στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, η τράπουλα μοιράζεται συνεχώς. Η ΔΕΗ παραμένει ακόμη υπό κρατικό έλεγχο, ωστόσο κανείς δεν ξέρει για πόσο καιρό ακόμη. Δύο αμερικανικά funds πάντως (Capital και Fidelity) έχουν αποκτήσει πάνω από το 10% των μετοχών της και διεκδικούν εκπροσώπηση στο διοικητικό συμβούλιο, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση «παζαρεύει» με γερμανικές (RWE) και άλλες επιχειρήσεις την κατασκευή νέων μονάδων σε συνεργασία με τη ΔΕΗ. Το άνοιγμα της αγοράς παραγωγής ενέργειας έχει προσελκύσει μεγάλους ξένους παίκτες που συνεργάζονται με ελληνικούς ομίλους. Η ισπανική Iberdrola εξαγόρασε τον Ρόκκα, η ιταλική Edison έχει δημιουργήσει κοινοπρακτικό σχήμα με τα ΕΛΠΕ, ο όμιλος Κοπελούζου, που φέρνει το φυσικό αέριο της Gazprom στην Ελλάδα, έχει συμμαχήσει με την ιταλική Enel, ενώ ο Μυτιληναίος συνέστησε κοινή επιχείρηση με την ισπανική Endesa.

Οι αποκρατικοποιήσεις δεν είναι πραγματικές νέες επενδύσεις

Τα χαρακτηριστικά που προσελκύουν τις ξένες πολυεθνικές ή ακόμη και το πρόσκαιρο, κερδοσκοπικό κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν είναι φυσικά ούτε το φτηνό εργατικό κόστος ούτε οι βοηθητικές υποδομές ούτε το γραφειοκρατικό τέρας.

Στο παρελθόν «κυνηγούσαν» τις επιδοτήσεις και τα φορολογικά κίνητρα. Στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκαν την οικονομική ανάπτυξη που οδήγησε σε αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης, τον υπερδανεισμό και το «μπουμ» της αγοράς ακινήτων. Τα τελευταία χρόνια ευνοούν και ευνοούνται από την προθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων να πουλήσουν κρατικά ολιγοπωλιακά φιλέτα (με πρόφαση ότι οι ξένοι κομίζουν τεχνολογία, προσδίδουν δυναμισμό ή προάγουν τον ανταγωνισμό στην ελληνική οικονομία) και ρίχνουν το βάρος τους στις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια και τις υποδομές, τομείς οι οποίοι συν τοις άλλοις χρηματοδοτούνται από τα ευρωπαϊκά ταμεία, ενώ ενδείκνυνται ώστε να χρησιμοποιηθούν σαν βατήρες επέκτασης στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για «τσάμπα» επενδύσεις που λίγα προσφέρουν στην πραγματική οικονομία. Από τις αποκρατικοποιήσεις δεν προκύπτουν πραγματικές νέες επενδύσεις σε πάγια και θέσεις εργασίας, αφού στην ουσία αποτελούν εξαγορές υφιστάμενων επιχειρηματικών μονάδων και μάλιστα με δεσπόζουσα θέση στην αγορά. Οι εκπρόσωποι των σουπερμάρκετ στη χώρα μας, ενός κλάδου όπου οι ξένοι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ότι τα κέρδη κάποιων πολυεθνικών εμπορικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα δεν τα βλέπουν ούτε με τα κιάλια στην υπόλοιπη Ευρώπη, μια και εδώ έχουν την ευχέρεια να καθορίζουν τις τιμές πουλώντας τα προϊόντα τους μέχρι και 200% ακριβότερα. Και όχι μόνο αυτό. Οπως έγραφε μόλις την περασμένη εβδομάδα η «Ε» (17/5), η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε «περιοριστικά» μέτρα καθώς έχει διαπιστώσει ότι αρκετές πολυεθνικές εκμεταλλεύονται τους χαμηλότερους συντελεστές φορολόγησης επιχειρηματικών κερδών που ισχύουν πλέον στην Ελλάδα (25% έναντι 39% στη Γερμανία), «επαναπατρίζοντας» προς όφελος των μητρικών τους μέγιστο μέρος από τα κέρδη τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις ο ανταγωνισμός λειτουργεί προς όφελος του καταναλωτή.

Στις ηλεκτρικές συσκευές, λ.χ., οι τιμές σε σχέση με το παρελθόν έχουν πέσει εντυπωσιακά λόγω της υπερπροσφοράς και της ποικιλίας που έφερε η δραστηριοποίηση μεγάλων εμπορικών αλυσίδων του εξωτερικού. Στα έπιπλα και τον οικιακό εξοπλισμό επίσης, όπως και στην ένδυση.

Πατεράδες της γενιάς των 700 ευρώ

Από την άλλη, η «γενιά των 700 ευρώ» αποτελεί εν πολλοίς παιδί των πολυεθνικών εταιρειών. Ναι μεν η είσοδος μεγάλων ομίλων στο λιανεμπόριο (σουπερμάρκετ, υπεραγορές ηλεκτρικών συσκευών, εκπτωτικά καταστήματα κ.ά.) δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, από την άλλη πλευρά όμως είναι δουλειές κακοπληρωμένες (με 600-700 ευρώ) και χωρίς ιδιαίτερες διασφαλίσεις. Ακόμη χειρότερα για τα εργασιακά δικαιώματα, η μαζική είσοδος πολυεθνικών στη χώρα είχε αποτέλεσμα να αλλάξουν πολλά επί τα χείρω τα τελευταία χρόνια. Από το ωράριο των καταστημάτων που επιμηκύνθηκε σε βάρος των εργαζόμενων, μέχρι τις μισθολογικές συμβάσεις, την κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην απεργία και γενικότερα τις εργασιακές σχέσεις που γίνονται κυριολεκτικά λάστιχο.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/05/2008

Η Παραγουάη εισέρχεται στον άξονα του “κακού”, αλλά τώρα μπορεί να ονειρεύεται!

2008-05-06T04:35:00.000-07:00

Το άρθρο αυτό μας έστειλε ο Νίκος Κλειτσίκας.

Ο πρώην επίσκοπος Fernando Lugo, με 41%, είναι σήμερα πρόεδρος της Παραγουάης. Η χώρα αυτή, για πρώτη φορά στα 196 χρόνια της ανεξαρτησίας της, έχει πρόεδρο αντιπολίτευσης που κερδίζει ειρηνικά την κυβερνητική εξουσία και επιπροσθέτως στο λεξικό της προστίθεται μια νέα λέξη: Tekojoja. [Tekojoja (http://www.tekojoja.org.py/) σημαίνει «ισότητα» στη γλώσσα “guaraní”, τη γλώσσα των ιθαγενών της Αμερικής και επίσημη γλώσσα της Παραγουάης, μαζί με την “castigliano”].

Ο Fernando Lugo συνέτριψε την ολιγαρχία του φιλελεύθερου κόμματος Partido Colorado (http://www.anr.org.py/) και στην πρώτη του ομιλία ως πρόεδρος έδωσε το στίγμα της πολιτικής του: «…και οι μικροί μπορούν να νικούν. Τώρα η Παραγουάη ανήκει σε όλους».

Η Παραγουάη έχει ένα τραγικό παρελθόν. Κάθε φορά που «σήκωνε κεφάλι» αντιμετώπισε τη σκληρή τιμωρία των γειτόνων της, κατ’ επιταγή της τότε κραταιάς Μεγάλης Βρετανίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα ήταν, ίσως, η πιο ανεπτυγμένη βιομηχανικά χώρα της αμερικάνικης ηπείρου, αλλά η Τράπεζα του Λονδίνου εξαγόρασε την «Τριπλή Συμμαχία» (Αργεντινή, Βραζιλία και Ουραγουάη), ώστε να καταστρέψει αυτή την “εμπειρία” αυτόνομης ανάπτυξης και μηδενισμού των εισαγωγών, υποχρεώνοντας την Παραγουάη να εισάγει τα πάντα από την Αγγλία. Η ανθρωποσφαγή σταμάτησε μόνον αφού εξοντώθηκε το 70% των ενηλίκων ανδρών, σε μια χώρα που στους ενήλικες συμπεριλαμβάνονταν και τα παιδιά των 15 ετών.

Το 19ο αιώνα, στη δεκαετία του ’30 είχαμε μια εκ νέου επανάληψη της ανθρωποσφαγής. Οι αδελφές του πετρελαίου Standard Oil και Shell οδήγησαν τις κυβερνήσεις της Βολιβίας και της Παραγουάης σ’ ένα εμφύλιο πόλεμο όπου, για μια απόφαση της Wall Street έχασαν τη ζωή τους 85.000 ιθαγενείς (Παραγουανοί και Βολιβιανοί).

Κατόπιν η αμερικανοκίνητη δικτατορία του Alfredo Stroessner (1954 – 1989). Τότε που η πρωτεύουσα Asunción ήταν το κέντρο επιχειρήσεων της “Επιχείρησης Κόνδορας” της CIA (Operation Condor: Deciphering the U.S. Role - http://www.crimesofwar.org/special/condor.html). Η “Επιχείρηση Κόνδορας” της CIA, σύμφωνα με τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία των ίδιων των αμερικανών, είχε ως στόχο όλα τα λαϊκά κινήματα της Λατινικής Αμερικής, την επιβολή δικτατοριών και κατόπιν νεοφιλελεύθερων καθεστώτων.

Στη διάρκεια της δικτατορίας στην Παραγουάη δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν 30.000 άνθρωποι, χιλιάδες βασανίστηκαν απάνθρωπα και το 1/3 των κατοίκων έγιναν πρόσφυγες στην Αργεντινή, όπου σήμερα αποτελούν το 18% της χώρας αυτής.

Τον πατέρα του προέδρου Fernando Lugo, συνέλαβαν 20 φορές, ο ίδιος και τρία αδέλφια του βασανίστηκαν απάνθρωπα, κι όταν έγινε ιερέας εκτοπίστηκε από την Παραγουάη με την κατηγορία των «ανατρεπτικών κηρυγμάτων». Ακόμη και σήμερα κατηγορείται ο Fernando Lugo ότι στη διάρκεια της εξορίας του συμμετείχε στο επαναστατικό κολομβιανό Κίνημα FARC (http://www.farcep.org/).

Με το τέλος της δικτατορίας, οι αμερικανοί παρέδωσαν την εξουσία στο κόμμα Partito Colorado, που ποτέ δεν έπαψε να λειτουργεί. Το κόμμα της ολιγαρχίας, που στο όνομα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της ιδιοκτησίας, μέχρι σήμερα συνεχίζει μια χούφτα τσιφλικάδων να κατέχουν το 77% των εύφορων εδαφών της χώρας και 6 εκατομμύρια κατοίκων να ζουν στην εξαθλίωση, 600.000 υποσιτισμένα παιδιά…

Στο μεταξύ, ο ιερέας Fernando Lugo, τη δεκαετία του ’70, διαλέγει να στρατευτεί με τους φτωχούς και γίνεται επίσκοπος της San Pedro. Μια περιοχή όπου οι παραστρατιωτικές ομάδες των τσιφλικάδων καίνε αδιάκοπα της καλύβες των ακτημόνων χωρικών και δολοφονούν όσους σηκώνουν κεφάλι. Τελευταία, μετά την 11η Σεπτέμβρη 2001, 4.000 εξαθλιωμένοι χωρικοί της περιοχής του θεωρήθηκαν «τρομοκράτες» επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια των ΗΠΑ και καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο επίσκοπος Fernado Lugo δέχεται σκληρή κριτική από τον νέο γερμανό πάπα Joseph Ratzinger, αλλά σήμερα είναι εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας του.

Ήδη άρχισαν να φθάνουν στην Παραγουάη γιατροί από την Κούβα, για να προσφέρουν υπηρεσίες υγείας σε έναν λαό που δεν είχε καμία πρόσβαση σε περίθαλψη. Τα πρώτα μηνύματα από τον Lula (Βραζιλία) και την Cristina (Αργεντινή) είναι ενθαρρυντικά για τον Fernado Lugo. Ίσως η Παραγουάη εισέλθει ξανά στην ιστορία και ζωντανέψει το όνειρο της Πατρίδας, της μεγάλης Λατινικής Αμερικής.

Παρ΄ όλα αυτά, η εκλογή του Fernando Lugo επιτρέπει σήμερα στο λαό της Παραγουάης να ονειρεύεται!

Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο Fernando Lugo κατηγορήθηκε για τρομοκράτης, για όργανο του Fidel Castro και του Hugo Chávez. Όμως, ο επίσκοπος κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού, αλλά η χώρα εισήλθε στον “άξονα του κακού” για τη δύση και τις ΗΠΑ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Παραγουάη οδηγεί σε συλλογισμούς, παρατηρήσεις και συμπεράσματα:

1. Η “Θεολογία της Απελευθέρωσης”, που εγκαινιάστηκε με την Επισκοπική Σύνοδο της Λατινικής Αμερικής CELAM, το 1968 στην Κολομβία και με τους δεκάδες αγωνιστές επισκόπους που δολοφονήθηκαν από τα Λατινοαμερικανικά καθεστώτα, δεν έγινε κατορθωτό ν’ ανατραπεί από την σκληρή πολιτική του πολωνού πάπα Βοϊτίλα. Στη Λατινική Αμμερική η καθολική εκκλησία είναι ταυτισμένη με τους λαϊκούς αγώνες για δημοκρατία, εναντίον της φτώχειας, της εξαθλίωσης, του υποσιτισμού.

2. Φαίνεται πως ο «άνεμος του Νότου» δεν μπορεί να αναχαιτιστεί. Σήμερα στη Λατινική Αμερική ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χάνει συνεχώς έδαφος απέναντι σε ηγέτες που πρεσβεύουν την κοινωνική δικαιοσύνη. Ο μόνος ισχυρός σύμμαχος των ΗΠΑ είναι η Κολομβία με τα καρτελ των ναρκωτικών και μια ομιχλώδης κατάσταση στο Περού και τη Χιλή.

3. Ο Fernando Lugo εκλέχθηκε πρόεδρος, αλλά ο κρατικός μηχανισμός θα συνεχίσει για πάρα πολύ χρόνο να βρίσκεται στα χέρια του κόμματος-κράτους (Partito Colorado). Συνεπώς, ο πρώην επίσκοπος θα βρεθεί σε σύντομα σε δύσκολη θέση - χωρίς ανοχή - απέναντι στα οξυμμένα κοινωνικά προβλήματα και με τον έλεγχο του κράτους από την ολιγαρχία.

4. Ο νέος πρόεδρος, για να εκφράσει μια ελάχιστη κοινωνική πολιτική, έχει ν’ αντιμετωπίσει τις λεόντειες-αποικιοκρατικές συμφωνίες που έχουν συνάψει τα δικτατορικά καθεστώτα της χώρας την τελευταία 50ετία αναφορικά με τα 3 τεράστια υδατο-φράγματα (Itaipù και Yaciretá). Η αδυναμία αλλαγής των συμβάσεων και ελέγχου των φραγμάτων, δεν θα του επιτρέψουν να ξεκινήσει αλλαγές που θα μεταβάλουν τις σημερινές σχέσεις παραγωγής, δίνοντας ελπίδες στους φτωχούς αγρότες.

5. Επίσης, υπό τον έλεγχο των πολυεθνικών βρίσκονται οι ενεργειακοί πόροι της χώρας (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, νερό, χαλκός), ο «πλούτος του έθνους» και είναι το κλειδί για μια δίκαιη και ισορροπημένη ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ θα «επιτρέψουν» στον πρώην επίσκοπο να ασκήσει εθνική πολιτική στην περιουσία και τον πλούτο του λαού του;

Η Ντελ Πόντε, ο Θάτσι και το εμπόριο νεφρών αιχμαλώτων Σέρβων από τον UCK

2008-04-11T08:20:00.000-07:00

Έχει απαντηθεί πολλές φορές στην ιστορία το φαινόμενο πρώην ρουφιάνοι και εγκάθετοι μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης να αποκαλύπτουν τα εγκλήματα της τελευταίας, αφού οι ίδιοι αποχωρήσουν από το παιχνίδι. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί το μαντρόσκυλο που είχε αναλάβει την προεδρεία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, Κάρλα Ντελ Πόντε, που σε βιβλίο της δημοσιοποίησε ορισμένα στοιχεία για τη δράση του UCK, και τα οποία θα έκαναν να ανατριχιάσει ακόμα και ο πιο "ευαίσθητος" υποστηρικτής των νατοϊκών βομβαρδισμών...

Η εντολοδόχος Κάρλα ντελ Πόντε

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
ΒΡΑΔΥΝΗ, 10 Απριλίου 2008

«Ε, λοιπόν, το ψέμα έχει πάντα κοντά πόδια. Θυμάστε τη φοβερή εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, την Κάρλα ντελ Πόντε; Την κυνηγό κεφαλών, που επιζητούσε τη σύλληψη των Σέρβων "εγκληματιών πολέμου"; Μήπως θυμάστε τις οιμωγές των εγχώριων φιλοαμερικανών, εκείνων των ελάχιστων, που ήταν υπέρ των... ανθρωπιστικών βομβαρδισμών εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας; Το κορυφαίο επιχείρημά τους ήταν πως οι Σέρβοι επιδίδονταν σε γενοκτονία κατά των Κοσοβάρων.

Τώρα, η ίδια η Ντελ Πόντε έρχεται να αποκαλύψει (σε βιβλίο της) ότι το 1999 οι αλβανόφωνοι Κοσοβάροι του UCK μετέφεραν 300 Σέρβους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αλβανία. Εκεί τους αφαίρεσαν τα όργανά τους και τα πούλησαν στο διεθνές εμπόριο. Μάλιστα, ο σημερινός επικεφαλής της κυβέρνησης του Κοσόβου Χ. Θάτσι ήταν ενήμερος για την επιχείρηση. Αλλά και η Κάρλα ντελ Πόντε ήταν ενήμερη εδώ και μία πενταετία, όπως καταγγέλλει ο πρόεδρος του Συλλόγου των συγγενών των εξαφανισθέντων Σέρβων του Κοσόβου Σ. Σπάσιτς, που διερωτάται:

Γιατί η εισαγγελέας δεν έστειλε τον Θάτσι στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο; Μα, διότι ο Θάτσι προοριζόταν για την ηγεσία του... ανεξάρτητου αμερικανικού προτεκτοράτου του Κοσόβου. Δεν είναι τυχαίο ότι στο άλλο προτεκτοράτο (σ' αυτή τη βαλκανική ομοσπονδία προτεκτοράτων), την ΠΓΔΜ, η εσωτερική πολιτική κρίση διευθετείται από την πρέσβη των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ. Η ίδια, συνεπώς, η Κάρλα ντελ Πόντε, αυτή η αμείλικτη διώκτρια των Σέρβων, υπάκουγε στις εντολές της αυτοκρατορίας. Γι' αυτό οι Σέρβοι την καταγγέλλουν δικαίως για υπόθαλψη εγκληματιών. Η Ντελ Πόντε, η διώκτρια των εγκληματιών, κατηγορείται η ίδια ως εγκληματίας. Ακριβώς, όπως εκείνοι οι Αμερικανοί της Κου Κλουξ Κλαν που επιτίθενται στους ομοφυλόφιλους και τους βιάζουν καθώς είναι, σύμφωνα με τον εγελιανό "αντιθετικό προσδιορισμό", ομοφυλόφιλοι οι ίδιοι. Κι εκείνοι που επιτίθενται στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι παρά οι "κρυφοί" υπερ-φονταμενταλιστές που προσδιορίζονται από την αντίθεσή τους στους ισλαμιστές φονταμενταλιστές.

Πίσω από τη φαινομενική αντίθεση υπάρχει η ταυτολογία. Τα ψεύδη και οι ψευδο-αντιθέσεις δεν είναι παρά η μάσκα της πραγματικής ταυτότητας».

Αντιπολεμικά σκίτσα από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (1999)

2008-04-04T09:53:00.000-07:00

Η πλήρης συλλογή στην ιστοσελίδα του Νίκου Σαραντάκου.

Οι αυτόκλητοι "σωτήρες" του Θιβέτ και ο ρόλος τους

2008-04-01T07:59:00.000-07:00

Δημοσιεύουμε σήμερα το παρακάτω κείμενο του συγγραφέα Νίκου Κλειτσίκα. Το κείμενο δεν καταπιάνεται καθόλου με τις πρόσφατες αναταραχές που συνέβησαν στο Θιβέτ, θέτει όμως κάποια σημαντικά ερωτήματα που πρέπει να απασχολούν κάθε προοδευτικά σκεπτόμενο άνθρωπο, σχετικά με τους αυτόκλητους (ή και... θεόκλητους) σωτήρες του Θιβέτ, το ρόλο διαφόρων διεθνών κέντρων και τις επιδιώξεις τους.

Οι δραματικές εκκλήσεις του Δαλάι Λάμα στη διεθνή κοινότητα και η αλήθεια

Γράφει ο Νίκος Κλειτσίκας http://www.nikosklitsikas.gr/

Σύμφωνα με τον θιβετιανό βουδισμό, ο Δαλάι Λάμα είναι ένας και μοναδικός και σύμφωνα με τη βουδιστική θρησκεία μετενσαρκώνεται από γενιά σε γενιά. Αυτός ο τίτλος σήμερα ανήκει στον κύριο Tenzin Gyatso, που γεννήθηκε στις 6 Ιούλη του 1935 και έλαβε το βραβείο Νόμπελ για την ειρήνη το 1989. Ζει αυτοεξόριστος στην Ινδία και έχει σχηματίσει εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ.

Προσφάτως τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν ξεκινήσει μια διεθνή εκστρατεία προβολής των εκκλήσεων του κ. Tenzin Gyatso (Δαλάι Λάμα) προς τη διεθνή κοινότητα, όπου κάνει λόγο για την ανεξαρτησία του Θιβέτ, για βίαιες καταστολές διαδηλώσεων και για “πολιτιστική γενοκτονία”.

Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο Δαλάι Λάμα και ποια είναι η σχέση του με την αμερικανική μυστική υπηρεσία CIA. Πρόκειται στ’ αλήθεια για έναν θρησκευτικό ηγέτη που δεν έχει σχέση με την πολιτική;

Αν είναι έτσι γιατί αυτός ο «άγιος», που δεν σκοτώνει ούτε ένα κουνούπι για να μην αφαιρέσει ζωή, υποστήριξε με δημόσιες δηλώσεις τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία;

Σ’ αυτό το θέμα, αλλά και σε πολλά άλλα, έχει ταυτόσημες θέσεις μ’ αυτές του πάπα Ιωάννη Β΄. Με τον Πολωνό πάπα συνεργάστηκε στενά η CIA για την πτώση του καθεστώτος στην Πολωνία και για τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας.

Επιπροσθέτως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι “θρησκευτικές ευαισθησίες” της CIA είναι επιλεκτικές. Οι θρησκευτικοί ηγέτες που αγωνίζονται για την ειρήνη ενάντια στην καταπίεση, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Ρομέρο στο Σαλβαντόρ, αλλά και μουσουλμάνοι της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, δαιμονοποιούνται.

Αναφορικά με τον Δαλάι Λάμα και το Θιβέτ, δεν πρέπει να μας διαφύγει της προσοχής η παραγωγή δύο πολύ σημαντικών κινηματογραφικών ταινιών από το Χόλυγουντ, με θέμα τα οράματα του θιβετιανού λαού, και όλοι γνωρίζουν ποιοι ελέγχουν την τριάδα αμερικανικών παραγωγών Hollywood - Disney – Tristar (“Kundun” του Martin Scorsese, “Επτά χρόνια στο Θιβέτ” βασισμένο στο βιβλίο-αυτοβιογραφία του αυστριακού ναζί Heinrich Harrer, αλλά και ο “Μικρός Βούδας” του Bernardo Bertolucci). Μάλιστα, αυτές οι τρεις αδελφές παραγωγής ταινιών του Χόλυγουντ υποστηρίζουν ενεργά και επισήμως την οργάνωση του Δαλάι Λάμα για «Ελεύθερο Θιβέτ» (Free Tibet).

Θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε για το πέπλος σιωπής που καλύπτει την εξόντωση των ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ωκεανία. Πλούσιοι πολιτισμοί και παραδόσεις εξαφανίστηκαν και ποδοπατήθηκαν. Λαοί εξολοθρεύτηκαν από όλους αυτούς τους ηγέτες που σήμερα απαιτούν σεβασμό δικαιωμάτων και προστασία του θιβετιανού πολιτισμού. Το Θιβέτ και ο θιβετιανός βουδισμός δεν θα απασχολούσαν τον αγγλικό και αμερικανικό ιμπεριαλισμό αν δεν είχαν απέναντί τους την μεγάλη κινεζική επανάσταση του Μάο. Μια επανάσταση που συμπαράσυρε τα κινήματα των εκατομμυρίων αγροτών υποταγμένα και εξαθλιωμένα από την πείνα, τη διαφθορά και τη φεουδαρχική καταπίεση.

Για περισσότερα από 100 χρόνια, οι ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές δυνάμεις και η Ιαπωνία διατήρησαν υπό την κατοχή-επιρροή τους την Κίνα. Το 1800 η Μεγάλη Βρετανία, ο κατακτητής της Κίνας, πραγματοποίησε δύο πολέμους εναντίον της δυναστείας Μαντσού για τον έλεγχο της πώλησης οπίου στην Κίνα. Το 1904 η Μεγάλη Βρετανία πραγματοποίησε την τεράστια εξολοθρευτική εισβολή στο Θιβέτ. Το αποτέλεσμα ήταν η Κίνα, με το Σύμφωνο της Lhasa, υποχρεώθηκε να παραχωρήσει δύο ελεύθερες εμπορικές ζώνες στη Μεγάλη Βρετανία και να πληρώσει ως αποζημίωση όλα τα έξοδα της στρατιωτικής εισβολής των άγγλων ιμπεριαλιστών. Το 1949 ο κόκκινος Στρατός πλησίασε την ήττα από τις δυνάμεις του στρατηγού Chiang Kai-shek, που υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ. Μάλιστα, οι αμερικανοί θέλησαν υποχρεώσουν τον ΟΗΕ να αποδεχτεί το Θιβέτ ως αυτόνομη χώρα, αλλά απέτυχαν παταγωδώς γιατί το Θιβέτ, πέρα από 700 χρόνια, ήταν κινεζική επαρχία.

Σήμερα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, χωρίς αντίπαλο, γίνεται όλο και περισσότερο επιθετικός, προωθώντας στην περιοχή την ανεξαρτησία του Θιβέτ και της Ταιβάν. Όπως ακριβώς στην περιοχή μας, στα Βαλκάνια, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και σήμερα το Κόσσοβο, τα Σκόπια και ποιος ξέρει τι άλλο μας ετοιμάζουν… Τα μεγάλα αμερικανικά συμφέροντα υποστηρίζουν και ενθαρρύνουν τα αποσχιστικά κινήματα ώστε να ελέγχουν απόλυτα τις περιοχές που δεν ανήκαν στην ιμπεριαλιστική τους κατοχή.

Το Θιβέτ, πριν τη μεγάλη κινεζική επανάσταση, ήταν μια περιοχή πλήρως υπανάπτυκτη όπου η μόνη αρχή ήταν η προσευχή. Μια φεουδαρχική θεοκρατία βασισμένη στη γεωργία και τη δουλεία. Το 90% του πληθυσμού του ήταν ακτήμονες και δουλοπάροικοι. Γεωργοί μιας γης που δεν τους ανήκε! Τα παιδιά τους καταγραφόταν στα περιουσιακά στοιχεία του αφέντη-τσιφλικά. Μια χώρα χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ, αλλά με πολλά ιδιωτικά μοναστήρια που φοιτούσαν 600 παιδιά και διδάσκονταν μόνον ύμνους και προσευχές. Η γυναίκα αποτελούσε ένα απλό αντικείμενο χωρίς κανένα δικαίωμα. Καμία περίθαλψη, κανένα νοσοκομείο, κανένας γιατρός!

Κι όμως, στο Θιβέτ υπήρχαν περίπου 100 αριστοκρατικές οικογένειες που κατείχαν τα πάντα. Ο Δαλάι Λάμα ζούσε στο παλάτι Ποτάλα, των 1000 αιθουσών (τύφλα να έχει ο Γλύξμπουργκ), και επιλεγόταν από τους γιούς των αριστοκρατικών οικογενειών. Ο Δαλάι Λάμα δεν ήταν παρά ένα ανδρείκελο, μια μαριονέτα των τσιφλικάδων και εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους.

Σήμερα το Θιβέτ έχει 2.380 Σχολεία, πολλές τεχνικές Σχολές και στα σχολεία διδάσκεται η θιβετιανή γλώσσα. Υπάρχουν 2.000 γιατροί, 95 Νοσοκομεία και 770 Κέντρα Υγείας.

Η κινεζική επανάσταση του 1949 απομάκρυνε το φεουδαλικό καθεστώς και προσδιόρισε την επαρχία του Θιβέτ ως αυτόνομη περιοχή με πολλά δικαιώματα. Η δουλεία καταργήθηκε το 1959, 10 χρόνια μετά την Επανάσταση και μόνον αφού πρώτα απομονώθηκε ο Δαλάι Λάμα. Πράγματι ο Μάο προκάλεσε αναστάτωσε και ανέτρεψε τις παραδόσεις, αφού η κινέζικη κυβέρνηση πλήρωνε μισθό, με τον ισχύοντα ενιαίο μισθό για όλη την Κίνα, όσους εργάζονταν στην οικοδόμηση και κατασκευή δρόμων. Αυτή η ενέργεια διέλυσε ολοκληρωτικά τα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» που υποχρέωναν τον λαό να εργάζεται για τους τσιφλικάδες, με αμοιβή το φαγητό. Μια άλλη καταστροφική πράξη της κινέζικης επανάστασης ήταν η παροχή δωρεάν παιδείας στα παιδιά (αγόρια και κορίτσια): δωρεάν βιβλία, φαγητό και σπίτι για κατοικία.

Η δράση της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας CIA ξεκίνησε το 1955, όταν χρηματοδότησε και προώθησε τη δημιουργία ενός αντεπαναστατικού μισθοφορικού στρατεύματος για την «απελευθέρωση» του Θιβέτ. Ότι ακριβώς συνέβη με τους Κόντρας στη Νικαράγουα και τους τρομοκράτες του UCK στο Κόσσοβο.

Στις 16 Αυγούστου 1999, η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα Newsweek δημοσιεύει το άρθρο με τον τίτλο «Ένας μυστικός πόλεμος στην οροφή του κόσμου. Οι μοναχοί και η μυστική επιχείρηση της Cia στο Θιβέτ». Σ’ αυτό το άρθρο περιγράφονται με λεπτομέρειες όλες οι επιχειρήσεις της CIA στο Θιβέτ, από το 1957 έως το 1965. Στις 25 Γενάρη 1997, μια άλλη έγκυρη αμερικανική εφημερίδα, η Chicago Tribune, περιγράφει με λεπτομέρειες την εκπαίδευση των θιβετιανών μισθοφόρων στις ΗΠΑ, στο Camp Hale, στα κόκκινα όρη του Κολοράντο, τη δεκαετία του ’50. Αυτοί οι μισθοφόροι ρίχτηκαν με αλεξίπτωτα στο Θιβέτ στις αρχές του 1960. Τη δεκαετία του ’50 πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον 700 πτήσεις C-130 και δημιουργήθηκαν στρατόπεδα εκπαίδευσης μισθοφόρων θιβετιανών σε διάφορες περιοχές (Guam, Okinawa), υπό την εποπτεία του Gyalo Thumdup, αδελφού του Δαλάι Λάμα.

Η Chicago Tribune επισημαίνει και δεν διαψεύστηκε ποτέ, ότι η CIA διέθετε ετησίως στον Δαλάι Λάμα 180.000 $, για όλη τη δεκαετία του ’60. Επίσης οργάνωσε το ραδιοσταθμό «Φωνή του Θιβέτ», που εξέπεμπε στη θιβετιανή γλώσσα και χρηματοδοτούνταν από το γραφείο CIA NATIONAL EDOWDMENT for DEMOCRACY.

Τα ερωτήματα σήμερα, το 2008, είναι απλά και απαιτούν απαντήσεις!
- Ποιος και γιατί βρίσκεται πίσω από την εκστρατεία για «απελευθέρωση του Θιβέτ»;
- 57 χρόνια από την κινεζική επανάσταση καταπατήθηκαν ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων του Θιβέτ;
- 57 χρόνια από την κινεζική επανάσταση ο πολιτισμός και οι παραδόσεις των κατοίκων του Θιβέτ παραβιάστηκαν ή ενισχύθηκαν;
- Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Θιβέτ, γνωρίζουν ή αγνοούν την πραγματικότητα;
- Τα ΜΜΕ – ειδικότερα τα δημοκρατικά – και οι δημοσιογράφοι γνωρίζουν την αλήθεια, ή λειτουργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία;

Η μεγαλύτερη «βάση» των ΗΠΑ στον κόσμο!

2008-03-31T15:04:00.000-07:00

Για όσους απορούν ακόμα για ποιον λόγο δρομολογείται στις μέρες μας η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.

Το όνομα αυτού: Camp Bondsteel.

Εχει έκταση 10.000 στρέμματα. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Κοσσυφοπεδίου, στην πόλη Ουρόσεβατς (όπου στρατοπεδεύουν κι ελληνικές ΝΑΤΟικές δυνάμεις). Ο «πληθυσμός» του ξεπερνά τους 7.000 «κατοίκους». Στην πραγματικότητα, ο αριθμός των «κατοίκων» του μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 20.000. Εντός της συγκεκριμένης έκτασης υπάρχει οδικό δίκτυο μήκους περί τα 30.000 χιλιόμετρα. Πάνω από 300 είναι τα κτίρια που έχουν κατασκευαστεί.

Από το Camp Bondsteel δε λείπει τίποτα. Μπορείς να βρεις τα πάντα: Από πάρκα και τεράστιους χώρους υπαίθριας αναψυχής μέχρι αθλητικές εγκαταστάσεις, νοσοκομείο και «ζωή» που διαρκεί ολόκληρο το 24ωρο. Με μια λεπτομέρεια: Για να τα βρεις όλα αυτά, για να μπεις δηλαδή στο Camp Bondsteel, πρέπει να είσαι πεζοναύτης των ΗΠΑ. Γιατί το Camp Bondsteel δεν είναι παρά η τεράστια αμερικανική στρατιωτική βάση που χτίστηκε μετά τους βομβαρδισμούς του 1999 στο Κόσσοβο.

Για την ακρίβεια: Η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο!

Τόσο μεγάλη σε έκταση και σημασία είναι για τους Αμερικανούς η βάση του Camp Bondsteel, που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να μεταφέρουν εκεί τη βάση του Αβιάνο που βρίσκεται στην Ιταλία.

Η βάση στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να εξασφαλίσει πολύ καλύτερα τους σκοπούς τους, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ γύρω της έχουν διαμορφώσει μια πολύ ευρύτερη «υγειονομική ζώνη», που το οδικό της δίκτυο ξεπερνά τα 300 χιλιόμετρα και μπορούν να έχουν τον έλεγχο σε πάνω από 70 γέφυρες. Η στρατηγική σημασία της βάσης του Κοσσυφοπεδίου φαίνεται από το γεγονός ότι ετοιμάζεται να αντικαταστήσει μια βάση, του Αβιάνο, από την οποία απογειώνονταν την περίοδο των βομβαρδισμών πάνω από 1.000 αεροπλάνα του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας...

Ενα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με τη βάση του Camp Bondsteel είναι η χωροταξική της τοποθέτηση (ενδεικτική του τρόπου που οι ιμπεριαλιστές «λύνουν» τα θέματα των συνόρων). Αν και τα σύνορα μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και ΠΓΔΜ δεν έχουν καθοριστεί, οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εκτείνουν τη βάση τους τόσο σε περιοχές του Κοσσόβου, όσο και σε περιοχές που εκτείνονται εντός της ΠΓΔΜ...

Αλλωστε, οι δρόμοι των πετρελαίων ουδέποτε λογάριασαν σύνορα χωρών, πολύ περισσότερο όταν δεν πρόκειται για κράτη, αλλά για προτεκτοράτα.

Ως γνωστόν, ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Κατ' επέκτασιν, τα στρατόπεδα δεν είναι παρά η προέκταση των εγκαταστάσεων των πολυεθνικών. Ειδικά σε ό,τι αφορά στο Camp Bondsteel μιλάμε για την προέκταση των πολυεθνικών του πετρελαίου.

Η βάση στο Κοσσυφοπέδιο και η τοποθεσία που επελέγη για την οικοδόμησή της «συνέπεσε» με τη διαδρομή του αγωγού AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Η έδρα, δε, της ομώνυμης εταιρείας (ΑΜΒΟ) είναι στη Νέα Υόρκη...

Σύμφωνα με τις αμερικανικές μελέτες, ο πετρελαιαγωγός της AMBO, που βασικοί μέτοχοι για την κατασκευή του είναι οι «EXXON - Mobil» και η «Chevron» (αλλά και η «Χαλιμπάρτον» του Αμερικανού αντιπροέδρου Τσένι) και ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 1,5 δισ. δολάρια, θεωρείται από στρατηγικής άποψης ως «κορυφαίας σημασίας» διότι μπορεί να ελέγχει την τροφοδοσία της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας Θάλασσας.

Επομένως ένας αγωγός που θα ελέγχεται οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ακόμη κι αν μεταφέρει πετρέλαιο ρώσικο, στην ουσία καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της «κάνουλας»...

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης"

Η Νατοϊκή Απάτη της Γενοκτονίας Αλβανών στο Κόσοβο

2008-03-30T06:19:00.000-07:00

Πού είναι θαμμένα τα πτώματα;

The Guardian, 1 Νοεμβρίου 2000

του Michael Parenti

Το Μάρτιο του 1999, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν μια αδιάκοπη αεροπορική επίθεση 11 εβδομάδων στη Γιουγκοσλαβία που παραβίασε τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, τον χάρτη του ίδιου του ΝΑΤΟ, το σύνταγμα των ΗΠΑ, και το Σύμφωνο των Εμπόλεμων Δυνάμεων. Η Γιουγκοσλαβία δεν είχε επιτεθεί σε κανένα μέλος του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ. Το Κογκρέσο δεν είχε προβεί σε καμία κήρυξη πολέμου. Δεν είχε σημασία. Τα «ηθικά μελήματα» και οι ανθρωπιστικές ανησυχίες προαναγγέλθηκαν ως τόσο σαρωτικά που η νομιμότητα έπρεπε να παραμεριστεί. Επρόκειτο για μαζικές βιαιότητες που διαπράχτηκαν από τους διαβολικούς Σέρβους και τη σατανική ηγεσία τους, το Slobodan Milosevic, και που είχαν να λάβουν χώρα από τότε που οι Ναζί ρήμαξαν την Ευρώπη. «Κάτι έπρεπε να γίνει» μας έλεγαν.

Έτσι, μια βδομάδα πριν την έναρξη των βομβαρδισμών, ο David Scheffer, ο ύπατος αρμοστής του State Department εν πολλοίς για θέματα εγκλημάτων πολέμου, ανακοίνωσε ότι «υπάρχουν περισσότεροι από 100.000 [Αλβανοί] άντρες που τους αγνοούμε» στο Κόσοβο.

Ένα μήνα πιο μετά, το State Department ισχυρίστηκε ότι έως και 500.000 Αλβανοί Κοσοβάροι αγνοούνταν και θεωρούνταν νεκροί.

Στα μέσα Μαΐου ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας William Cohen δήλωσε ότι 100.000 άντρες στρατεύσιμης ηλικίας είχαν εξαφανιστεί και ενδέχετο να είχαν σκοτωθεί από τους Σέρβους.

Όχι πολύ αργότερα, καθώς η λαϊκή υποστήριξη για τον πόλεμο άρχισε να φθίνει, ο Scheffer ανέβασε τον αριθμό 100.000 σε «τουλάχιστον 225.000 Αλβανούς άντρες ηλικίας μεταξύ 14 και 59» που παρέμεναν αγνοούμενοι, θεωρώντας το συμβάν αυτό ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα γενοκτονίας κατά άμαχου πληθυσμού. Πράγματι ήταν, αν ήταν αληθινό.

Ενώ ο πόλεμος κρατούσε και οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ έβλεπαν τον προσοχή του τύπου να στρέφεται στην αντίθετη κατεύθυνση – συγκεκριμένα ότι άμαχοι σκοτώνονταν από τις νατοϊκές βόμβες – το ΝΑΤΟ επέτεινε τους ισχυρισμούς του για σερβικά πεδία εκτελέσεων.

Πολύ διαφορετικές πλην όμως φρικιαστικές εκτιμήσεις από επίσημες πηγές δεν ελέγχθηκαν σχεδόν καθόλου από τα ΜΜΕ και τους πολυάριθμους φιλελεύθερους που υποστήριζαν την «ανθρωπιστική επιχείρηση διάσωσης».

Μόλις πριν τη λήξη της αεροπορικής επίθεσης, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Geoff Hoon είπε ότι «σε περισσότερες από 100 σφαγές» κάπου 10.000 Αλβανοί είχαν σκοτωθεί (100 θύματα ανά σφαγή κατά μέσο όρο).

Αν και ουσιαστικά μειωμένος από τις 100.000 έως 500.000 που διαδίδονταν από αξιωματούχους των ΗΠΑ, εξακολουθούσε να είναι ένας σημαντικός αριθμός.

Μία ή δύο μέρες ύστερα από το τέλος των βομβαρδισμών, το Associated Press, απηχώντας τον Hoon, ανέφερε ότι 10.000 Αλβανοί είχαν σκοτωθεί από τους Σέρβους.

Καμιά εξήγηση δεν δόθηκε για το πώς κατέληξε σε αυτόν τον αριθμό δεδομένου ότι ούτε ένα θέρετρο πολέμου δεν είχε διερευνηθεί και οι νατοϊκές δυνάμεις μόλις είχαν αρχίσει να ξεδιπλώνονται στο Κόσοβο.

Λίγες βδομάδες αργότερα, οι New York Times ανέφεραν ότι «τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι είχαν σφαχτεί από σερβικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της τρίμηνης εκστρατείας τους να διώξουν τους Αλβανούς από το Κόσοβο».

Η ιστορία συνεχίστηκε με αναφορές για «επιθεωρητές εγκλημάτων πολέμου, ειρηνευτικά νατοϊκά στρατεύματα, και οργανώσεις αρωγής που μοχθούσαν για να παράγουν νέες εκθέσεις κάθε μέρα για νεοανακαλυφθέντα πτώματα και τάφους».

Στις 2 Αυγούστου, έγινε μια άλλη σημαντική ανακοίνωση, αυτή τη φορά από τον άμεμπτο Bernard Kouchner, τον ανώτατο διοικητή του ΟΗΕ στο Κόσοβο (και επικεφαλή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και φίλο των ηγετών του UCK), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι 11,000 πτώματα είχαν βρεθεί σε ομαδικούς τάφους κατά μήκος της επαρχίας.

Επικαλέστηκε ως πηγή του το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΔΠΔΓ). Αλλά το ΔΠΔΓ αρνήθηκε ότι παρείχε τέτοια πληροφορία στον Kouchner ή σε οποιονδήποτε άλλο. Ακόμα και σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο πώς ο ίδιος έφτασε στην εκτίμησή του.

Το εδρεύον στο Κόσοβο Συμβούλιο για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, στελεχωμένο εν μέρει από αξιωματούχους του UCK, ανακοίνωσε αρχικά τον αριθμό των 10.000 αγνοούμενων, βασισμένο υποτίθεται σε συνεντεύξεις με πρόσφυγες.

Το αμερικανικό State Department και τα δυτικά ΜΜΕ απηχούσαν την εκτίμηση του συμβουλίου. Αλλά ο αριθμός έπρεπε να γίνει πιστευτός επειδή το Συμβούλιο δεν κοινοποιούσε τις λίστες του με τα αγνοούμενα άτομα.

Όπως και στις συγκρούσεις με Κροάτες και Βόσνιους, υπερπροβάλλονταν αδιάκοπα η εντύπωση μαζικών εκτελέσεων από άγριους και στυγνούς Σέρβους.

Ανθρωπιστικές οργανώσεις, ακτιβιστές του UCK, αξιωματούχοι του NATO και του State Department, και ΜΜΕ αλληλοτροφοδοτούνταν. Μέσω μιας διαδικασίας ανεπιβεβαίωτων ισχυρισμών και ακαταπόνητης επανάληψής τους, οι αποδείξεις προέκυπταν ασύνδετες μεταξύ τους.

Ατεκμηρίωτες αναφορές σε μαζικούς τάφους, κάθε ένας υποτίθεται γεμάτος με εκατοντάδες ή ακόμα χιλιάδες θύματα δημοσιεύονταν καθημερινά ως επίσημα γεγονότα.

Από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο του 1999, μόνο οι New York Times αφιέρωσαν 80 άρθρα, σχεδόν ένα κάθε μέρα, που έκαναν κάποια αναφορά σε μαζικούς τάφους στο Κόσοβο. Ωστόσο, όταν ζητήθηκαν αντικειμενικές αποδείξεις, οι τάφοι φάνηκαν να εξαφανίζονται, όπως το FBI διαπίστωσε για λογαριασμό του.

Στα μέσα Ιουνίου, το FBI έστειλε μια ομάδα να ερευνήσει δύο από τις τοποθεσίες που καταγράφονταν στο κατηγορητήριο κατά του Slobodan Milosevic για εγκλήματα πολέμου. Η μια λέγεται ότι περιείχε 6 θύματα και η άλλη 20.

Η ομάδα έφερε εξοπλισμό αξίας 107.000 λιρών στο Κόσοβο για να ασχοληθεί με αυτό που αποκαλούνταν η «μεγαλύτερη σκηνή εγκλήματος στην ιατροδικαστική ιστορία του FBI», αλλά δεν διατύπωσε καμία έκθεση για μαζικούς τάφους.

Μερικές βδομάδες μετά την άφιξή της, η ομάδα του FBI γύρισε πίσω, περιέργως χωρίς να πει ούτε μια λέξη για την έρευνά της. Μήνες αργότερα, οι Financial Times του Λονδίνου ανέφεραν ότι το FBI είχε βρει όχι χιλιάδες αλλά 200 πτώματα σε 30 τοποθεσίες.

Ιατροδικαστές ειδικοί από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ είχαν παρόμοιες εμπειρίες στο Κόσοβο.

«Γάλλοι επιθεωρητές απογοητεύτηκαν στην Ισμπίτσα», ανέφεραν οι New York Times (18 Ιουλίου), «όταν ένας ευρέως διαφημισμένος μαζικός τάφος στον οποίο περίμεναν να βρουν περίπου 150 πτώματα αποδείχτηκαν ότι ήταν άδειος».

Πρέπει να έχει «σκαφτεί με μια τσάπα και τα πτώματα να εξαφανίστηκαν, είπαν οι επιθεωρητές, μεταξύ της απαγγελίας της κατηγορίας και της άφιξης των νατοϊκών στρατευμάτων.»

Μια ισπανική ιατροδικαστική ομάδα είχε ειδοποιηθεί να αναμένει τουλάχιστον 2.000 αυτοψίες, αλλά βρήκε μόνο 187 πτώματα, κυρίως θαμμένα σε ατομικούς τάφους, και τα οποία δεν έδειχναν σημάδια σφαγής ή βασανισμού, σε αντίθεση με τις ιστορίες που διαδίδονταν από ανθρωπιστικές ομάδες και ντόπιους κατοίκους.

Οι περισσότεροι έδειχναν να έχουν σκοτωθεί από θανατηφόρες οβίδες και πυροβόλα όπλα. Όπως αναφέρθηκε στις Times του Λονδίνου (31 Οκτωβρίου), ένας Ισπανός ιατροδικαστής ειδικός, ο Emilio Perez Puhola, παραδέχτηκε ότι η ομάδα του δεν βρήκε ούτε ένα μαζικό τάφο.

Αντιπαρήλθε τις ευρέως διαδεδομένες αναφορές για μαζικούς τάφους ως μέρος του «μηχανισμού πολεμικής προπαγάνδας».

Η ίδια έκδοση των Times ανέφερε ότι η Stratfor, μια ιδιωτική ερευνητική ομάδα, βασίζοντας τις αναλύσεις της σε αναφορές από ιατροδικαστικές ομάδες που είχαν αναλάβει την εκταφή των πτωμάτων, καθόρισε ότι ο συνολικός αριθμός αυτών που σκοτώθηκαν στο Κόσοβο ανέρχονταν σε «εκατοντάδες χιλιάδες».

Το Ιούλιο του 1999, η Washington Post ανέφερε ότι 350 Αλβανοί «ίσως να είναι θαμμένοι σε μαζικούς τάφους» γύρω από ένα ορεινό χωριό στο δυτικό Κόσοβο.

Ίσως; Τέτοιες εικασίες βασίζονταν σε πηγές που οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ αρνούνταν να προσδιορίσουν. Εμβαθύνοντας σε λεπτομέρειες, το άρθρο μιλάει για «τέσσερα πτώματα σε αποσύνθεση» που ανακαλύφθηκαν κοντά σε ένα μεγάλο σωρό από τέφρα, χωρίς αναφορές για το ποιοι ήταν και πώς πέθαναν.

Τέλος Αυγούστου 1999, το ξέφρενο κυνήγι για πτώματα συνέχισε να απογοητεύει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ και τους παρακεντέδες τους στα ΜΜΕ.

Οι Los Angeles Times προσπάθησαν να διασώσουν το θέμα της γενοκτονίας με μια ιστορία σχετικά με το πώς τα πηγάδια του Κοσόβου ίσως αποτελούν «μαζικούς τάφους από μόνα τους».

Οι Los Angeles Times ισχυρίζονταν ότι «πολλά πτώματα είχαν ριχτεί σε πηγάδια στο Κόσοβο … Οι σερβικές δυνάμεις όπως φαίνεται παραχώσανε … πολλά πτώματα Αλβανών σε πηγάδια κατά την εκστρατεία τρόμου τους.»

Όπως φαίνεται; Όταν η ιστορία κατήλθε στις λεπτομέρειες, στάθηκε σε ένα μόνο πηγάδι σε ένα χωριό – στο οποίο είχε βρεθεί το πτώμα ενός 39χρονου άντρα, μαζί με τρεις νεκρές αγελάδες και ένα σκύλο. Ούτε η εθνικότητά του ούτε η αιτία του θανάτου του αναφέρθηκε. «Δεν ανακαλύφθηκαν άλλες ανθρώπινες σωροί», συμπέραναν έωλα οι Los Angeles Times.

Μια παλιότερη ιστορία στους New York Times (18 Ιουλίου) αναφέρονταν σε Γάλλους επιθεωρητές που ανέσυραν τα αποσυντιθέμενα πτώματα οκτώ γυναικών από πηγάδια στο κατεστραμμένο χωριό Τσίρετς, ενεργώντας βάσει αναφορών ντόπιων κατοίκων.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, από 44 χωρικούς στην περιοχή γύρω από το Ντέτσανι, για 39 πτώματα σε πηγάδια, δεν είχαν ακόμα ερευνηθεί. Απ’ όσο γνωρίζω, δεν υπήρξαν άλλες ιστορίες για πτώματα σε πηγάδια, που να αναφέρουν ότι βρέθηκαν άλλα πτώματα.

Στον ένα τάφο πίσω από τον άλλο, τα πτώματα αδυνατούσαν να συμπληρώσουν σημαντικό αριθμό – ή κανένα απολύτως αριθμό.

Το Ιούλιο του 1999, ένας μαζικός τάφος στο Λιούμπενιτς, κοντά στο Πετς – μια περιοχή όπου είχαν εκτυλιχθεί ευρείας κλίμακας μάχες – που πιστεύονταν ότι είχε κάπου 350 πτώματα, έδωσε μόνο επτά μετά την εκταφή.

Στην Ίζμπιτσα, πρόσφυγες ανέφεραν ότι 150 Αλβανοί εκτελέστηκαν το Μάρτιο. Αλλά τα πτώματά τους δεν βρέθηκαν πουθενά.

Στο Κράιλιαν, 82 άντρες είχαν υποτίθεται σκοτωθεί, αλλά οι επιθεωρητές δεν ανακάλυψαν ούτε ένα πτώμα.

Στη Ντιακόβιτσα, τοπικοί αξιωματούχοι ισχυρίζονταν ότι 100 Αλβανοί είχαν δολοφονηθεί, αλλά δεν υπήρχαν πτώματα επειδή, όπως πίστευαν οι ίδιοι, οι Σέρβοι είχαν επιστρέψει μέσα στη νύχτα, τα ξέθαψαν και τα κουβάλησαν μακριά.

Στο Πούστο Σέλο, χωρικοί ισχυρίζονταν ότι 106 άντρες αιχμαλωτίστηκαν και σκοτώθηκαν στο τέλη Μαρτίου, αλλά και πάλι, κανένα πτώμα δεν βρέθηκε.

Οι χωρικοί για άλλη μια φορά ισχυρίστηκαν ότι σερβικές δυνάμεις πρέπει να είχαν έρθει πίσω και να τα εξαφάνισαν. Πώς οι Σέρβοι κατάφεραν αυτές τις εξαφανίσεις μαζικών τάφων χωρίς να εντοπιστούν δεν έχει εξηγηθεί.

Πού βρίσκονταν η απόδειξη ότι οι μαζικοί τάφοι είχαν εκταφιαστεί;

Πού βρίσκονταν οι νέοι τάφοι που τώρα αναμένονταν ότι ήταν γεμάτοι πτώματα; Και γιατί ήταν αδύνατο να βρεθούν; Ερωτήσεις αυτού του είδους ουδέποτε τέθηκαν.

Το χειρότερος έγκλημα, αυτό των μαζικών ωμοτήτων, που αποδόθηκε στο Γιουγκοσλάβο πρόεδρο Slobodan Milosevic, λέγονταν ότι είχε συμβεί στο ορυχείο της Τρέπτσα.

Όπως ανέφεραν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι νατοϊκοί αξιωματούχοι, οι Σέρβοι έριξαν 1000 ή περισσότερα πτώματα κάτω στα φρεάτια ή τα πέταξαν στα γεμάτα με υδροχλωρικό οξύ καζάνια του ορυχείου.

Το Οκτώβριο του 1999, το ΔΠΔΓ γνωστοποίησε τα ευρήματα δυτικών ιατροδικαστικών ομάδων που ερευνούσαν την Τρέπτσα. Ούτε ένα πτώμα δεν βρέθηκε στα φρεάτια του ορυχείου, ούτε υπήρχε καμιά ένδειξη ότι τα καζάνια είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ με σκοπό να διαλύσουν ανθρώπινες σωρούς.

Επιπλέον ιστορίες για μια ναζιστικού τύπου εγκατάσταση απόθεσης πτωμάτων σε ένα καμίνι «στην άλλη πλευρά του βουνού» από το ορυχείο, οδήγησε μια ιατροδικαστική ομάδα να αναλύσει την τέφρα από το καμίνι. «Δεν βρήκαν δόντια ούτε άλλα σημάδια απανθρακωμένων πτωμάτων.»

Το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου ήλεγξε αρχικά τους φερόμενους ως τους μεγαλύτερους τάφους, και βρήκε όχι περισσότερα από πέντε πτώματα, «που συνιστούσαν αποσπασματικούς φόνους και όχι μαζικές δολοφονίες.»

Μέχρι το τέλος του χρόνου, ο ντόρος των ΜΜΕ για μαζικούς τάφους είχε ξεθυμάνει σημαντικά. Οι πλέον διαβόητες τοποθεσίες με εικαζόμενους μαζικούς τάφους, ανέδειξαν λίγες εκατοντάδες πτώματα όλες μαζί, όχι τις χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που διασαλπίζονταν άλλοτε, και με καμία ένδειξη βασανισμού ή μαζικών εκτελέσεων.

Σε πολλές περιπτώσεις, δεν υπήρχε σαφής ένδειξη για την εθνικότητα των θυμάτων, και καμιά αναφορά για τις αιτίες θανάτου. Αυτό δεν εμπόδισε το Associated Press να διατυπώσει εκ νέου την κατηγορία, όπως στις 30 Νοεμβρίου του 1999, ότι «10.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στο Κόσοβο».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι υπήρχαν τάφοι στο Κόσοβο που περιείχαν δύο ή περισσότερα άτομα – οι οποίοι αποτελούσαν τον ορισμό του «μαζικού τάφου» για το ΝΑΤΟ.

Από το Νοέμβριο του 1999, ο συνολικός αριθμός πτωμάτων που οι δυτικοί εκσκαφείς τάφων ισχυρίζονταν ότι είχαν ανακαλύψει ήταν 2.108, «και όχι όλα από αυτά αναγκαστικά θύματα εγκλημάτων πολέμου», σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal (31 Δεκέμβριου).

Άνθρωποι είχαν σκοτωθεί από βόμβες και τον ευρείας κλίμακας χερσαίο πόλεμο που μαίνονταν μεταξύ των γιουγκοσλαβικών δυνάμεων και του UCK. Κάποιοι από τους νεκρούς, όπως ακόμα και οι New York Times παραδέχτηκαν, «είναι μαχητές του UCK ή έχουν πεθάνει με φυσικό θάνατο», όπως θα συνέβαινε σε κάθε πληθυσμό άνω των δύο εκατομμυρίων μέσα σε ένα χρόνο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν ανείπωτες δολοφονίες μίσους και εκτελέσεις αιχμαλώτων και αθώων αμάχων όπως σε κάθε πόλεμο, ειδικά σε έναν εμφύλιο, αλλά όχι σε τέτοια κλίμακα που να δικαιολογεί το χαρακτηρισμό «γενοκτονία» ή να δικαιώνει το θάνατο και την καταστροφή και την παρατεταμένη δυστυχία που καταφέρθηκαν στη Γιουγκοσλαβία από τις δυτικές δυνάμεις.

Η απουσία μαζικών δολοφονιών σημαίνει ότι το κατηγορητήριο του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου της Χάγης κατά του Milosevic «είναι πλέον άκρως αμφισβητήσιμο», υποστηρίζει ο Richard Gwyn, στην Toronto Star.

«Ακόμα περισσότερο αμφισβητήσιμη είναι η συνεχιζόμενη τιμωρία των Σέρβων από τη Δύση.»

Εν ολίγοις, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ χρησιμοποίησαν υπερδιογκωμένες εκτιμήσεις για δολοφονημένους Αλβανούς Κοσοβάρους σαν πρόσχημα για να ανακατευτούν στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου λαού, να καταστρέψουν μεγάλο μέρος της υποδομής και της παραγωγής του, να βλάψουν την οικολογία του, να σκοτώσουν ένα σημαντικό αριθμό πολιτών του, και να εισβάλλουν και να καταλάβουν ένα μεγάλο κομμάτι της επικράτειάς του, σε ότι μπορεί να ονομαστεί μόνο ως επιθετικός πόλεμος.

Κόσοβο: Τα αληθινά Αίτια της Νατοϊκής Εισβολής

2008-03-13T19:09:00.000-07:00

Το 2004 η βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα αίτια του ανθρωπιστικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία το 1999. Έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για τα αποκαλυπτικά στοιχεία που παραθέτει, όσο για το ότι αδειάζει τους εγχώριους υποστηρικτές του ΝΑΤΟ, δεξιούς και "αριστερούς", που γκεμπελικά προσπαθούσαν - και προσπαθούν ακόμα κάποιοι είναι η αλήθεια - να μας πείσουν ότι ο Μιλόσεβιτς συντελούσε εθνοκάθαρση εις βάρος των Αλβανών, έτσι ώστε να αποδεχτούμε τους βομβαρδισμούς ως δικαιολογημένους και αναγκαίους. Άξιος ο μισθός τους λοιπόν, αλλά η αλήθεια δεν διαγράφεται τόσο εύκολα όσο θέλουν αυτοί...

Mπαράζ πωλήσεων κρατικών εταιρειών και εργοστασίων

Σε εξέλιξη εκτεταμένο σχέδιο ιδιωτικοποίησης 500 επιχειρήσεων από το Tαμείο του Kοσσυφοπεδίου
The Guardian

«Oι πόλεμοι και οι διαμάχες δεν είναι τίποτε άλλο από μπίζνες», λέει αναστενάζοντας ο κ. Bερντό στην ομώνυμη ταινία του Tσάρλι Tσάπλιν. Eύκολα μπορεί να συνδυάσει κανείς τη δράση των αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες αποδύονται σε αγώνα δρόμου με έπαθλο το κρατικό κεφάλαιο του Iράκ και τη στρατιωτική μηχανή που «άνοιξε» την αγορά της χώρας του Περσικού.

Δεν είναι, ωστόσο, το ίδιο γνωστή η πανομοιότυπη διαδικασία, η οποία βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη σε ένα τμήμα του πλανήτη που βομβαρδίστηκε ανηλεώς πριν από λίγα χρόνια, επίσης στο όνομα της «ελευθερίας».

H συμφωνία του Pαμπουγιέ

Tο γεγονός που πυροδότησε το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 ήταν, σύμφωνα με την επικρατούσα δυτική εκδοχή της Iστορίας, η άρνηση της σερβικής αντιπροσωπείας να υπογράψει την ειρηνευτική συμφωνία του Pαμπουγιέ. Πρόκειται, βέβαια, για μια πρόφαση που ευσταθεί όσο και η υπόθεση της άρνησης των Iρακινών να συνεργαστούν με τους επιθεωρητές όπλων του OHE. Oπως παραδέχθηκε αργότερα ενώπιον της επιτροπής Aμυνας ο πρώην υπουργός της Bρετανίας, λόδρος Γκίλμπερτ, η μυστική προσθήκη στο έγγραφο με την ονομασία «B» της συμφωνίας, όπου γινόταν λόγος περί στρατιωτικής κατοχής ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας, έναν στόχο εξυπηρετούσε: την απόρριψη του ειρηνευτικού σχεδίου από τους Σέρβους. Eξίσου αποκαλυπτικό είναι και το κεφάλαιο «4» της συμφωνίας του Pαμπουγιέ, το οποίο αφορά αποκλειστικά την οικονομία του Kοσσυφοπεδίου. Tο άρθρο «1» του εν λόγω κεφαλαίου απαιτούσε την καθιέρωση της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και το άρθρο «2» καλούσε για την ιδιωτικοποίηση όλων των κυβερνητικών περουσιακών στοιχείων. Tην περίοδο εκείνη η διαλυμένη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν μέλος του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου ή της Παγκόσμιας Tράπεζας, γεγονός που την καθιστούσε την τελευταία οικονομία στην νοτιοανατολική Eυρώπη που δεν είχε ακόμα «εποικισθεί» από το δυτικό κεφάλαιο. Tότε το 75% της βιομηχανίας της χώρας ανήκε στο κράτος ή στα εργατικά συνδικάτα. Tο 1997, μάλιστα, όταν εγκρίθηκε η «ελεγχόμενη» ιδιωτικοποίηση, η νομοθεσία καθιστούσε σαφές ότι το 60% των μετοχών έπρεπε να παραμείνει στα χέρια του εργατικού δυναμικού της εκάστοτε επιχείρησης.

Oι αρχιερείς του νεοφιλελευθερισμού δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι με τις οικονομικές εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία. Στη σύνοδο του Nταβός το 1999, ο Tόνι Mπλερ επέκρινε την κυβέρνηση Mιλόσεβιτς όχι τόσο για τους χειρισμούς της στην υπόθεση του Kοσσυφοπεδίου, αλλά για την απροθυμία της να προωθήσει ένα πρόγραμμα «οικονομικής μεταρρύθμισης». Eπί της ουσίας, η τότε γιουγκοσλαβική κυβέρνηση επικρίθηκε επειδή ήταν αρνητική στο ενδεχόμενο πώλησης των κρατικών περουσιακών στοιχείων και επειδή δεν υπάκουσε στην προσταγή για παραχώρηση της διαχείρισης της οικονομίας στις πολυεθνικές εταιρείες.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια, τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

Mετά την αποκαθήλωση του Σλόμπονταν Mιλόσεβιτς, η Δύση μπορούσε, επιτέλους, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση των «μεταρρυθμιστών» του Bελιγραδίου. Mία από τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης ήταν να αναθεωρήσει το νόμο του 1997 περί ιδιωτικοποιήσεων, περιορίζοντας το ποσοστό συμμετοχής των εργαζομένων στο κεφάλαιο μιας εταιρείας στο 15%. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Bελιγραδίου υπέγραψε την προσχώρηση της χώρας στην Παγκόσμια Tράπεζας, βάζοντας τέλος στα χρόνια της οικονομικής ανεξαρτησίας.

«Tο πιο λαμπερό λάφυρο»

Στο μεταξύ, όπως σημείωναν τότε οι «New York Times, «το πιο λαμπερό λάφυρο» περίμενε τους κατακτητές. Tο έδαφος του Kοσσυφοπεδίου είναι από τα πιο πλούσια σε άνθρακα, λιγνίτη, μόλυβδο, ψευδάργυρο, χρυσό, ασήμι και πετρέλαιο στην Eυρώπη. Tο τέραστιο σύμπλεγμα ορυχείων της Tρέπκα, η αξία του οποίου άγγιζε τα 5 δισ. δολάρια το 1997, αποτελεί και το κερασάκι στην τούρτα. Λίγο μετά τη λήξη του πολέμου, το βιομηχανικό σύμπλεγμα κατελήφθη διά της βίας από τα στρατεύματα του NATO, που εκδίωξαν του εργαζομένους, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.

Πέντε χρόνια μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, το Tαμείο του Kοσσοφυπεδίου –το διοικητικό σώμα που λειτουργεί υπό την αιγίδα της αποστολής του OHE– ανακοίνωσε την ιδιωτικοποίηση πεντακοσίων πρώην κρατικών επιχειρήσεων ή οργανισμών κοινωνικής ιδιοκτησίας. H διορία κατάθεσης προτάσεων για την αγορά δέκα επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων ένα εμπορικό κέντρο και μια βιομηχανία αναψυκτικών, έληξε την περασμένη εβδομάδα. H προθεσμία για την κατάθεση πρότασης αγοράς του βιομηχανικού συμπλέγματος παραγωγής μετάλλου λήγει στις 17 Nοεμβρίου.

Oυδείς, όμως, αναφέρεται στο δράμα των πρώην ιδιοκτητών των εν λόγω επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλοι από τους εργαζομένους, τους διευθυντές και τους πολίτες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η περιουσία των οποίων κατασχέθηκε στο όνομα της «διεθνούς κοινότητας» και της «οικονομικής μεταρρύθμισης».

Tη στιγμή που η πολυεθνική κατάληψη των ερειπίων της Bαγδάτης και της Πρίστινα συνεχίζεται, ούτε ο πόλεμος για την «ελευθερία» στο Iράκ, ούτε ο «ανθρωπιστικός πόλεμος» της Γιουγκοσλαβίας διέψευσαν τον Tσάπλιν.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

ANTIAMEPIKANIΣMOΣ: Oι λέξεις και τα πράγματα

2008-03-11T04:54:00.000-07:00

Tην περίοδο της λήξης της επιδρομής στο Iράκ, τότε που προς στιγμήν το έγκλημα εξαφανίστηκε τεχνηέντως από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας (για να επανέλθει δριμύτερο, εξαιτίας της ογκούμενης αντικατοχικής αντίστασης), ξεμύτισαν εκ νέου όπως το συνηθίζουν σε ανάλογες περιπτώσεις τα συνήθη σαλιγκάρια της διατεταγμένης διανόησης, γνωστοί και ως «νηφάλιοι σχολιαστές». Kαμιά δεκαριά νοματαίοι δηλαδή, οι ίδιοι που στο παρελθόν προσπάθησαν να μας πείσουν για τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία και την αντιτρομοκρατική αναγκαιότητα της εισβολής στο Aφγανιστάν, αυτοί που πρόσφατα παράλαξαν λιγάκι την τακτική τους, κρατώντας τάχα μου ίσες αποστάσεις μεταξύ των «εμπλεκόμενων στο Iρακινό πρόβλημα»(!), ευχόμενοι βεβαίως ταυτόχρονα και τη νίκη των επιδρομέων «προς το συμφέρον όλων μας»! Διότι, ατυχώς, η απόλυτη συστράτευσή τους αυτή τη φορά ήταν κομμάτι δυσκολότερη και εμφανώς πιο ασύμφορη από τις παρελθούσες: το φύλλο συκής που τους προσέφερε μέχρι πρότινος η παραμυθία της τιμωρού «διεθνούς κοινότητας» είχε παρασυρθεί από τους ανέμους των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αφήνοντας για πρώτη φορά το εγχείρημα γυμνό από κάθε είδους επίπλαστη νομιμοποίηση. Έτσι, τα τηλεοπτικά από καθέδρας γρυλίσματα μειώθηκαν εντυπωσιακά, εν αναμονή καλύτερων ημερών.

Mε τη λήξη της επιδρομής, λοιπόν, και αναμένοντας αφελώς ότι η κατοχή θ' αποβεί υγιεινός περίπατος για τους εισβολείς, οι «νηφάλιοι» ενεδύθησαν και πάλι επειγόντως την τήβενο του λαϊκου επιμορφωτή και επανήλθαν δριμύτεροι. Kαι αφού αυτή τη φορά δεν μπορούσαν να καταγγείλουν ευθέως το παλλαϊκό αντιπολεμικό κίνημα ως τέτοιο, αναζήτησαν αποκούμπι στο... ρατσιστικό προσανατολισμό του.

Aνατρίχιασαν, λοιπόν, οι «νηφάλιοι» ακούγοντας το «φονιάδες των λαών Aμερικάνοι»· έφριξαν σα να τ' άκουγαν για πρώτη φορά· αγανάκτησαν σα να μη τόχαν κάποτε φωνάξει στεντορείως και κάποιοι απ' τους ίδιους, στην Π.E.A.Π.Π. (Προ Eξαργυρώσεως Aγωνιστικών Περγαμηνών Περίοδο). Kαι με τεντωμένο το δάχτυλο, επεσήμαναν στο απαίδευτο πόπολο το ανεπίτρεπτο ολίσθημά του, διδάσκοντες τα εξής ενδιαφέροντα:

Πρώτον: H Aμερική δεν είναι χώρα αλλά ήπειρος. Περιλαμβάνει δε πλήθος χωρών τε και λαών. Tο σύνθημα αυτό θίγει λοιπόν συλλήβδην τα εκατομμύρια των κατοίκων της περιοχής, καθώς αποτελεί ανεπίτρεπτη και άκρως προσβλητική γενίκευση.

Δεύτερον: Έστω και αν γίνει ανεκτή η πολύχρονη ταύτιση του όρου «Aμερική» με τις HΠA εξαιτίας κυρίως μίας εσφαλμένης αλλά πολύχρονης συνήθειας το σύνθημα συνεχίζει να γενικεύει και να προσβάλλει, καθώς ταυτίζει το λαό των HΠA με την ηγεσία και τις επιλογές της χώρας αυτής. Eνοχοποιεί έτσι κάθε κάτοικο αυτής της χώρας για εγκλήματα ,για τα οποία αφενός ο ίδιος δεν ευθύνεται και αφετέρου ενδεχομένως αντιμάχεται ενεργά.

Προφανώς οι «νηφάλιοι» έχουν μελετήσει σε βάθος το ζήτημα κι έχουν πεισθεί ότι το προαναφερθέν σύνθημα καθιστά δυστυχείς και βαθύτατα προσβεβλημένους τους κατοίκους του Περού, της Kολομβίας, της Παραγουάης ή της Bενεζουέλας, οι οποίοι ευλόγως εικάζουν ότι στρέφεται εναντίον τους. Eνοχλεί, επίσης, τους διαδηλωτές του αντιπολεμικού κινήματος των HΠA (εξίσου απαίδευτους, πάντως, καθότι πρώτοι δίδαξαν επί Bιετνάμ την καύση της αμερικανικής σημαίας, στην οποία επιδίδονται κατ' εξακολούθησιν και στις μέρες μας). Θίγει, βεβαίως, και τους διανοούμενους τύπου Γκορ Bιντάλ, Nόρμαν Mαίηλερ, Σούζαν Σόνταγκ, παρότι οι ίδιοι, έμμεσα ή και ευθέως, έχουν αποδεχθεί τον πολιτικά σημασιοδοτημένο και όχι ετυμολογικώς κρινόμενο χαρακτηρισμό «αντιαμερικανισμός». Προσβάλλει, τέλος, τη μνήμη πλήθους Aμερικανών προοδευτικών διανοουμένων όπως οι Tουαίν και Φώκνερ (οι οποίοι, λόγω οριστικής απουσίας, αδυνατούν ν' αντιμετωπίσουν τη νηφαλιότητα όπως της αρμόζει).

Iδού λοιπόν το γενικό συμπέρασμα, εμπλουτισμένο με τις ποικίλες ιστορικές του εφαρμογές: Άδικοι και ρατσιστές οι Iνδοί, οι Άραβες, οι Aφρικάνοι που αγωνίστηκαν να διώξουν τους «Άγγλους», τους «Γάλλους», τους «Oλλανδούς» από τις χώρες τους, διότι έτσι έθιγαν, ας πούμε, τους βασανισμένους εργάτες του Mάντσεστερ, τα άκακα βρέφη της Tουλούζης, τους καλλιεργητές τουλίπας της ολλανδικής υπαίθρου, κι ακόμα τον Oυγκώ, τον Nτίκενς, τον Zολά, το Δαρβίνο! Θρασείς ρατσιστές και οι αγωνιστές της αντίστασης που πολεμούσαν τους «Γερμανούς», σπιλώνοντας τη μνήμη του Γκαίτε, του Σίλερ και του Λίμπκνεχτ· προσβλητικότατοι ακόμα και οι Iρακινοί, που βλέποντας τα παιδιά τους ν' ακρωτηριάζονται, προτιμούσαν τις γενικευτικές κατάρες κατά των «Aμερικάνων» αντί να καταγγέλλουν τον Mπους ή το «νεοσυντηρητικό... λόμπυ εξουσίας».

Tο ότι ο Mπρεχτ, ας πούμε, ουδέποτε ενοχλήθηκε από τον αντιιμπεριαλιστικό «αντιγερμανισμό», τον οποίο εξέφρασε μαχητικότερα από πολλούς μη Γερμανούς αγωνιστές, το ότι ακόμα και μετριοπαθείς αστοί διανοούμενοι, όπως ο λάτρης της «γερμανικότητας» Tόμας Mαν, ουδέποτε διανοήθηκαν να διαμαρτυρηθούν για ανάλογες αναφορές (πόσο μάλλον να τις χαρακτηρίσουν... ρατσιστικές, επί ημερών Άουσβιτς και Nταχάου!) ουδένα εκ των εραστών της γλωσσικής ακρίβειας απασχολεί. Γιατί άλλωστε; Όταν η ύαινα γίνεται το συμβολικό σήμα κατατεθέν του ζωικού βασιλείου της Nέας Tάξης, υποχρέωση των «νηφάλιων» είναι να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον σε άλλα είδη: ν' ανατομήσουν, ας πούμε, τον ψύλλο. Aποκρύπτοντας έτσι το σημαίνον στο σημαινόμενο και τούμπαλιν, μέσω μιας άρτιας ετυμολογικής μορφής, που κρύβει ένα αθλιο πρακτικώς περιεχόμενο.

Oυδείς βεβαίως των «νηφαλίων» ενοχλήθηκε από τον «αμερικανισμό», ως σημαντική συνιστώσα της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης των HΠA, ώστε να τον καυτηριάσει ακριβοδίκαια με την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία. Oυδείς εξ αυτών αγανάκτησε από τα ουρανομήκη άσματα τύπου «God bless America» ή από το ιερατικότερον των στρατηγικών σχεδίων των HΠA, που φέρει τον ετυμολογικώς απαράδεκτο τίτλο «Για ένα νέο αμερικανικό αιώνα». Προφανώς εδώ ούτε οι λατινοαμερικάνοι, ούτε οι διαδηλωτές των HΠA, ούτε ο Φώκνερ και ο Mέλβιλ κινδυνεύουν να προσβληθούν, αφού οι «νηφάλιοι» έχουν αναλάβει εργολαβικά την άνευ όρων και αντιρρήσεων επιλεκτική εκπροσώπησή τους, όταν, όπως και όπου χρειάζεται.

Ωστόσο, όπως οι «νηφάλιοι» γνωρίζουν καλύτερα απ' τον καθένα, σπάνια οι γενικευτικές αναφορές τύπου «Άγγλοι», «Aμερικάνοι» κ.λπ. υπήρξαν κυριολεκτικές, ώστε ν' αναπροσανατολίσουν το περιεχόμενο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων των λαών. Γερμανοί και Iταλοί αντιστασιακοί έγιναν μ' ενθουσιασμό δεκτοί στις γραμμές της αντιναζιστικής αντίστασης, Aμερικάνοι και Άγγλοι αγωνιστές της ειρήνης αποθεώθηκαν στη Bαγδάτη και τη Bασόρα. Oι γενικεύσεις εννοιολογικά προβληματικές, αλλά ιστορικά αναγνωρίσιμες μπολιάζονται σημασιολογικά από τους επιθετικούς προσδιορισμούς που τις συνοδεύουν («Iμπεριαλιστές» κ.λπ.). Aυτοί οι τελευταίοι υποδηλώνουν ρητά σε κάθε συγκυρία το περιεχόμενο των εκάστοτε συνθηματολογικών αναφορών, στα πλαίσια των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Tέτοιοι όμως προσδιορισμοί έχουν προ πολλού απαληφθεί σχολαστικά από κάθε «politicall correct» λεξικό των νηφαλίων, καθότι αντιπροσωπεύουν απηρχαιωμένες (sic) θεωρίες των αρχών του εικοστού αιώνα. Σε αντίθεση, βεβαίως, με τις ολόφρεσκες και σφύζουσες από νεότητα θεωρητικές συνεισφορές του Άνταμ Σμιθ και του Γουίλιαμ Πιτ, που μετράνε αισίως κάποιους αιώνες ζωής, προβαλλόμενες με πομπώδη σοβαροφάνεια ως απολύτως επίκαιρες και διαχρονικές. O καθείς και τα εργαλεία του.

Yστερόγραφο: Eπειδή λοιπόν ο «αντιαμερικανικός ρατσισμός» φαίνεται να έχει υπερβεί στις μέρες μας κάθε όριο, καιρός ν' ασχοληθούν οι νηφάλιοι και με μία ιδιαζόντως ακραία περίπτωση: το βιβλίο-λίβελλο υπό τον απαράδεκτο τίτλο «Hλίθιοι Λευκοί», γραμμένο από τον λευκότατο και εντελώς αμερικανό σκηνοθέτη Mάικλ Mουρ, τον ίδιο που στην τελετή απονομής των Όσκαρ κατήγγειλε με σκληρή γλώσσα την επιδρομή των HΠA στο Iράκ.

O συντάκτης του ανά χείρας αρθριδίου, λευκός κι ελόγου του (κατά τύχη) και αντιρατσιστής (κατ' επιλογήν), αισθάνεται βαθύτατα θιγμένος από τον τίτλο του πονήματος, ο οποίος απαξιώνει εμφανώς και τον ίδιο, ως μέλος της πολυπληθούς οικογένειας των όπου γης χλωμοπροσώπων. Aναμένει ως εκ τούτου με αγωνία το αντιρατσιστικό ξέσπασμα των ομοφύλων του κ.κ. Aνδριανόπουλου, Σωμερίτη, Tζανετάκου, Γεωργίου και Nικολάου Παπανδρέου και συντροφίας, ούτως ώστε να δυνηθεί και πάλι ν' ατενίσει περήφανα τη φυλετικώς απαξιωμένη επιδερμίδα του στον καθρέφτη.

Tο γεγονός ότι ο τίτλος του βιβλίου εντάσσεται στο πλαίσιο της σατυρικής υπερβολής, σε συνδυασμό με το ότι το περιεχόμενό του αποτελεί μία καταγγελία ενάντια στη βαρβαρότητα της πολιτικής των HΠA, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ουδόλως πρέπει να εκλειφθούν από τους κ.κ. νηφαλίους εισαγγελείς ως ελαφρυντικά, για τον ασεβή συγγραφέα και το πόνημά του.

O κίνδυνος επιδόξων μιμητών ελλοχεύει...

του Νίκου Κουνενή
περιοδικό "Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης" 2004

Ο δικός μας Τσε Γκεβάρα

2008-03-07T21:31:00.001-08:00

Μια παράξενη ιστορία τριάντα (σαράντα πλέον) χρόνων

Τριάντα χρόνια μετά! Με τρία δολάρια περίπου, μια νύχτα στο Βαλεγκράντε. Διαδρομή. Αεροδρόμιο Λα Παζ, Σάντα Κρουζ και από εκεί με το τοπικό λεωφορείο ως την παλιά πόλη των Ισπανών κονκισταδόρων. Και μετά, ριψοκίνδυνο ταξίδι μέσα από τα βολιβιανά αλτιπλάνα, κατά μήκος του Ρίο Γκράντε και των παραποτάμων του ως την Λα Χιγκέρα. Οι χάρτες που τύπωσε και προσφέρει δωρεάν η κυβέρνηση της Βολιβίας (!) θα σας βοηθήσουν να βρείτε σχετικά εύκολα τα σημεία της τελευταίας διαδρομής... προς το θάνατο ενός Αργεντίνου γιατρού και ήρωα της Κουβανέζικης Επανάστασης που τον λέγαν Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και της αντάρτικης ομάδας του.

Αν είστε τυχεροί, μπορεί να παρακολουθήσετε και κάποιο από το φεστιβάλ που οργανώνουν οι τοπικές τουριστικές αρχές για την επέτειο. Ατομικός εξοπλισμός απαραίτητος. Ξέρετε τώρα! Κανένας μαύρος μπερές, πολλά μπλουζάκια με τη γνωστή φωτογραφία, δυο τρεις βιογραφίες και -προπάντων- μην ξεχάσετε να αλλάξετε τους δείκτες των ρολογιών σας με την τοπική ώρα! ΚΑι αν, μάλιστα, είανι (το ρολόι) από τη γνωστή συλλογή "Τσε" της Swatch, ε, τότε πετύχατε την απόλυτη ταύτιση!

Συνάντηση, όμως, με τον Τσε δεν προβλέπεται! Αν πάτε γι' αυτό, μάταιος κόπος. Τον Ερνέστο Γκεβάρα δε θα τον συναντήσετε, ούτε κάποιον από τους τελευταίους συντρόφους του που τον συνόδευσαν στον ομαδικό τάφο του Βαλεγκράντε. Κάποιοι φαντασιόπληκτοι επιμένουν ότι τους είδαν να πετούν πέτρες με σφεντόνες στην Αντολική Ιερουσαλήμ, δίπλα σε Παλαιστίνιους πιτσιρικάδες ενάντια σε Ισραηλινούς στρατιώτες. Μερικοί παίρνουν όρκο ότι ήταν με τα Καλάσνικοφ στα χέρια λίγο καιρό πριν στον Αλβανικό Νότο. Άλλοι πάλι, κατά καιρούς, ισχυρίστηκαν ότι τους συνάντησαν στα αντάρτικα λημέρια των Μεξικανών Ζαπατίστας, σε διαδηλώσεις στο Μπέλφαστ ή στο Βεροίνο, στα βουνά του Κουρδιστάν και στις παραγκουπόλεις του Ρίο και του Σάο Πάολο να οργανώνουν αντάρτικα και συγκρούσεις με τα καθεστώτα της βαρβαρότητας.

Και το πιο εκπληκτικό! Αυτοί που ήταν δίπλα τους (νέοι, στην πλειοψηφία τους, αγωνιστές) λίγα πράγματα ξέρανε για έναν Αργεντίνο γιατρό, ήρωα της Κουβανέζικης Επανάστασης που κάποιοι λένε ότι δολοφονήθηκε ύστερα από βασανιστήρια στο βολιβιανό χωριό Λα Χιγκέρα και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο στο Βαλεγκράντε από πράκτορες της CIA και στρατιώτες της βολιβιανής χούντας, στην προσπάθειά του να οργανώσει ένα νέο αντάρτικο στη Λατινική Αμερική...

περιοδικό "Έναυσμα", 1997

Ο Λένιν για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα

2008-02-20T04:25:00.000-08:00

Κάποτε κατηγορούσαν τους κομμουνιστές ως εχθρούς του έθνους. Σήμερα φαίνεται να είναι στη μόδα το αντίθετο, τους κατηγορούν ως εθνικιστές. Γιατί; Επειδή καταγγέλουν τον ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του, επειδή πολεμούν την εξάρτηση και παλεύουν για εθνική ανεξαρτησία, επειδή στηρίζουν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Σε μεγάλος μέρος της αριστεράς υπάρχει σύγχυση επί του θέματος και υιοθετούνται αυτούσιες αυτές οι κατηγορίες, μερικές φορές μάλιστα με επίκληση του Λένιν. Στην πραγματικότητα ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι διέκριναν τους πολέμους σε δίκαιους και άδικους και πολεμούσαν τη γραμμή υπεράσπισης της πατρίδας μόνο στην πρώτη περίπτωση, όπως στην περίπτωση ενδοϊμπεριαλιστικού πολέμου. (Ντεφετισμός = επαναστατική ηττοπάθεια, η τακτική του να στρέφεσαι σε περίπτωση πολέμου ενάντια στην κυβέρνηση της δικής σου χώρας με στόχο την επαναστατική ανατροπή της. Την τακτική αυτή ακολούθησαν με επιτυχία οι μπολσεβίκοι κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση).

Αντίθετα στην περίπτωση καταπιεσμένων εθνών, αποικιών, εξαρτημένων από τον ιμπεριαλισμό ο Λένιν πίστευε ότι ο πόλεμος υπεράσπισης της πατρίδας είναι δίκαιος και οι κομμουνιστές πρέπει να τον υποστηρίζουν χωρίς όρους.

Ακολουθεί μια συλλογή με αποσπάσματα απο γραπτά του γύρω απ' το θέμα.

«Στο "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα.
Όμως, εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών, ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σ ύ ν δ ε σ ή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται ως τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.
Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο)».
Λένιν: «Γράμμα προς την Ι. Φ. Αρμάντ»
Άπαντα, τομ. 49, σελ. 329

«Όσο η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους παλεύει ενάντια στο έθνος που καταπιέζει, τόσο είμαστε πάντα και σε κάθε περίπτωση και πιο αποφασιστικά απ' όλους υπέρ, γιατί είμαστε οι πιο τολμηροί και συνεπείς εχθροί της καταπίεσης. Εφ' όσον η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους είναι υπέρ του δικού της αστικού εθνικισμού, εμείς είμαστε κατά. Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμιά ανοχή της επιδίωξης προνομίων από μέρους του καταπιεζόμενου έθνους.
...
Σε κάθε αστικό εθνικισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους, ξεχωρίζοντας αυστηρά την τάση προς την εθνική του αποκλειστικότητα, καταπολεμώντας την τάση του Πολωνού αστού να καταπιέζει τον εβραίο κ.λπ. κ.λπ».
Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 61

«Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του "Πάδος και Ρήνος", όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ' ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την "υπεράσπιση της πατρίδας".
Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της "υπεράσπισης της πατρίδας" στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν τη χώρα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ και τον Αλέξανδρο τον Γ'. Αυτό θα ήταν μια ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου».
Λένιν: «Γράμμα στην Ι. Φ. Αρμάντ», 30 του Νοέμβρη του 1916
Άπαντα, τομ. 49ος, σελ. 328-330

«Κοντολογίς: ο πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή σε δυνάμεις που καταπιέζουν μια ολόκληρη σειρά ξένους λαούς, που τους τυλίγουν με τα δίχτυα της εξάρτησης από το χρηματιστικό κεφάλαιο κ.τ.λ.) ή σε συμμαχία μ' αυτές, είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος.
Τέτοιος είναι ο πόλεμος του 1914-1916. Η "υπεράσπιση της πατρίδας" σ' αυτό τον πόλεμο είναι απάτη, είναι δικαίωσή του. Ο πόλεμος από μέρους των καταπιεζόμενων (λ.χ. των αποικιακών λαών) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, δηλαδή στις καταπιεστικές δυνάμεις, είναι πραγματικά εθνικός πόλεμος. Αυτός είναι δυνατός και τώρα. Η "υπεράσπιση της πατρίδας" από μέρους της εθνικά καταπιεζόμενης χώρας ενάντια στην καταπιέζουσα δεν είναι απάτη και οι σοσιαλιστές δεν είναι διόλου ενάντια στην "υπεράσπιση της πατρίδας" σ' ένα τέτοιο πόλεμο.
Η αυτοδιάθεση των εθνών είναι το ίδιο με τον αγώνα για πλήρη εθνική απελευθέρωση, για πλήρη ανεξαρτησία, ενάντια στην προσάρτηση και οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να παραιτηθούν από ένα τέτοιο αγώνα -όποια μορφή κι αν πάρει μέχρι την εξέγερση ή τον πόλεμο- χωρίς να πάψουν να είναι σοσιαλιστές».
Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον "Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό"»
Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 11-12

«... η αστική τάξη των καταπιεζόμενων εθνών μόνο φλυαρεί για εθνική εξέγερση, ενώ στην πράξη έρχεται σε αντιδραστικές συναλλαγές με την αστική τάξη του καταπιεστικού έθνους, πίσω από την πλάτη και ενάντια στο λαό της, στις περιπτώσεις αυτές η κριτική των επαναστατών μαρξιστών πρέπει να στρέφεται όχι ενάντια στο εθνικό κίνημα, αλλά ενάντια στον εκφυλισμό, στον εκχυδαϊσμό, στη μετατροπή του σε μικροκαβγά».
Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον "Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό"»
Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 41

«Από μαρξιστική άποψη, όμως, τέτοιοι γενικοί και αφηρημένοι ορισμοί, όπως ο "μη πατριωτισμός", δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Η πατρίδα, το έθνος, είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή για αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ' ένα τέτοιο πόλεμο και δεν φοβάμαι τις λέξεις "υπεράσπιση της πατρίδας" όταν αναφέρονται σ' ένα τέτοιου είδους πόλεμο ή εξέγερση. Οι σοσιαλιστές τάσσονται πάντοτε με το μέρος των καταπιεζόμενων και συνεπώς δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι των πολέμων που έχουν σκοπό τη δημοκρατική ή σοσιαλιστική πάλη ενάντια στην καταπίεση».
Λένιν : «Γράμμα προς τον Μπορίς Σουβάριν»
Γράφτηκε το Δεκέμβρη του 1916
Άπαντα, τομ. 30, σελ. 262

«Είναι ολοφάνερο πως σ’ αυτό το ζήτημα (όπως και στην αντίληψη για τον "πατριωτισμό"), δεν είναι ο αμυντικός ούτε ο επιθετικός χαρακτήρας του πολέμου, μα τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ή μάλλον τα συμφέροντα του διεθνούς κινήματος του προλεταριάτου, που αποτελούν τη μοναδική δυνατή σκοπιά από την οποία μπορεί να εξεταστεί και να λυθεί το ζήτημα της στάσης των σοσιαλδημοκρατών απέναντι στο ένα ή το άλλο φαινόμενο στις διεθνείς σχέσεις»
Λένιν : «Ο Πολεμοχαρής Μιλιταρισμός και η Αντιμιλιταριστική Τακτική της Σοσιαλδημοκρατίας»
Δημοσιεύτηκε τον Ιούλη του 1908
Άπαντα, τομ. 17, σελ. 198

Το Ισραήλ απειλεί

2008-02-17T05:52:00.000-08:00

Ο αντιπρόεδρος της ισραηλινής κυβέρνησης Χαΐμ Ραμόν δήλωσε χτες ότι ένας «συνδυασμός ενεργειών» θα μπορούσε να ανατρέψει τους ηγέτες της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας εντός μηνών. «Πιστεύω ότι ένας συνδυασμός ενεργειών κατά της Χαμάς στη Γάζα θα θέσει τέλος στο καθεστώς της Χαμάς στη Γάζα. Αυτό δε θα διαρκέσει πολύ. Θα πάρει μερικούς μήνες, ίσως ένα χρόνο», τόνισε ο Ραμόν. Δεν ξέρουμε αν με το «συνδυασμό ενεργειών» ο αντιπρόεδρος της ισραηλινής κυβέρνησης εννοεί επιλεκτικές δολοφονίες των μελών της εκλεγμένης κυβέρνησης, ή μεγαλύτερη σκλήρυνση του αποκλεισμού που έχουν επιβάλει σε ενάμισι περίπου εκατομμύριο ανθρώπους, ή ακόμα εισβολές σαν αυτές που συνηθίζει ο ισραηλινός στρατός, ή τέλος συνδυασμό όλων αυτών, που έτσι και αλλιώς μέχρι τώρα εφαρμόζει με την ουσιαστική υποστήριξη των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστών. Πάντως, ουσιαστικά ομολογεί πως στόχος της ισραηλινής κυβέρνησης δεν είναι καμιά «ειρήνη», αλλά η προσπάθεια υποταγής του παλαιστινιακού λαού.

Από την εφημερίδα Ριζοσπάστης, 12/2/08

Η λεγεώνια των φίλων

2008-02-15T03:46:00.001-08:00

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΛΑ ΓΑΛΛΙΚΑ

Η λεγεώνα των φίλων

Συνδυάζοντας το ατομικό της οπλοστάσιο με την αποικιακή της προίκα, η γαλλική παρουσία στις χώρες του Τρίτου Κόσμου είναι περισσότερο ενεργή από ό,τι συνήθως πιστεύεται: Αιματηρές στρατιωτικές επεμβάσεις, πυρηνικές δοκιμές, στήριξη των "συνεργάσιμων" καθεστώτων αλλά και διείσδυση των γαλλικών κεφαλαίων στις μακρινές αγορές συνιστούν όψεις της γαλλικής πολιτικής που αντιμετωπίζεται με "κατανόηση" από τους λοιπούς δυτικούς συμμάχους.

Oι Μικροί Ναπολέοντες των Ηλυσίων

Η υπόθεση των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών στον Ειρηνικό δεν είναι ούτε πρόσφατο φαινόμενο ούτε συγκυριακή έκφραση της "αυτοκρατορικής" ιδιοσυγκρασίας του όποιου Σιράκ. Το ίδιο και ο τουλάχιστον δεκάχρονος κλεφτοπόλεμος ανάμεσα στους απανταχού ειρηνιστές (με την Greenpeace επικεφαλής) και τις γαλλικές αποικιακές αρχές και μυστικές υπηρεσίες. Ηδη το 1985, την επαύριο της διεθνούς κατακραυγής που ακολούθησε τη βύθιση του Rainbow Warrior της οικολογικής οργάνωσης στη Ν.Ζηλανδία από πράκτορες της γαλλικής ΕΥΠ (DGSE), ο Φρανσουά Μιτεράν φρόντισε να διευκρινίσει ότι το δικαίωμα του Παρισιού να κάνει ό,τι του γουστάρει στα εναπομείναντα αποικιακά εδάφη του είναι μη διαπραγματεύσιμο. "Η Γαλλία, παρούσα στον Ειρηνικό, θα συνεχίσει να αποφασίζει ως κυρίαρχο κράτος για τα εθνικά της συμφέροντα", διακήρυξε στις 13/9/85 στη Μουρουρόα. Δεν έλειψε και η σχετική κινδυνολογία από πλευράς των επαγγελματιών αναλυτών του είδους: "Κινδυνεύουμε να χάσουμε τη θέση μας σε μιά μελλοντική Γιάλτα του Ειρηνικού, ακόμα και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αν δεν επιδείξουμε την αποφασιστικότητά μας να επέμβουμε οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά στην περιοχή με μεγάλη αποφασιστικότητα", δήλωνε στις 4/11/85 ο σύμβουλος της προεδρίας Υμπέρ Βεντρίν. Ως γνωστόν, από τον καιρό του στρατηγού Ντε Γκολ η πολεμική των γαλλικών κυβερνήσεων στη Γιάλτα - και στα "παζάρια των υπερδυνάμεων"- αφορούσε όχι τόσο την ουσία της υπόθεσης όσο τον παραγκωνισμό της χώρας τους από την ιμπεριαλιστική μοιρασιά...

Αποικιακή κληρονομιά και πυρηνική δύναμη κρούσης αποτελούν τις δυο αλληλένδετες και συμπληρωματικές πτυχές της γαλλικής παρουσίας στο πάνθεο των σύγχρονων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Παρά τα λιλιπούτεια μεγέθη και την περιορισμένη άμεση οικονομική σημασία τους, οι εναπομείνασες γαλλικές αποικίες του Ειρηνικού, του Ινδικού και της Καραϊβικής (Γαλ.Γουιάνα, Γουαδελούπη, Μαρτινίκα, Ρεϊνιόν, Μαγιότ, Ν. Καληδονία, Βάλις & Φουτούνα, Ταϊτή, Σεν Πιέρ & Μικελόν, τμήμα της Ανταρκτικής) διαδραματίζουν έναν καθόλου ευκαταφρόνητο ρόλο όσον αφορά τη διασφάλιση των υπερπόντιων δυνατοτήτων του γαλλικού στρατού: πέραν του Πειραματικού Κέντρου της Ταϊτής, του πεδίου πυρηνικών δοκιμών στη Μουρουρόα και του διαστημικού κέντρου στο Κουρού της Γουιάνας, η Γαλλία είναι η μοναδική (πέραν των ΗΠΑ) χώρα που διαθέτει δίκτυο διαβιβάσεων το οποίο καλύπτει όλο τον πλανήτη. Η ίδια η ύπαρξη του ατομικού οπλοστασίου της συνδέεται άμεσα με τη μετάβαση από το καθαρά αποικιακό παρελθόν της στη σύγχρονη νεοαποικιοκρατία: καθόλου τυχαία, η πρώτη γαλλική ατομική δοκιμή (Φεβρ.1960) συνέπεσε με το "έτος της Αφρικής" - όταν ο Ντε Γκόλ παραχώρησε στις περισσότερες αποικίες του τυπική ανεξαρτησία, φροντίζοντας να τις δέσει καλά με μιά σειρά συμφωνίες "συνεργασίας" που διασφάλιζαν τη συνέχεια της γαλλικής οικονομικής και στρατιωτικής "παρουσίας". Με το κύρος που της προσδίδει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, η Γαλλία είναι σε θέση να παίζει ανεξέλεγκτα το δικό της παιχνίδι στον Τρίτο Κόσμο.

Το μακρύ χέρι της Λεγεώνας

Καταχωνιασμένο συνήθως στα "ψιλά" της επικαιρότητας, συχνά με το επίχρισμα της "ανθρωπιστικής" βοήθειας, το χρονικό των γαλλικών στρατιωτικών επεμβάσεων στον Τρίτο Κόσμο είναι εντυπωσιακό. Το 1962 στη Σενεγάλη, το 1964 και το 1990 στη Γκαμπόν, το 1968- 70, το 1978, το 1983-84 και το 1986 στο Τσαντ, το 1977 στη Δυτ. Σαχάρα, το 1977, 1978 και 1991 στο Ζαΐρ, το 1979 στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το 1986 στο Τόγκο, το 1989 και το 1995 στις Κομόρες, το 1991 στο Τζιμπουτί, οι αλεξιπτωτιστές και η Λεγεώνα των Ξένων στηρίζουν τους ανθρώπους του Παρισιού απέναντι σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ή φιλόδοξους αντιπάλους, διασφαλίζουν την ομαλή διαδοχή υπερβολικά εκτεθειμένων πρώην συνεργατών των Ηλυσίων και προστατεύουν τις "ευρωπαϊκές" παροικίες (και τα γαλλικά επιχειρηματικά συμφέροντα) από την οργή των "ιθαγενών". Εντυπωσιακή είναι και η βουβή συμπαράσταση των άλλων δυτικών δυνάμεων που αποφεύγουν διακριτικά να σχολιάσουν τα κατορθώματα των "παρά", όταν δεν τα επιδοκιμάζουν δημόσια. Η εποχή του Σουέζ (1956), όταν η Ουάσιγκτον κατέστειλε τη γαλλοβρετανική επέμβαση επισείοντας το πυρηνικό της οπλοστάσιο (και διασφαλίζοντας τη μερίδα του λέοντος από της αγορές της Μ. Ανατολής) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Το ίδιο το Παρίσι φροντίζει άλλωστε να καταστήσει σαφές ότι οι εκστρατευτικές του επιδόσεις εντάσσονται στο πλαίσιο μακροπρόθεσμης εξυπηρέτησης των δυτικών συμφερόντων στις επίμαχες περιοχές, συμμετέχοντας στις πολυεθνικές ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις στο Λίβανο (1982-84), τον Περσικό (1987-88 & 1990-91) και τη Σομαλία (1992-94).

Προβληματικότατη για το ίματζ της "χώρας του φωτός" αποδεικνύεται αντίθετα η προϊστορία της γαλλικής ανάμειξης στην τραγική Ρουάντα. Η στρατιωτική επέμβαση του 1990-93, με κωδικό όνομα "Επιχείρηση Νουαρό", για τη στήριξη του δικτάτορα Ζιβενάλ Χαμπιαριμάνα απέναντι στο αντάρτικο των "αγγλόφωνων Τούτσι" του υποστηριζόμενου από την Ουγκάντα Πατριωτικού Μετώπου (FPR), εκλαμβάνεται πλέον ως υποστήριξη του "τροπικού ναζισμού" του καθεστώτος που σχεδίασε και διεξήγαγε την πιό αποτρόπαιη γενοκτονία των τελευταίων δεκαετιών - μεταξύ 250.000 και 500.000 μειονοτικοί Τούτσι κατακρεουργημένοι από παρακρατικά Αποσπάσματα Θανάτου μέσα σε λίγες εβδομάδες. Η "ειρηνευτική" επάνοδος των λεγεωνάριων, τον Ιούνιο του '94 ("Επιχείρηση Τυρκουάζ"), δεν καταφέρνει να θολώσει τα νερά, όταν μάλιστα γίνεται γνωστό ότι, στο αποκορύφωμα των σφαγών, οι γάλλοι αλεξιπτωτιστές που είχαν αναλάβει την απομάκρυνση των Ευρωπαίων από τη χώρα είχαν διαταχθεί να μην παρέμβουν επ' ουδενί στα τεκταινόμενα.

Με ή χωρίς γενοκτονίες, πάντως, η συμμετοχή της Γαλλίας στην "τήρηση της τάξης" στις τριτοκοσμικές φτωχογειτονιές της ανθρωπότητας είναι καταλυτική. Δίπλα στις 7 υπερπόντιες στρατιωτικές βάσεις της μητρόπολης και τη Δύναμη Ταχείας Επέμβασης των 47.000 ανδρών (έργο της "εποχής Μιτεράν) έχουμε τους εκπαιδευμένους από τη Γαλλία ντόπιους φύλακες της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων: σύμφωνα με την παρισινή Le Monde Diplomatique (Ιουν.1994), από τις αρχές της δεκαετίας του '60 ένας αριθμός 70.000 γάλλων στρατιωτικών κι αστυνομικών έχουν υπηρετήσει στην Αφρική ως "σύμβουλοι" των εκεί καθεστώτων, ενώ 55.000 στελέχη των αφρικανικών ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας πήραν τα φώτα τους στη χώρα του φωτός, η οποία επιπλέον χρηματοδοτεί και διευθύνει επιτόπου τις σχολές πεζικού του Τιές (Σενεγάλη) και διαβιβάσεων της Μπουακέ (Ακτή Ελεφαντοστού). Μετά το ιστορικό εκείνο 1989, οι δουλειές του Παρισιού επεκτάθηκαν και η Υπηρεσία Διεθνούς Τεχνικής Συνεργασίας της γαλλικής αστυνομίας (SCTIP) διαθέτει σήμερα 48 παραρτήματα στη Λατ.Αμερική, την Αν.Ευρώπη, τη Μ.Ανατολή και την Αφρική. Ενα πρόγραμμα 60 εκ. φράγκων (1991-97) μεριμνά για τη συγκρότηση σύγχρονων κατασταλτικών μονάδων σε κράτη της Μαύρης Ηπείρου, όπως η Ισημ.Γουινέα, ο Νίγηρας, το Τσάντ, η Μπ.Φάσο, το Κογκό, το Μπουρούντι ή η Ν. Αφρική. Κοινός παρονομαστής των προγραμμάτων "Μ.Ο" (Τήρησης της Τάξης") η προετοιμασία των καθεστώτων για την αντιμετώπιση των κοινωνικών εκρήξεων που, νομοτελειακά, συνεπάγεται η συνεχιζόμενη νεοφιλελεύθερη οικονομική αποδιάρθρωση του Τρίτου Κόσμου.

Στο βάθος, Χρηματιστήριο

Αν και δευτερεύουσα απέναντι στις στρατηγικές επιδιώξεις του γαλλικού ιμπεριαλισμού, η οικονομική διείσδυση του μητροπολιτικού κεφαλαίου στην τριτοκοσμική "σφαίρα επιρροής" του Παρισιού είναι κάθε άλλο παρά αμελητέα. Το εναλλακτικό κέντρο μελετών Cedetim κατέγραψε το 1980 την έκταση αυτής της δραστηριότητας των γαλλικών πολυεθνικών: επιχειρήσεις της Ρενό , της Σ. Γκομπέν, της Λαφάρζ και της Ρόν-Πουλέν στη Λατ.Αμερική, της

Πεσινέ στο Καμερούν & τη Ν. Κορέα, της Ιμετάλ στη Ν. Καληδονία και της Elf Aquitaine στην Αφρική, τη Μ. Ανατολή & την Ωκεανία. Ενα πρόσφατο ρεπορτάζ της Monde Diplomatique (Οκτ.1994) μας δίνει τη σύγχρονη διάσταση των κατορθωμάτων αυτού του τελευταίου κολοσσού στην Αφρική: εκτόπιση της αμερικανικής αντίζηλής της Occidental Petroleum από τα κοιτάσματα της Νκόσα στο Κονγκό και ανάλογες προσπάθειες εν εξελίξει στην Αγκόλα, κόντρες με την αγγλοολλανδική Shell για τη διατήρηση του φέουδού της στην Γκαμπόν, απόκτηση του 20% των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Τσάντ κατόπιν πιέσεων του προστατευόμενου της DGSE, προέδρου Ιντρίς Ντεμπί, στο ήδη εγκατεστημένο εκεί κονσόρτσιουμ των Shell & Esso.

Κι ως γνωστόν, όταν παλεύουν οι ελέφαντες, δε χρειάζεται ν' αναρωτιέται κανείς τι προκύπτει στα μυρμήγκια...

Μια ήπειρος του χεριού μας

Η Μαύρη Αφρική αναντίρρητα αποτελεί προνομιακό χώρο για τη "διείσδυση" των γαλλικών συμφερόντων. Η αποικιοκρατία στην ουσία δεν έχει ανατραπεί. Απ' το Τζιμπουτί ως την Ακτή του Ελεφαντοστού και από τη Μαυριτανία ως το Ζαΐρ, η γαλλική διπλωματία δεν διστάζει να υποστηρίζει τους πιο ανυπόληπτους τοπικούς ηγέτες αρκεί να ικανοποιούνται τα συμφέροντά της. Πίσω από τους πολιτιστικούς δεσμούς και τις "ανθρωπιστικές βοήθειες", που με τόση περηφάνια προβάλλει η Γαλλία, κρύβονται κάθε λογής αποκρουστικές επεμβάσεις. Το τραγικό παράδειγμα της Ρουάντα είναι απλώς το πιο πρόσφατο.

Το πολυπλόκαμο σύστημα που διευθύνει τη γαλλική επιρροή στη Μαύρη Ηπειρο ξεκινάει μέσα από το μέγαρο των Ηλυσίων. Δίπλα στον γάλλο πρόεδρο υπάρχει ο "Μεσιέ Αφρίκ", ο σύμβουλος επί των αφρικανικών υποθέσεων και κατ' ουσίαν ο σχεδιαστής της γαλλικής πολιτικής στην περιοχή. Ο Ντε Γκολ και ο Πομπιντού εμπιστεύονταν τον Ζακ Φοκάρ, πρόσωπο που επανέφερε στο προσκήνιο ο Σιράκ μετά την εκλογή του. Ο Φοκάρ έχει προσωπική ανάμειξη σε όλες σχεδόν τις ίντριγκες, τα πραξικοπήματα και τις περίεργες γαλλικές μπίζνες που ταλαιπωρούν τις τελευταίες δεκαετίες τους λαούς πολλών αφρικανικών χωρών. "Θλιβερό πρόσωπο" για τις τύχες των πληθυσμών της Αφρικής τον αποκαλεί η εφημερίδα "Ζουρνάλ ντι Ζεντί" της Μπουργκίνα Φάσο, αναλύοντας τον περασμένο Μάιο τη γαλλική πολιτική μετά τη νίκη του Σιράκ. Ο Μιτεράν στο πόστο του Φοκάρ είχε αρχικά τοποθετήσει τον γιό του, Ζαν-Κριστόφ, αλλά όταν αποκαλύφθηκαν ορισμένα σκανδαλάκια τον αντικατέστησε με τον Μπρουνό Ντελέ που δεν παρέλειπε να τονίζει ότι "η σχέση της Γαλλίας με την Αφρική είναι σαν ένα παλιό ζευγάρι. Μπορεί να τσακώνονται αλλά όλο μαζί μένουν".

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του επίσημου γαλλικού κυνισμού θυμίζουμε μια φράση του υπουργού Εξωτερικών του Ζισκάρ, Λουί ντε Γκιρενγκό, ο οποίος το 1977 ομολογούσε δημόσια ότι "η Αφρική είναι η μόνη ήπειρος του χεριού μας. Η μόνη, στην οποία η Γαλλία με μιά πεντακοσαριά άνδρες μπορεί να αλλάζει το ρού της ιστορίας". Η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν είναι όμως, μόνο τα περιβόητα διαμάντια του αιμοδιψούς Μποκάσα και η ανάδειξη της Γαλλίας επί Ζισκάρ σε αδιαμφισβήτητο "χωροφύλακα της Δύσης" για καμιά δεκαπενταριά ταλαίπωρες χώρες, που επιβεβαιώνουν το Σαφάρι των γαλλικών συμφερόντων στην Αφρική. Οι βαλίτσες με τα χαρτονομίσματα που διακινεί το πολυδαίδαλο αφρικανογαλλικό λόμπι φτάνουν και στα ταμεία των γαλλικών κομμάτων, διακινούνται σε πολύ ευρύτερο χώρο πέρα από τον στενό πυρήνα του πολιτικοστρατιωτικού πλέγματος. Αυτή ακριβώς η διαπλοκή και η διάχυση των συμφερόντων είναι ο βασικός παράγοντας που εξασφαλίζει στο γαλλικό ιμπεριαλιστικό σύστημα την αδιατάρακτη συνέχεια του. Σύμφωνα με τον "Εκόνομιστ" (Αύγουστος 1994), όσο κι αν φαίνεται παράξενο, των Γάλλων οι κοινότητες στη Μ. Αφρική είναι πιό ζωντανές και αποτελεσματικές σήμερα, απ' ό,τι την εποχή της αποικιοκρατίας. Το ίδιο παρατηρείται και με τα λόμπι στο Παρίσι. Η εποχή που βουλευτές και υπουργοί της Γαλλίας διορίζονταν πρόεδροι σε αφρικανικές χώρες (Σενγκόρ στη Σενεγάλη, Μπουανί στην Ακτή του Ελεφαντοστού κ.λπ) δεν βρίσκεται πολύ μακριά ούτε φαίνεται να έχει παρέλθει. Η εταιρεία "δημοσίων σχέσεων" ADEFI του συμμαθητή του μικρού Μιτεράν Ζαν Πιερ Φλερί ρυθμίζει όπως νομίζει τις οικονομικοπολιτικές εξελίξεις στο Τόγκο, το Καμερούν, το Κονγκό και αλλού. Η κατασκευαστική εταιρεία Bouygues έχει το μονοπώλιο στην Ακτή του Ελεφαντοστού (για να το πετύχει έχτισε και ένα αντίγραφο του ναού του Αγίου Πέτρου της Ρώμης στη γενέτειρα του προέδρου Μπουανί) και προνομιακές συμβάσεις σε άλλες χώρες. Οι γαλλικές φαρμακοβιομηχανίες επηρεάζουν κατάλληλα διάφορους αφρικανούς αξιωματούχους και πουλάνε ό,τι θέλουν στους "μαύρους". Η εταιρεία πετρελαιοειδών Elf Aquitaine διόρισε ως αντιπρόεδρο στο παράρτημά της στην Γκαμπόν την Πασκαλίν Μπονγκο, που τυχαίνει να 'ναι υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του μπαμπά της. Μεταξύ άλλων, το 1991 εξασφάλισε και 16 θαυμάσια συμβόλαια εκμετάλλευσης του υπεδάφους της χώρας. Οι πελατειακές σχέσεις με τους γαλλοτραφείς αφρικανούς πολιτικάντηδες δεν κρύβονται. Ο Σαρλ Πασκουά διαφήμιζε τους προσωπικούς του φίλους Εγιαντέμα (επί 28 χρόνια ηγέτη του Τόγκο) και Μπιγιά του Καμερούν. Ο Σιράκ θεωρεί "αδελφούς" τούς ελάχιστα αξιοσέβαστους κυρίους Μπόνγκο, Ντιούφ (της Σενεγάλης), Εγιαντέμα, Μπεντιέ, Λισουμπά (του Κονγκό) και βεβαίως τον διαβόητο Μομπούτου του Ζαίρ.

Η στήριξη στους "αφρικανούς φίλους" παρουσιάζεται ως οικονομική βοήθεια στο πλαίσιο της πολιτικής του "αφρικανικού φράγκου" CFA, το οποίο καθορίζει τις τοπικές οικονομίες σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Κε ντ' Ορσέ. Η περίφημη επινόηση της "ζώνης του CFA" αποτελεί τα τελευταία χρόνια σημείο ανοικτών συγκρούσεων της Γαλλίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη Διεθνή Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ενωση, διότι δεν αφήνει τις οικονομίες και τις αγορές 14 "μαύρων κρατών" να ανοίξουν και για τις υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις. Ετσι, σήμερα οι ίδιοι, οι κατά τ' άλλα όχι και τόσο ευαίσθητοι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, μας εξηγούν τη γαλλική μέθοδο στραγγαλισμού και ελέγχου των χωρών της Μαύρης Αφρικής. Η σκόπιμη υπερτίμηση του "αφρό-φράγκου" που από το 1948 επιβάλλει η Γαλλία, ξετινάζει τα συναλλαγματικά αποθέματα των αφρικανικών κρατών, δεν επιτρέπει τις εξαγωγές τους και τις υπερχρεώνει συστηματικά. Παράλληλα αν και ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών με τη Γαλλία δεν είναι μεγάλος, στη Μαύρη Αφρική οι Γάλλοι επιχειρηματίες έχουν "επιτύχει" τα υψηλότερα ποσοστά κέρδους. Μέσω αυτού του μηχανισμού δεν είναι δύσκολο κανείς να καταλάβει γιατί σταθμεύουν με τόση ευκολία οι λεγεωνάριοι, γιατί ανεβοκατεβαίνουν οι γαλλοσπουδασμένοι δικτάτορες ή γιατί καλλιεργούνται αδιαλείπτως οι "πολιτιστικοί δεσμοί" με την αφρικανική "francophonie" των 200 εκατομμυρίων πραγματικά μαύρων ψυχών.

Σκοτώνουν τα σκυλιά όταν γεράσουν

Ηταν ένα από τα ελάσσονα επεισόδια του σήριαλ "αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας": στις 28 Σεπτεμβρίου, μια ομάδα λευκών μισθοφόρων υπό την ηγεσία του 66χρονου Μπόμπ Ντέναρντ εισέβαλε στα νησιά Κομόρες του Ινδικού Ωκεανού, ανατρέποντας τον πρόεδρο Σαίντ Μωχάμετ Τζοxάρ · στις 4 Οκτωβρίου, 800 γάλλοι κομάντος εξαπολύουν αιφνιδιαστική επιδρομή στο αρχιπέλαγος, συντρίβουν ταχύτατα κάθε αντίσταση κι εγκαθιστούν στην εξουσία τον ανατραπέντα πρωθυπουργό Μοχάμετ Κααμπί ελ-Γιαχρούτου, που μέχρι την επέμβαση κρυβόταν στη γαλλική πρεσβεία. Το γεγονός ότι το παλινορθωθέν καθεστώς δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια διεφθαρμένη φεουδαλική δεσποτεία, πασαλειμμένη μ' ένα επίχρισμα ψευδό-κοινοβουλευτισμού, δε φαίνεται να απασχόλησε ιδιαίτερα τα διεθνή ΜΜΕ. Αλλωστε, η μισθοφορική ιδιότητα των πραξικοπηματιών ήταν υπεραρκετή για την από-νομιμοποίηση του εγχειρήματός τους. Ποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί δημόσια τα "σκυλιά του πολέμου";

Τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε έτσι. Μια μικρή αναδρομή στο βιογραφικό του Ζιλμπέρ Μπουρζό, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Ντέναρντ, είναι αρκετά διδακτική για τις μεθόδους των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών στην "πίσω αυλή" της αυτοκρατορίας τους. Γιος υπαξιωματικού του γαλλικού αποικιακού στρατού, ακολουθεί αρχικά τα βήματα του πατέρα του για να καταλάβει στη συνέχεια ότι το μέλλον του επαγγέλματος βρίσκεται στον ιδιωτικό τομέα. Θα τον συναντήσουμε σε διάφορα "θερμά σημεία", απ' το Ζαίρ μέχρι το ιρακινό Κουρδιστάν, να υπερασπίζεται τα δυτικά συμφέροντα απέναντι σε κάθε λογής εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ή, απλώς, απείθαρχους τοπικούς ηγεμόνες · ως εργοδότες του φιγουράρουν η βρετανική Ιντέλιτζενς Σέρβις, ο Σάχης του Ιράν, η CIA, η Ν. Αφρική και, φυσικά, η γαλλική κυβέρνηση. Σύμβουλος του δικτάτορα της Γκαμπόν, εκστρατεύει αεροπορικώς το 1977, επικεφαλής ενός τσούρμου από μισθοφόρους, για να ανατρέψει το σοσιαλιστικών αποκλίσεων καθεστώς του Μπενίν · το όλο εγχείρημα καταλήγει σε πανωλεθρία. Πιο τυχερός, το 1978 θέτει αιματηρό τέρμα στο μαοϊκό επαναστατικό πείραμα των νησιών Κομόρες.

Η εξάλειψη του "κομμουνιστικού κινδύνου" θα σημάνει και τον παροπλισμό του ( άχρηστου πλέον) βετεράνου. Το 1993 δικάζεται για την επιδρομή του '77: υψηλόβαθμοι διπλωμάτες καταθέτουν ότι η όλη επιχείρηση εξαπολύθηκε κατ' εντολήν του τότε προέδρου Ζισκάρ ντ' Εστέν· παρόλο που είχε ως αποτέλεσμα 7 νεκρούς, ο Ντέναρντ καταδικάζεται μονάχα για "σύσταση και συμμορία" σε 5ετή φυλάκιση - κι αυτή με αναστολή. Σαφής προειδοποίηση ότι, στον καιρό της ανεμπόδιστης νεοαποικιοκρατίας, οι μέθοδοι του παρελθόντος έχουν γίνει πια επιζήμιες. Τα πρόσφατα γεγονότα το επιβεβαίωσαν: ακριβώς εξαιτίας των σχέσεων αυτών, ο Σιράκ έπρεπε να αποδείξει στους απανταχού αφρικανούς "φίλους" του ότι η Γαλλία εγγυάται την ισχύουσα τάξη πραγμάτων στη Μαύρη Ηπειρο...

Ο εθνικισμός και η γαλλικά Αριστερά

Ελάχιστες είναι οι φορές που η -συχνά εθνικιστική - γαλλική αριστερά τόλμησε να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο το γεγονός ότι η Γαλλία συνιστά δύναμη ιμπεριαλιστική. Αφορμή για μια σημαντική παρέμβαση προς αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε το 23ο Συνέδριο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1979: Ο λόγος για την κοινή πρόταση των Ετιέν Μπαλιμπάρ, Γκι Μπουά, Ζορζ Λαμπικά και Ζαν-Πιερ Λεφέμπβρ που παρουσιάστηκε στον προσυνεδριακό διάλογο με τον εύγλωττο τίτλο "Σύντροφοι, ας ανοίξουμε το παράθυρο!". Στην έκκληση αυτή προς τους συντρόφους τους, οι τέσσερις γνωστοί διανοούμενοι και παλαιά στελέχη του κόμματος εισηγούνταν και μια "αιρετική" ανάγνωση του εγχώριου ιμπεριαλισμού:

Εδώ και καιρό, ο κομματικός λόγος συστηματικά παραγνωρίζει -ή μάλλον απωθεί- δύο σημαντικές πραγματικότητες: τον γαλλικό ιμπεριαλισμό και τις διιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Μάταια θα αναζητήσουμε στα προσυνεδριακά κείμενα έστω και μία αναφορά στον γαλλικό ιμπεριαλισμό. Και λέξη δεν θα βρούμε για τον ειδικό ρόλο της "Γαλλίας" στη νεοαποικιοκρατική εκμετάλλευση των λαών του Τρίτου Κόσμου. (...)

Ας γίνουμε σαφείς: η αναφορά σε έναν κάποιο "ευρωπαϊκό διεθνισμό" δεν αρκεί για να διασκεδάσει την υποψία ότι το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα γλιστρά προς εθνικιστικές θέσεις. Και δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να υποκαταστήσουμε τον γαλλικό εθνικισμό, ο οποίος βασίζεται στον γαλλικό ιμπεριαλισμό, με τον ευρωπαϊκό εθνικισμό, ο οποίος με τη σειρά του αντιστοιχεί στον υπό συγκρότηση ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Εκείνο ωστόσο που γεννά υποψίες είναι η σιωπή που καλύπτει την πραγματικότητα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, ή μάλλον η συνύπαρξη αυτής της σιωπής με τις διατυπώσεις περί "της μεγάλης εθνικής πολιτικής της Γαλλίας". Γιατί οι λέξεις να έχουν εκ προοιμίου διαφορετική έννοια, όταν εκφέρονται από το δικό μας στόμα;

Αυτό που υπαινίσσεται η σημερινή επιχειρηματολογία του κόμματος είναι ότι η Γαλλία έχει μετατραπεί σε θύμα του ιμπεριαλισμού, ότι έχει περάσει στην πλευρά των καταπιεσμένων λαών. (...) Ας θυμίσουμε λοιπόν ότι η Γαλλία είναι η τέταρτη ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο. ΜΠορεί να χάνει συνέχεια έδαφος σε σύγκριση με τους τρεις ισχυρότερους ιμπεριαλισμούς (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία), αλλά εδώ και δέκα χρόνια έχει επιτύχει να ξεπεράσει την Αγγλία στην κατάκτηση των διεθνών αγορών: πρόκειται για μία από τις συνέπειες της κρίσης. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός παίζει θαυμάσια το ρόλο του στο διεθνές πιστωτικό σύστημα, γεγονός που του επιτρέπει να διογκώνει το χρέος των σοσιαλιστικών και των "αναπτυσσόμενων" χωρών και να συντηρεί τη συναλλαγματική τους εξάρτηση. Εκτός αυτού, η Γαλλία είναι ο τρίτος πωλητής όπλων στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ.

Είναι αλήθεια ότι ο γαλλικός ιμπεριαλισμός σημειώνει μια σχετική κάμψη, η οποία επιταχύνθηκε από την τρέχουσα κρίση. Η γερμανική και η ιαπωνική οικονομία "αντέχουν την κρίση καλύτερα από μας", όπως θα έλεγαν και οι οικονομολόγοι με την προσεκτική τους γλώσσα. Πρόκειται για διαδικασία που μεταφράζεται αναπότρεπτα σε πληθωρισμό, ανεργία, διείσδυση ξένων κεφαλαίων. Κάτι που σημαίνει ότι ο "εκσυγχρονισμός" του γαλλικού ιμπεριαλισμού που ακολουθήθηκε από τον Ντε Γκωλ έως τον Ζισκάρ κατέληξε σε ένα αμφίσημο αποτέλεσμα. Επέτρεψε στη "Γαλλία" να τοποθετηθεί και πάλι στην ομάδα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με τη διαφορά όμως πως ο γαλλικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί πλέον να ελπίζει ότι ο ρόλος του θα είναι ηγεμονικός ή πραγματικά αυτόνομος. Οι οικονομικές, βιομηχανικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις του εξαρτώνται ήδη και θα εξαρτηθούν ακόμη περισσότερο από τους ισχυρότερους. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ο γαλλικός ιμπεριαλισμός δεν έχει να διαδραματίσει τον δικό του ρόλο στις κοινές στρατηγικές, ότι εμφανίζεται ως απλή λεία στη νέα μοιρασιά του κόσμου.

Το πρόβλημά του, αντιθέτως, είναι να διασφαλίσει -και να του αναγνωριστούν- όσο το δυνατόν πιο διευρυμένες "αρμοδιότητες": Χαρακτηριστικό -αν και όχι μοναδικό- παράδειγμα συνιστά η "εξειδίκευσή" του στον πυρηνικό και στον στρατιωτικό τομέα, από την πώληση όπλων μέχρι τις άμεσες επεμβάσεις (με ή χωρίς δύναμη κρούσης). Κάτω από αυτή την οπτική γωνία, το "ευρωπαϊκό οικοδόμημα" αποκτά διαφορετική σημασία: εκείνο που προκύπτει δεν είναι μια "γερμανική Ευρώπη", αλλά μια Ευρώπη γαλλογερμανική, όπως ακριβώς την αντιλαμβάνονται και τη φοβούνται οι άγγλοι, ιταλοί, ισπανοί, και πορτογάλοι εργάτες, στους οποίους πρέπει να προσθέσουμε και τους μετανάστες που ζουν στη Γαλλία. Σε τούτη τη δικέφαλη Ευρώπη, το ένα κεφάλι είναι πιο δυνατό από το άλλο, το ένα είναι αυτό που "αποφασίζει". Αλλά και τα δύο είναι απαραίτητα: δίχως την πολιτική και οικονομική συνεργασία της γαλλικής αστικής τάξης, το γερμανικό κεφάλαιο δεν μπορεί να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ούτε να διεισδύσει στις αφρικανικές αγορές. Κι αυτό είναι κάτι που προφανώς ξεπληρώνεται...

(E. Balibar, G. Bois, G. Labica, J.-P. Lefebvre, "Ouvrons la fenetre, camarades!,", εκδ. Maspero, Παρίσι 1979, σ. 72- 76).

Α-Ω

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. "Ο Μπόμπ Ντέναρντ θέλει να ζήσει για πάντα δίπλα σ' εκείνους που απελευθέρωσε" πληροφορούσε το Μάιο του '78 το κοινό του το παριζιάνικο Paris Match για το πραξικόπημα του μισθοφόρου παρακρατικού της DGSE στις Κομόρες. Εξίσου εύγλωττο το μήνυμα του τελευταίου προς τους ιθαγενείς "του": "Επιτελέσαμε έργο εθνικής σωτηρίας. Καθένας στο εξής ας δουλεύει κι ας μην ξαναμιλήσει για πολιτική".

Για να πετύχει την έκδοση του "διεθνούς τρομοκράτη" Κάρλος από το ( κατά τα άλλα "αντιιμπεριαλιστικό") ισλαμικό καθεστώς του Σουδάν, η γαλλική ΕΥΠ παρέδωσε στο επιτελείο του Χαρτούμ αεροφωτογραφίες με τις θέσεις των ανταρτών του αποσχιστικού SPLA στα νότια της χώρας. Το Παρίσι έχει επίσης δώσει, εδώ και μερικά χρόνια, το πράσινο φώς για τη χρησιμοποίηση απ' το σουδανικό στρατό του εδάφους της γειτονικής Κ.Αφρικής, για την πλαγιοκόπηση του SPLA. Αντίτιμο: η υπόσχεση για επανάληψη τωναρδευτικών "μεγάλων έργων" γαλλικής πολυεθνικής στο ν.Σουδάν, μετά την "ειρήνευσή του.

Δεν έλειψαν ποτέ οι διανοούμενοι απολογητές της γαλλικής πυρηνικής στρατηγικής. "Η Greenpeace ψεύδεται. Η Greenpeace ξέρει ότι ο πασιφισμός στο σημερινό παγκόσμιο πλαίσιο ισοδυναμεί με έγκλημα" έγραφε το 1985 η Μαργκερίτ Ντιράς, με αφορμή την πρώτη κρίση του Rainbow Warrior. Φέτος ήταν η σειρά του πάλαι ποτέ μαοικού σουηδού Γιάν Μάιρνταλ να στηρίξει δημόσια, μαζί με τους πολεμοχαρείς "νέους φιλοσόφους" την "ανεξαρτησία της Γαλλίας απέναντι στον αγγλοσαξωνικό ιμπεριαλισμό".

Ένα από τα βασικά συνθήματα της εκστρατείας του Φρανσουά Μιτεράν στις προεδρικές εκλογές του 1965 ήταν ο άμεσος πυρηνικός αφοπλισμός της χώρας. Το 1969 ο "Τοντόν" έκανε ήδη την αυτοκριτική του, ωστόσο το αίτημα παρέμεινε αυτούσιο στο Κοινό Πρόγραμμα κομμουνιστών - σοσιαλιστών του 1972. Με τη διάλυση της Ενωμένης Αριστεράς το 1977, τόσο το ΚΚΓ όσο και οι Σοσιαλιστές έσπευσαν να αποδεχτούν δημόσια την "αναγκαιότητα" του εγχώριου πυρηνικού οπλοστασίου - ως "εγγυητή" της "εθνικής ανεξαρτησίας". Σαν πρόσθετο επιχείρημα προβλήθηκε (επαύριος των γεγονότων της Χιλής, γαρ) η ανάγκη προσεταιρισμού της "μη αντιδραστικής μερίδας" των αξιωματικών...

"Ζαν-Κριστόφ Μιτεράν, έμπορος ναρκωτικών!" Το πανό προσφύγων της Ρουάντα (Ιουν.1994) αφορούσε, σύμφωνα με τις εξηγήσεις γαλλικών εντύπων, τη στενή σχέση του προεδρικού υιού (και πρώην αφρικανάρχη) με τον προεδρικό γόνο του Κιγκάλι, ο οποίος κατηγορούνταν δημόσια ως ο ιδιοκτήτης τεράστιων φυτειών ινδικής κάνναβης στα δάση του Νιουνγκούε, στη νοτιοδυτική εσχατιά της χώρας.

Ήδη από το 1968, το γαλλικό στρατιωτικό δόγμα πρόβλεπε, ως δευτερεύον σενάριο, τις "ένοπλες επεμβάσεις, εν ανάγκη και σε πυρηνικό επίπεδο, σε οποιοδήποτε σημείο της υδρογείου κριθεί απαραίτητο για τα εθνικά μας συμφέροντα". Ο προτεινόμενος απ' το 1992 εκσυγχρονισμός του προβλέπει πυρηνικό χτύπημα εναντίον "ανεξέλεγκτων" τριτοκοσμικών που κατέχουν ατομικά όπλα.

Κριτικάροντας τον υπερβολικά σπάταλο "εκσυγχρονισμό" της γαλλικής πολεμικής μηχανής και την υπερβολικά πρόωρη αντικατάσταση των υφιστάμενων στρατηγικών υποβρυχίων, ο απόστρατος αντιναύαρχος Α.Σαγκουινέτι σημειώνει στη Monde Diplomatique (9?95): "πρόκειται για καθαρό παράδειγμα προγράμματος που υλοποιείται μόνο και μόνο για την ικανοποίηση των γραφείων μελετών και της πολεμικής βιομηχανίας".

Σύντροφος του Τσε το μακρινό εκείνο καιρό του αντάρτικου της Βολιβίας, ο Ρεζί Ντεμπρέ ανέλαβε να ξεπλύνει (με την ιδιότητα του νεοδιορισμένου Γ.Γ. του Ύπατου Συμβουλίου του Ειρηνικού) τη ντροπή από τη βύθιση του πρώτου Rainbow Warrior από πράκτορες της DGSE. "Ας αναγνωριστεί στη Γαλλία το δικαίωμα να αποτελεί μέλος της οικογένειας του Ειρηνικού, σε ισότιμη βάση" έγραφε (14/2/86) στη Liberation, καταγγέλλοντας παράλληλα τους "εξορκισμούς του εθιμικού δικαίου των νησιωτών και τη βιβλική ηθική των ιεραποστόλων του Λονδίνου".

Υπουργός "Υπερπόντιας Γαλλίας" στη δεκαετία του '50, ο Φρ. Μιτεράν εκτός από τον αποικιακό πόλεμο της Αλγερίας στο ενεργητικό του έχει και την απόσπαση των αφρικανών βουλευτών από την επιρροή του ΚΚΓ. Χάρη στον από κοινού σχηματισμό κοινοβουλευτικής ομάδας, ο μεν Φρανσουά διατηρήθηκε στον αφρό της πολιτικής ζωής, οι δε Σενγκόρ, Μπουανί & Σία απέκτησαν την απαραίτητη εμπειρία στην κρατική διαχείριση...

(Ελευθεροτυπία, 22/10/1995)