Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

Η μεγαλύτερη «βάση» των ΗΠΑ στον κόσμο!

Για όσους απορούν ακόμα για ποιον λόγο δρομολογείται στις μέρες μας η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.


Το όνομα αυτού: Camp Bondsteel.

Εχει έκταση 10.000 στρέμματα. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Κοσσυφοπεδίου, στην πόλη Ουρόσεβατς (όπου στρατοπεδεύουν κι ελληνικές ΝΑΤΟικές δυνάμεις). Ο «πληθυσμός» του ξεπερνά τους 7.000 «κατοίκους». Στην πραγματικότητα, ο αριθμός των «κατοίκων» του μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 20.000. Εντός της συγκεκριμένης έκτασης υπάρχει οδικό δίκτυο μήκους περί τα 30.000 χιλιόμετρα. Πάνω από 300 είναι τα κτίρια που έχουν κατασκευαστεί.

Από το Camp Bondsteel δε λείπει τίποτα. Μπορείς να βρεις τα πάντα: Από πάρκα και τεράστιους χώρους υπαίθριας αναψυχής μέχρι αθλητικές εγκαταστάσεις, νοσοκομείο και «ζωή» που διαρκεί ολόκληρο το 24ωρο. Με μια λεπτομέρεια: Για να τα βρεις όλα αυτά, για να μπεις δηλαδή στο Camp Bondsteel, πρέπει να είσαι πεζοναύτης των ΗΠΑ. Γιατί το Camp Bondsteel δεν είναι παρά η τεράστια αμερικανική στρατιωτική βάση που χτίστηκε μετά τους βομβαρδισμούς του 1999 στο Κόσσοβο.

Για την ακρίβεια: Η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο!

*

Τόσο μεγάλη σε έκταση και σημασία είναι για τους Αμερικανούς η βάση του Camp Bondsteel, που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να μεταφέρουν εκεί τη βάση του Αβιάνο που βρίσκεται στην Ιταλία.

Η βάση στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να εξασφαλίσει πολύ καλύτερα τους σκοπούς τους, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ γύρω της έχουν διαμορφώσει μια πολύ ευρύτερη «υγειονομική ζώνη», που το οδικό της δίκτυο ξεπερνά τα 300 χιλιόμετρα και μπορούν να έχουν τον έλεγχο σε πάνω από 70 γέφυρες. Η στρατηγική σημασία της βάσης του Κοσσυφοπεδίου φαίνεται από το γεγονός ότι ετοιμάζεται να αντικαταστήσει μια βάση, του Αβιάνο, από την οποία απογειώνονταν την περίοδο των βομβαρδισμών πάνω από 1.000 αεροπλάνα του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας...

*

Ενα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο σχετικά με τη βάση του Camp Bondsteel είναι η χωροταξική της τοποθέτηση (ενδεικτική του τρόπου που οι ιμπεριαλιστές «λύνουν» τα θέματα των συνόρων). Αν και τα σύνορα μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και ΠΓΔΜ δεν έχουν καθοριστεί, οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα πρόβλημα να εκτείνουν τη βάση τους τόσο σε περιοχές του Κοσσόβου, όσο και σε περιοχές που εκτείνονται εντός της ΠΓΔΜ...

Αλλωστε, οι δρόμοι των πετρελαίων ουδέποτε λογάριασαν σύνορα χωρών, πολύ περισσότερο όταν δεν πρόκειται για κράτη, αλλά για προτεκτοράτα.

*

Ως γνωστόν, ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Κατ' επέκτασιν, τα στρατόπεδα δεν είναι παρά η προέκταση των εγκαταστάσεων των πολυεθνικών. Ειδικά σε ό,τι αφορά στο Camp Bondsteel μιλάμε για την προέκταση των πολυεθνικών του πετρελαίου.

Η βάση στο Κοσσυφοπέδιο και η τοποθεσία που επελέγη για την οικοδόμησή της «συνέπεσε» με τη διαδρομή του αγωγού AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Η έδρα, δε, της ομώνυμης εταιρείας (ΑΜΒΟ) είναι στη Νέα Υόρκη...

Σύμφωνα με τις αμερικανικές μελέτες, ο πετρελαιαγωγός της AMBO, που βασικοί μέτοχοι για την κατασκευή του είναι οι «EXXON - Mobil» και η «Chevron» (αλλά και η «Χαλιμπάρτον» του Αμερικανού αντιπροέδρου Τσένι) και ο προϋπολογισμός του ανέρχεται στα 1,5 δισ. δολάρια, θεωρείται από στρατηγικής άποψης ως «κορυφαίας σημασίας» διότι μπορεί να ελέγχει την τροφοδοσία της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας Θάλασσας.

Επομένως ένας αγωγός που θα ελέγχεται οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ακόμη κι αν μεταφέρει πετρέλαιο ρώσικο, στην ουσία καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της «κάνουλας»...

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης"

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Η Νατοϊκή Απάτη της Γενοκτονίας Αλβανών στο Κόσοβο

Πού είναι θαμμένα τα πτώματα;

The Guardian, 1 Νοεμβρίου 2000

του Michael Parenti




Το Μάρτιο του 1999, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν μια αδιάκοπη αεροπορική επίθεση 11 εβδομάδων στη Γιουγκοσλαβία που παραβίασε τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, τον χάρτη του ίδιου του ΝΑΤΟ, το σύνταγμα των ΗΠΑ, και το Σύμφωνο των Εμπόλεμων Δυνάμεων. Η Γιουγκοσλαβία δεν είχε επιτεθεί σε κανένα μέλος του ΟΗΕ ή του ΝΑΤΟ. Το Κογκρέσο δεν είχε προβεί σε καμία κήρυξη πολέμου. Δεν είχε σημασία. Τα «ηθικά μελήματα» και οι ανθρωπιστικές ανησυχίες προαναγγέλθηκαν ως τόσο σαρωτικά που η νομιμότητα έπρεπε να παραμεριστεί. Επρόκειτο για μαζικές βιαιότητες που διαπράχτηκαν από τους διαβολικούς Σέρβους και τη σατανική ηγεσία τους, το Slobodan Milosevic, και που είχαν να λάβουν χώρα από τότε που οι Ναζί ρήμαξαν την Ευρώπη. «Κάτι έπρεπε να γίνει» μας έλεγαν.

Έτσι, μια βδομάδα πριν την έναρξη των βομβαρδισμών, ο David Scheffer, ο ύπατος αρμοστής του State Department εν πολλοίς για θέματα εγκλημάτων πολέμου, ανακοίνωσε ότι «υπάρχουν περισσότεροι από 100.000 [Αλβανοί] άντρες που τους αγνοούμε» στο Κόσοβο.

Ένα μήνα πιο μετά, το State Department ισχυρίστηκε ότι έως και 500.000 Αλβανοί Κοσοβάροι αγνοούνταν και θεωρούνταν νεκροί.

Στα μέσα Μαΐου ο αμερικανός Υπουργός Άμυνας William Cohen δήλωσε ότι 100.000 άντρες στρατεύσιμης ηλικίας είχαν εξαφανιστεί και ενδέχετο να είχαν σκοτωθεί από τους Σέρβους.

Όχι πολύ αργότερα, καθώς η λαϊκή υποστήριξη για τον πόλεμο άρχισε να φθίνει, ο Scheffer ανέβασε τον αριθμό 100.000 σε «τουλάχιστον 225.000 Αλβανούς άντρες ηλικίας μεταξύ 14 και 59» που παρέμεναν αγνοούμενοι, θεωρώντας το συμβάν αυτό ως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα γενοκτονίας κατά άμαχου πληθυσμού. Πράγματι ήταν, αν ήταν αληθινό.

Ενώ ο πόλεμος κρατούσε και οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ έβλεπαν τον προσοχή του τύπου να στρέφεται στην αντίθετη κατεύθυνση – συγκεκριμένα ότι άμαχοι σκοτώνονταν από τις νατοϊκές βόμβες – το ΝΑΤΟ επέτεινε τους ισχυρισμούς του για σερβικά πεδία εκτελέσεων.

Πολύ διαφορετικές πλην όμως φρικιαστικές εκτιμήσεις από επίσημες πηγές δεν ελέγχθηκαν σχεδόν καθόλου από τα ΜΜΕ και τους πολυάριθμους φιλελεύθερους που υποστήριζαν την «ανθρωπιστική επιχείρηση διάσωσης».

Μόλις πριν τη λήξη της αεροπορικής επίθεσης, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Geoff Hoon είπε ότι «σε περισσότερες από 100 σφαγές» κάπου 10.000 Αλβανοί είχαν σκοτωθεί (100 θύματα ανά σφαγή κατά μέσο όρο).

Αν και ουσιαστικά μειωμένος από τις 100.000 έως 500.000 που διαδίδονταν από αξιωματούχους των ΗΠΑ, εξακολουθούσε να είναι ένας σημαντικός αριθμός.

Μία ή δύο μέρες ύστερα από το τέλος των βομβαρδισμών, το Associated Press, απηχώντας τον Hoon, ανέφερε ότι 10.000 Αλβανοί είχαν σκοτωθεί από τους Σέρβους.

Καμιά εξήγηση δεν δόθηκε για το πώς κατέληξε σε αυτόν τον αριθμό δεδομένου ότι ούτε ένα θέρετρο πολέμου δεν είχε διερευνηθεί και οι νατοϊκές δυνάμεις μόλις είχαν αρχίσει να ξεδιπλώνονται στο Κόσοβο.

Λίγες βδομάδες αργότερα, οι New York Times ανέφεραν ότι «τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι είχαν σφαχτεί από σερβικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της τρίμηνης εκστρατείας τους να διώξουν τους Αλβανούς από το Κόσοβο».

Η ιστορία συνεχίστηκε με αναφορές για «επιθεωρητές εγκλημάτων πολέμου, ειρηνευτικά νατοϊκά στρατεύματα, και οργανώσεις αρωγής που μοχθούσαν για να παράγουν νέες εκθέσεις κάθε μέρα για νεοανακαλυφθέντα πτώματα και τάφους».

Στις 2 Αυγούστου, έγινε μια άλλη σημαντική ανακοίνωση, αυτή τη φορά από τον άμεμπτο Bernard Kouchner, τον ανώτατο διοικητή του ΟΗΕ στο Κόσοβο (και επικεφαλή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και φίλο των ηγετών του UCK), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι 11,000 πτώματα είχαν βρεθεί σε ομαδικούς τάφους κατά μήκος της επαρχίας.

Επικαλέστηκε ως πηγή του το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΔΠΔΓ). Αλλά το ΔΠΔΓ αρνήθηκε ότι παρείχε τέτοια πληροφορία στον Kouchner ή σε οποιονδήποτε άλλο. Ακόμα και σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο πώς ο ίδιος έφτασε στην εκτίμησή του.

Το εδρεύον στο Κόσοβο Συμβούλιο για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, στελεχωμένο εν μέρει από αξιωματούχους του UCK, ανακοίνωσε αρχικά τον αριθμό των 10.000 αγνοούμενων, βασισμένο υποτίθεται σε συνεντεύξεις με πρόσφυγες.

Το αμερικανικό State Department και τα δυτικά ΜΜΕ απηχούσαν την εκτίμηση του συμβουλίου. Αλλά ο αριθμός έπρεπε να γίνει πιστευτός επειδή το Συμβούλιο δεν κοινοποιούσε τις λίστες του με τα αγνοούμενα άτομα.

Όπως και στις συγκρούσεις με Κροάτες και Βόσνιους, υπερπροβάλλονταν αδιάκοπα η εντύπωση μαζικών εκτελέσεων από άγριους και στυγνούς Σέρβους.

Ανθρωπιστικές οργανώσεις, ακτιβιστές του UCK, αξιωματούχοι του NATO και του State Department, και ΜΜΕ αλληλοτροφοδοτούνταν. Μέσω μιας διαδικασίας ανεπιβεβαίωτων ισχυρισμών και ακαταπόνητης επανάληψής τους, οι αποδείξεις προέκυπταν ασύνδετες μεταξύ τους.

Ατεκμηρίωτες αναφορές σε μαζικούς τάφους, κάθε ένας υποτίθεται γεμάτος με εκατοντάδες ή ακόμα χιλιάδες θύματα δημοσιεύονταν καθημερινά ως επίσημα γεγονότα.

Από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο του 1999, μόνο οι New York Times αφιέρωσαν 80 άρθρα, σχεδόν ένα κάθε μέρα, που έκαναν κάποια αναφορά σε μαζικούς τάφους στο Κόσοβο. Ωστόσο, όταν ζητήθηκαν αντικειμενικές αποδείξεις, οι τάφοι φάνηκαν να εξαφανίζονται, όπως το FBI διαπίστωσε για λογαριασμό του.

Στα μέσα Ιουνίου, το FBI έστειλε μια ομάδα να ερευνήσει δύο από τις τοποθεσίες που καταγράφονταν στο κατηγορητήριο κατά του Slobodan Milosevic για εγκλήματα πολέμου. Η μια λέγεται ότι περιείχε 6 θύματα και η άλλη 20.

Η ομάδα έφερε εξοπλισμό αξίας 107.000 λιρών στο Κόσοβο για να ασχοληθεί με αυτό που αποκαλούνταν η «μεγαλύτερη σκηνή εγκλήματος στην ιατροδικαστική ιστορία του FBI», αλλά δεν διατύπωσε καμία έκθεση για μαζικούς τάφους.

Μερικές βδομάδες μετά την άφιξή της, η ομάδα του FBI γύρισε πίσω, περιέργως χωρίς να πει ούτε μια λέξη για την έρευνά της. Μήνες αργότερα, οι Financial Times του Λονδίνου ανέφεραν ότι το FBI είχε βρει όχι χιλιάδες αλλά 200 πτώματα σε 30 τοποθεσίες.

Ιατροδικαστές ειδικοί από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ είχαν παρόμοιες εμπειρίες στο Κόσοβο.

«Γάλλοι επιθεωρητές απογοητεύτηκαν στην Ισμπίτσα», ανέφεραν οι New York Times (18 Ιουλίου), «όταν ένας ευρέως διαφημισμένος μαζικός τάφος στον οποίο περίμεναν να βρουν περίπου 150 πτώματα αποδείχτηκαν ότι ήταν άδειος».

Πρέπει να έχει «σκαφτεί με μια τσάπα και τα πτώματα να εξαφανίστηκαν, είπαν οι επιθεωρητές, μεταξύ της απαγγελίας της κατηγορίας και της άφιξης των νατοϊκών στρατευμάτων.»

Μια ισπανική ιατροδικαστική ομάδα είχε ειδοποιηθεί να αναμένει τουλάχιστον 2.000 αυτοψίες, αλλά βρήκε μόνο 187 πτώματα, κυρίως θαμμένα σε ατομικούς τάφους, και τα οποία δεν έδειχναν σημάδια σφαγής ή βασανισμού, σε αντίθεση με τις ιστορίες που διαδίδονταν από ανθρωπιστικές ομάδες και ντόπιους κατοίκους.

Οι περισσότεροι έδειχναν να έχουν σκοτωθεί από θανατηφόρες οβίδες και πυροβόλα όπλα. Όπως αναφέρθηκε στις Times του Λονδίνου (31 Οκτωβρίου), ένας Ισπανός ιατροδικαστής ειδικός, ο Emilio Perez Puhola, παραδέχτηκε ότι η ομάδα του δεν βρήκε ούτε ένα μαζικό τάφο.

Αντιπαρήλθε τις ευρέως διαδεδομένες αναφορές για μαζικούς τάφους ως μέρος του «μηχανισμού πολεμικής προπαγάνδας».

Η ίδια έκδοση των Times ανέφερε ότι η Stratfor, μια ιδιωτική ερευνητική ομάδα, βασίζοντας τις αναλύσεις της σε αναφορές από ιατροδικαστικές ομάδες που είχαν αναλάβει την εκταφή των πτωμάτων, καθόρισε ότι ο συνολικός αριθμός αυτών που σκοτώθηκαν στο Κόσοβο ανέρχονταν σε «εκατοντάδες χιλιάδες».

Το Ιούλιο του 1999, η Washington Post ανέφερε ότι 350 Αλβανοί «ίσως να είναι θαμμένοι σε μαζικούς τάφους» γύρω από ένα ορεινό χωριό στο δυτικό Κόσοβο.

Ίσως; Τέτοιες εικασίες βασίζονταν σε πηγές που οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ αρνούνταν να προσδιορίσουν. Εμβαθύνοντας σε λεπτομέρειες, το άρθρο μιλάει για «τέσσερα πτώματα σε αποσύνθεση» που ανακαλύφθηκαν κοντά σε ένα μεγάλο σωρό από τέφρα, χωρίς αναφορές για το ποιοι ήταν και πώς πέθαναν.

Τέλος Αυγούστου 1999, το ξέφρενο κυνήγι για πτώματα συνέχισε να απογοητεύει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ και τους παρακεντέδες τους στα ΜΜΕ.

Οι Los Angeles Times προσπάθησαν να διασώσουν το θέμα της γενοκτονίας με μια ιστορία σχετικά με το πώς τα πηγάδια του Κοσόβου ίσως αποτελούν «μαζικούς τάφους από μόνα τους».

Οι Los Angeles Times ισχυρίζονταν ότι «πολλά πτώματα είχαν ριχτεί σε πηγάδια στο Κόσοβο … Οι σερβικές δυνάμεις όπως φαίνεται παραχώσανε … πολλά πτώματα Αλβανών σε πηγάδια κατά την εκστρατεία τρόμου τους.»

Όπως φαίνεται; Όταν η ιστορία κατήλθε στις λεπτομέρειες, στάθηκε σε ένα μόνο πηγάδι σε ένα χωριό – στο οποίο είχε βρεθεί το πτώμα ενός 39χρονου άντρα, μαζί με τρεις νεκρές αγελάδες και ένα σκύλο. Ούτε η εθνικότητά του ούτε η αιτία του θανάτου του αναφέρθηκε. «Δεν ανακαλύφθηκαν άλλες ανθρώπινες σωροί», συμπέραναν έωλα οι Los Angeles Times.

Μια παλιότερη ιστορία στους New York Times (18 Ιουλίου) αναφέρονταν σε Γάλλους επιθεωρητές που ανέσυραν τα αποσυντιθέμενα πτώματα οκτώ γυναικών από πηγάδια στο κατεστραμμένο χωριό Τσίρετς, ενεργώντας βάσει αναφορών ντόπιων κατοίκων.

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, από 44 χωρικούς στην περιοχή γύρω από το Ντέτσανι, για 39 πτώματα σε πηγάδια, δεν είχαν ακόμα ερευνηθεί. Απ’ όσο γνωρίζω, δεν υπήρξαν άλλες ιστορίες για πτώματα σε πηγάδια, που να αναφέρουν ότι βρέθηκαν άλλα πτώματα.

Στον ένα τάφο πίσω από τον άλλο, τα πτώματα αδυνατούσαν να συμπληρώσουν σημαντικό αριθμό – ή κανένα απολύτως αριθμό.

Το Ιούλιο του 1999, ένας μαζικός τάφος στο Λιούμπενιτς, κοντά στο Πετς – μια περιοχή όπου είχαν εκτυλιχθεί ευρείας κλίμακας μάχες – που πιστεύονταν ότι είχε κάπου 350 πτώματα, έδωσε μόνο επτά μετά την εκταφή.

Στην Ίζμπιτσα, πρόσφυγες ανέφεραν ότι 150 Αλβανοί εκτελέστηκαν το Μάρτιο. Αλλά τα πτώματά τους δεν βρέθηκαν πουθενά.

Στο Κράιλιαν, 82 άντρες είχαν υποτίθεται σκοτωθεί, αλλά οι επιθεωρητές δεν ανακάλυψαν ούτε ένα πτώμα.

Στη Ντιακόβιτσα, τοπικοί αξιωματούχοι ισχυρίζονταν ότι 100 Αλβανοί είχαν δολοφονηθεί, αλλά δεν υπήρχαν πτώματα επειδή, όπως πίστευαν οι ίδιοι, οι Σέρβοι είχαν επιστρέψει μέσα στη νύχτα, τα ξέθαψαν και τα κουβάλησαν μακριά.

Στο Πούστο Σέλο, χωρικοί ισχυρίζονταν ότι 106 άντρες αιχμαλωτίστηκαν και σκοτώθηκαν στο τέλη Μαρτίου, αλλά και πάλι, κανένα πτώμα δεν βρέθηκε.

Οι χωρικοί για άλλη μια φορά ισχυρίστηκαν ότι σερβικές δυνάμεις πρέπει να είχαν έρθει πίσω και να τα εξαφάνισαν. Πώς οι Σέρβοι κατάφεραν αυτές τις εξαφανίσεις μαζικών τάφων χωρίς να εντοπιστούν δεν έχει εξηγηθεί.

Πού βρίσκονταν η απόδειξη ότι οι μαζικοί τάφοι είχαν εκταφιαστεί;

Πού βρίσκονταν οι νέοι τάφοι που τώρα αναμένονταν ότι ήταν γεμάτοι πτώματα; Και γιατί ήταν αδύνατο να βρεθούν; Ερωτήσεις αυτού του είδους ουδέποτε τέθηκαν.

Το χειρότερος έγκλημα, αυτό των μαζικών ωμοτήτων, που αποδόθηκε στο Γιουγκοσλάβο πρόεδρο Slobodan Milosevic, λέγονταν ότι είχε συμβεί στο ορυχείο της Τρέπτσα.

Όπως ανέφεραν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι νατοϊκοί αξιωματούχοι, οι Σέρβοι έριξαν 1000 ή περισσότερα πτώματα κάτω στα φρεάτια ή τα πέταξαν στα γεμάτα με υδροχλωρικό οξύ καζάνια του ορυχείου.

Το Οκτώβριο του 1999, το ΔΠΔΓ γνωστοποίησε τα ευρήματα δυτικών ιατροδικαστικών ομάδων που ερευνούσαν την Τρέπτσα. Ούτε ένα πτώμα δεν βρέθηκε στα φρεάτια του ορυχείου, ούτε υπήρχε καμιά ένδειξη ότι τα καζάνια είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ με σκοπό να διαλύσουν ανθρώπινες σωρούς.

Επιπλέον ιστορίες για μια ναζιστικού τύπου εγκατάσταση απόθεσης πτωμάτων σε ένα καμίνι «στην άλλη πλευρά του βουνού» από το ορυχείο, οδήγησε μια ιατροδικαστική ομάδα να αναλύσει την τέφρα από το καμίνι. «Δεν βρήκαν δόντια ούτε άλλα σημάδια απανθρακωμένων πτωμάτων.»

Το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου ήλεγξε αρχικά τους φερόμενους ως τους μεγαλύτερους τάφους, και βρήκε όχι περισσότερα από πέντε πτώματα, «που συνιστούσαν αποσπασματικούς φόνους και όχι μαζικές δολοφονίες.»

Μέχρι το τέλος του χρόνου, ο ντόρος των ΜΜΕ για μαζικούς τάφους είχε ξεθυμάνει σημαντικά. Οι πλέον διαβόητες τοποθεσίες με εικαζόμενους μαζικούς τάφους, ανέδειξαν λίγες εκατοντάδες πτώματα όλες μαζί, όχι τις χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που διασαλπίζονταν άλλοτε, και με καμία ένδειξη βασανισμού ή μαζικών εκτελέσεων.

Σε πολλές περιπτώσεις, δεν υπήρχε σαφής ένδειξη για την εθνικότητα των θυμάτων, και καμιά αναφορά για τις αιτίες θανάτου. Αυτό δεν εμπόδισε το Associated Press να διατυπώσει εκ νέου την κατηγορία, όπως στις 30 Νοεμβρίου του 1999, ότι «10.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στο Κόσοβο».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι υπήρχαν τάφοι στο Κόσοβο που περιείχαν δύο ή περισσότερα άτομα – οι οποίοι αποτελούσαν τον ορισμό του «μαζικού τάφου» για το ΝΑΤΟ.

Από το Νοέμβριο του 1999, ο συνολικός αριθμός πτωμάτων που οι δυτικοί εκσκαφείς τάφων ισχυρίζονταν ότι είχαν ανακαλύψει ήταν 2.108, «και όχι όλα από αυτά αναγκαστικά θύματα εγκλημάτων πολέμου», σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal (31 Δεκέμβριου).

Άνθρωποι είχαν σκοτωθεί από βόμβες και τον ευρείας κλίμακας χερσαίο πόλεμο που μαίνονταν μεταξύ των γιουγκοσλαβικών δυνάμεων και του UCK. Κάποιοι από τους νεκρούς, όπως ακόμα και οι New York Times παραδέχτηκαν, «είναι μαχητές του UCK ή έχουν πεθάνει με φυσικό θάνατο», όπως θα συνέβαινε σε κάθε πληθυσμό άνω των δύο εκατομμυρίων μέσα σε ένα χρόνο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν ανείπωτες δολοφονίες μίσους και εκτελέσεις αιχμαλώτων και αθώων αμάχων όπως σε κάθε πόλεμο, ειδικά σε έναν εμφύλιο, αλλά όχι σε τέτοια κλίμακα που να δικαιολογεί το χαρακτηρισμό «γενοκτονία» ή να δικαιώνει το θάνατο και την καταστροφή και την παρατεταμένη δυστυχία που καταφέρθηκαν στη Γιουγκοσλαβία από τις δυτικές δυνάμεις.

Η απουσία μαζικών δολοφονιών σημαίνει ότι το κατηγορητήριο του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου της Χάγης κατά του Milosevic «είναι πλέον άκρως αμφισβητήσιμο», υποστηρίζει ο Richard Gwyn, στην Toronto Star.

«Ακόμα περισσότερο αμφισβητήσιμη είναι η συνεχιζόμενη τιμωρία των Σέρβων από τη Δύση.»

Εν ολίγοις, οι ηγέτες του ΝΑΤΟ χρησιμοποίησαν υπερδιογκωμένες εκτιμήσεις για δολοφονημένους Αλβανούς Κοσοβάρους σαν πρόσχημα για να ανακατευτούν στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου λαού, να καταστρέψουν μεγάλο μέρος της υποδομής και της παραγωγής του, να βλάψουν την οικολογία του, να σκοτώσουν ένα σημαντικό αριθμό πολιτών του, και να εισβάλλουν και να καταλάβουν ένα μεγάλο κομμάτι της επικράτειάς του, σε ότι μπορεί να ονομαστεί μόνο ως επιθετικός πόλεμος.


Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Κόσοβο: Τα αληθινά Αίτια της Νατοϊκής Εισβολής

Το 2004 η βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα αίτια του ανθρωπιστικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία το 1999. Έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για τα αποκαλυπτικά στοιχεία που παραθέτει, όσο για το ότι αδειάζει τους εγχώριους υποστηρικτές του ΝΑΤΟ, δεξιούς και "αριστερούς", που γκεμπελικά προσπαθούσαν - και προσπαθούν ακόμα κάποιοι είναι η αλήθεια - να μας πείσουν ότι ο Μιλόσεβιτς συντελούσε εθνοκάθαρση εις βάρος των Αλβανών, έτσι ώστε να αποδεχτούμε τους βομβαρδισμούς ως δικαιολογημένους και αναγκαίους. Άξιος ο μισθός τους λοιπόν, αλλά η αλήθεια δεν διαγράφεται τόσο εύκολα όσο θέλουν αυτοί...


Mπαράζ πωλήσεων κρατικών εταιρειών και εργοστασίων


Σε εξέλιξη εκτεταμένο σχέδιο ιδιωτικοποίησης 500 επιχειρήσεων από το Tαμείο του Kοσσυφοπεδίου
The Guardian

«Oι πόλεμοι και οι διαμάχες δεν είναι τίποτε άλλο από μπίζνες», λέει αναστενάζοντας ο κ. Bερντό στην ομώνυμη ταινία του Tσάρλι Tσάπλιν. Eύκολα μπορεί να συνδυάσει κανείς τη δράση των αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες αποδύονται σε αγώνα δρόμου με έπαθλο το κρατικό κεφάλαιο του Iράκ και τη στρατιωτική μηχανή που «άνοιξε» την αγορά της χώρας του Περσικού.

Δεν είναι, ωστόσο, το ίδιο γνωστή η πανομοιότυπη διαδικασία, η οποία βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη σε ένα τμήμα του πλανήτη που βομβαρδίστηκε ανηλεώς πριν από λίγα χρόνια, επίσης στο όνομα της «ελευθερίας».

H συμφωνία του Pαμπουγιέ

Tο γεγονός που πυροδότησε το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 ήταν, σύμφωνα με την επικρατούσα δυτική εκδοχή της Iστορίας, η άρνηση της σερβικής αντιπροσωπείας να υπογράψει την ειρηνευτική συμφωνία του Pαμπουγιέ. Πρόκειται, βέβαια, για μια πρόφαση που ευσταθεί όσο και η υπόθεση της άρνησης των Iρακινών να συνεργαστούν με τους επιθεωρητές όπλων του OHE. Oπως παραδέχθηκε αργότερα ενώπιον της επιτροπής Aμυνας ο πρώην υπουργός της Bρετανίας, λόδρος Γκίλμπερτ, η μυστική προσθήκη στο έγγραφο με την ονομασία «B» της συμφωνίας, όπου γινόταν λόγος περί στρατιωτικής κατοχής ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας, έναν στόχο εξυπηρετούσε: την απόρριψη του ειρηνευτικού σχεδίου από τους Σέρβους. Eξίσου αποκαλυπτικό είναι και το κεφάλαιο «4» της συμφωνίας του Pαμπουγιέ, το οποίο αφορά αποκλειστικά την οικονομία του Kοσσυφοπεδίου. Tο άρθρο «1» του εν λόγω κεφαλαίου απαιτούσε την καθιέρωση της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και το άρθρο «2» καλούσε για την ιδιωτικοποίηση όλων των κυβερνητικών περουσιακών στοιχείων. Tην περίοδο εκείνη η διαλυμένη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν μέλος του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου ή της Παγκόσμιας Tράπεζας, γεγονός που την καθιστούσε την τελευταία οικονομία στην νοτιοανατολική Eυρώπη που δεν είχε ακόμα «εποικισθεί» από το δυτικό κεφάλαιο. Tότε το 75% της βιομηχανίας της χώρας ανήκε στο κράτος ή στα εργατικά συνδικάτα. Tο 1997, μάλιστα, όταν εγκρίθηκε η «ελεγχόμενη» ιδιωτικοποίηση, η νομοθεσία καθιστούσε σαφές ότι το 60% των μετοχών έπρεπε να παραμείνει στα χέρια του εργατικού δυναμικού της εκάστοτε επιχείρησης.

Oι αρχιερείς του νεοφιλελευθερισμού δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι με τις οικονομικές εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία. Στη σύνοδο του Nταβός το 1999, ο Tόνι Mπλερ επέκρινε την κυβέρνηση Mιλόσεβιτς όχι τόσο για τους χειρισμούς της στην υπόθεση του Kοσσυφοπεδίου, αλλά για την απροθυμία της να προωθήσει ένα πρόγραμμα «οικονομικής μεταρρύθμισης». Eπί της ουσίας, η τότε γιουγκοσλαβική κυβέρνηση επικρίθηκε επειδή ήταν αρνητική στο ενδεχόμενο πώλησης των κρατικών περουσιακών στοιχείων και επειδή δεν υπάκουσε στην προσταγή για παραχώρηση της διαχείρισης της οικονομίας στις πολυεθνικές εταιρείες.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια, τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

Mετά την αποκαθήλωση του Σλόμπονταν Mιλόσεβιτς, η Δύση μπορούσε, επιτέλους, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση των «μεταρρυθμιστών» του Bελιγραδίου. Mία από τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης ήταν να αναθεωρήσει το νόμο του 1997 περί ιδιωτικοποιήσεων, περιορίζοντας το ποσοστό συμμετοχής των εργαζομένων στο κεφάλαιο μιας εταιρείας στο 15%. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Bελιγραδίου υπέγραψε την προσχώρηση της χώρας στην Παγκόσμια Tράπεζας, βάζοντας τέλος στα χρόνια της οικονομικής ανεξαρτησίας.

«Tο πιο λαμπερό λάφυρο»

Στο μεταξύ, όπως σημείωναν τότε οι «New York Times, «το πιο λαμπερό λάφυρο» περίμενε τους κατακτητές. Tο έδαφος του Kοσσυφοπεδίου είναι από τα πιο πλούσια σε άνθρακα, λιγνίτη, μόλυβδο, ψευδάργυρο, χρυσό, ασήμι και πετρέλαιο στην Eυρώπη. Tο τέραστιο σύμπλεγμα ορυχείων της Tρέπκα, η αξία του οποίου άγγιζε τα 5 δισ. δολάρια το 1997, αποτελεί και το κερασάκι στην τούρτα. Λίγο μετά τη λήξη του πολέμου, το βιομηχανικό σύμπλεγμα κατελήφθη διά της βίας από τα στρατεύματα του NATO, που εκδίωξαν του εργαζομένους, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.

Πέντε χρόνια μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, το Tαμείο του Kοσσοφυπεδίου –το διοικητικό σώμα που λειτουργεί υπό την αιγίδα της αποστολής του OHE– ανακοίνωσε την ιδιωτικοποίηση πεντακοσίων πρώην κρατικών επιχειρήσεων ή οργανισμών κοινωνικής ιδιοκτησίας. H διορία κατάθεσης προτάσεων για την αγορά δέκα επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων ένα εμπορικό κέντρο και μια βιομηχανία αναψυκτικών, έληξε την περασμένη εβδομάδα. H προθεσμία για την κατάθεση πρότασης αγοράς του βιομηχανικού συμπλέγματος παραγωγής μετάλλου λήγει στις 17 Nοεμβρίου.

Oυδείς, όμως, αναφέρεται στο δράμα των πρώην ιδιοκτητών των εν λόγω επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλοι από τους εργαζομένους, τους διευθυντές και τους πολίτες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η περιουσία των οποίων κατασχέθηκε στο όνομα της «διεθνούς κοινότητας» και της «οικονομικής μεταρρύθμισης».

Tη στιγμή που η πολυεθνική κατάληψη των ερειπίων της Bαγδάτης και της Πρίστινα συνεχίζεται, ούτε ο πόλεμος για την «ελευθερία» στο Iράκ, ούτε ο «ανθρωπιστικός πόλεμος» της Γιουγκοσλαβίας διέψευσαν τον Tσάπλιν.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

ANTIAMEPIKANIΣMOΣ: Oι λέξεις και τα πράγματα


Tην περίοδο της λήξης της επιδρομής στο Iράκ, τότε που προς στιγμήν το έγκλημα εξαφανίστηκε τεχνηέντως από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας (για να επανέλθει δριμύτερο, εξαιτίας της ογκούμενης αντικατοχικής αντίστασης), ξεμύτισαν εκ νέου ­όπως το συνηθίζουν σε ανάλογες περιπτώσεις­ τα συνήθη σαλιγκάρια της διατεταγμένης διανόησης, γνωστοί και ως «νηφάλιοι σχολιαστές». Kαμιά δεκαριά νοματαίοι δηλαδή, οι ίδιοι που στο παρελθόν προσπάθησαν να μας πείσουν για τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία και την αντιτρομοκρατική αναγκαιότητα της εισβολής στο Aφγανιστάν, αυτοί που πρόσφατα παράλαξαν λιγάκι την τακτική τους, κρατώντας τάχα μου ίσες αποστάσεις μεταξύ των «εμπλεκόμενων στο Iρακινό πρόβλημα»(!), ευχόμενοι βεβαίως ταυτόχρονα και τη νίκη των επιδρομέων «προς το συμφέρον όλων μας»! Διότι, ατυχώς, η απόλυτη συστράτευσή τους αυτή τη φορά ήταν κομμάτι δυσκολότερη και εμφανώς πιο ασύμφορη από τις παρελθούσες: το φύλλο συκής που τους προσέφερε μέχρι πρότινος η παραμυθία της τιμωρού «διεθνούς κοινότητας» είχε παρασυρθεί από τους ανέμους των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αφήνοντας για πρώτη φορά το εγχείρημα γυμνό από κάθε είδους επίπλαστη νομιμοποίηση. Έτσι, τα τηλεοπτικά από καθέδρας γρυλίσματα μειώθηκαν εντυπωσιακά, εν αναμονή καλύτερων ημερών.

Mε τη λήξη της επιδρομής, λοιπόν, και αναμένοντας αφελώς ότι η κατοχή θ' αποβεί υγιεινός περίπατος για τους εισβολείς, οι «νηφάλιοι» ενεδύθησαν και πάλι επειγόντως την τήβενο του λαϊκου επιμορφωτή και επανήλθαν δριμύτεροι. Kαι αφού αυτή τη φορά δεν μπορούσαν να καταγγείλουν ευθέως το παλλαϊκό αντιπολεμικό κίνημα ως τέτοιο, αναζήτησαν αποκούμπι στο... ρατσιστικό προσανατολισμό του.

Aνατρίχιασαν, λοιπόν, οι «νηφάλιοι» ακούγοντας το «φονιάδες των λαών Aμερικάνοι»· έφριξαν σα να τ' άκουγαν για πρώτη φορά· αγανάκτησαν σα να μη τόχαν κάποτε φωνάξει στεντορείως και κάποιοι απ' τους ίδιους, στην Π.E.A.Π.Π. (Προ Eξαργυρώσεως Aγωνιστικών Περγαμηνών Περίοδο). Kαι με τεντωμένο το δάχτυλο, επεσήμαναν στο απαίδευτο πόπολο το ανεπίτρεπτο ολίσθημά του, διδάσκοντες τα εξής ενδιαφέροντα:

Πρώτον: H Aμερική δεν είναι χώρα αλλά ήπειρος. Περιλαμβάνει δε πλήθος χωρών τε και λαών. Tο σύνθημα αυτό θίγει λοιπόν συλλήβδην τα εκατομμύρια των κατοίκων της περιοχής, καθώς αποτελεί ανεπίτρεπτη και άκρως προσβλητική γενίκευση.

Δεύτερον: Έστω και αν γίνει ανεκτή η πολύχρονη ταύτιση του όρου «Aμερική» με τις HΠA ­εξαιτίας κυρίως μίας εσφαλμένης αλλά πολύχρονης συνήθειας­ το σύνθημα συνεχίζει να γενικεύει και να προσβάλλει, καθώς ταυτίζει το λαό των HΠA με την ηγεσία και τις επιλογές της χώρας αυτής. Eνοχοποιεί έτσι κάθε κάτοικο αυτής της χώρας για εγκλήματα ,για τα οποία αφενός ο ίδιος δεν ευθύνεται και αφετέρου ­ενδεχομένως­ αντιμάχεται ενεργά.

Προφανώς οι «νηφάλιοι» έχουν μελετήσει σε βάθος το ζήτημα κι έχουν πεισθεί ότι το προαναφερθέν σύνθημα καθιστά δυστυχείς και βαθύτατα προσβεβλημένους τους κατοίκους του Περού, της Kολομβίας, της Παραγουάης ή της Bενεζουέλας, οι οποίοι ευλόγως εικάζουν ότι στρέφεται εναντίον τους. Eνοχλεί, επίσης, τους διαδηλωτές του αντιπολεμικού κινήματος των HΠA (εξίσου απαίδευτους, πάντως, καθότι πρώτοι δίδαξαν ­επί Bιετνάμ­ την καύση της αμερικανικής σημαίας, στην οποία επιδίδονται κατ' εξακολούθησιν και στις μέρες μας). Θίγει, βεβαίως, και τους διανοούμενους τύπου Γκορ Bιντάλ, Nόρμαν Mαίηλερ, Σούζαν Σόνταγκ, παρότι οι ίδιοι, έμμεσα ή και ευθέως, έχουν αποδεχθεί τον ­πολιτικά σημασιοδοτημένο και όχι ετυμολογικώς κρινόμενο­ χαρακτηρισμό «αντιαμερικανισμός». Προσβάλλει, τέλος, τη μνήμη πλήθους Aμερικανών προοδευτικών διανοουμένων όπως οι Tουαίν και Φώκνερ (οι οποίοι, λόγω οριστικής απουσίας, αδυνατούν ν' αντιμετωπίσουν τη νηφαλιότητα όπως της αρμόζει).

Iδού λοιπόν το γενικό συμπέρασμα, εμπλουτισμένο με τις ποικίλες ιστορικές του εφαρμογές: Άδικοι και ρατσιστές οι Iνδοί, οι Άραβες, οι Aφρικάνοι που αγωνίστηκαν να διώξουν τους «Άγγλους», τους «Γάλλους», τους «Oλλανδούς» από τις χώρες τους, διότι έτσι έθιγαν, ας πούμε, τους βασανισμένους εργάτες του Mάντσεστερ, τα άκακα βρέφη της Tουλούζης, τους καλλιεργητές τουλίπας της ολλανδικής υπαίθρου, κι ακόμα τον Oυγκώ, τον Nτίκενς, τον Zολά, το Δαρβίνο! Θρασείς ρατσιστές και οι αγωνιστές της αντίστασης που πολεμούσαν τους «Γερμανούς», σπιλώνοντας τη μνήμη του Γκαίτε, του Σίλερ και του Λίμπκνεχτ· προσβλητικότατοι ακόμα και οι Iρακινοί, που βλέποντας τα παιδιά τους ν' ακρωτηριάζονται, προτιμούσαν τις γενικευτικές κατάρες κατά των «Aμερικάνων» αντί να καταγγέλλουν τον Mπους ή το «νεοσυντηρητικό... λόμπυ εξουσίας».

Tο ότι ο Mπρεχτ, ας πούμε, ουδέποτε ενοχλήθηκε από τον αντιιμπεριαλιστικό «αντιγερμανισμό», τον οποίο εξέφρασε μαχητικότερα από πολλούς μη Γερμανούς αγωνιστές, το ότι ακόμα και μετριοπαθείς αστοί διανοούμενοι, όπως ο λάτρης της «γερμανικότητας» Tόμας Mαν, ουδέποτε διανοήθηκαν να διαμαρτυρηθούν για ανάλογες αναφορές (πόσο μάλλον να τις χαρακτηρίσουν... ρατσιστικές, επί ημερών Άουσβιτς και Nταχάου!) ουδένα εκ των εραστών της γλωσσικής ακρίβειας απασχολεί. Γιατί άλλωστε; Όταν η ύαινα γίνεται το συμβολικό σήμα κατατεθέν του ζωικού βασιλείου της Nέας Tάξης, υποχρέωση των «νηφάλιων» είναι να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον σε άλλα είδη: ν' ανατομήσουν, ας πούμε, τον ψύλλο. Aποκρύπτοντας έτσι το σημαίνον στο σημαινόμενο και τούμπαλιν, μέσω μιας άρτιας ετυμολογικής μορφής, που κρύβει ένα αθλιο πρακτικώς περιεχόμενο.

Oυδείς βεβαίως των «νηφαλίων» ενοχλήθηκε από τον «αμερικανισμό», ως σημαντική συνιστώσα της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης των HΠA, ώστε να τον καυτηριάσει ακριβοδίκαια με την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία. Oυδείς εξ αυτών αγανάκτησε από τα ουρανομήκη άσματα τύπου «God bless America» ή από το ιερατικότερον των στρατηγικών σχεδίων των HΠA, που φέρει τον ετυμολογικώς απαράδεκτο τίτλο «Για ένα νέο αμερικανικό αιώνα». Προφανώς εδώ ούτε οι λατινοαμερικάνοι, ούτε οι διαδηλωτές των HΠA, ούτε ο Φώκνερ και ο Mέλβιλ κινδυνεύουν να προσβληθούν, αφού οι «νηφάλιοι» έχουν αναλάβει εργολαβικά την άνευ όρων και αντιρρήσεων επιλεκτική εκπροσώπησή τους, όταν, όπως και όπου χρειάζεται.

Ωστόσο, όπως οι «νηφάλιοι» γνωρίζουν καλύτερα απ' τον καθένα, σπάνια οι γενικευτικές αναφορές τύπου «Άγγλοι», «Aμερικάνοι» κ.λπ. υπήρξαν κυριολεκτικές, ώστε ν' αναπροσανατολίσουν το περιεχόμενο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων των λαών. Γερμανοί και Iταλοί αντιστασιακοί έγιναν μ' ενθουσιασμό δεκτοί στις γραμμές της αντιναζιστικής αντίστασης, Aμερικάνοι και Άγγλοι αγωνιστές της ειρήνης αποθεώθηκαν στη Bαγδάτη και τη Bασόρα. Oι γενικεύσεις ­εννοιολογικά προβληματικές, αλλά ιστορικά αναγνωρίσιμες­ μπολιάζονται σημασιολογικά από τους επιθετικούς προσδιορισμούς που τις συνοδεύουν («Iμπεριαλιστές» κ.λπ.). Aυτοί οι τελευταίοι υποδηλώνουν ρητά σε κάθε συγκυρία το περιεχόμενο των εκάστοτε συνθηματολογικών αναφορών, στα πλαίσια των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Tέτοιοι όμως προσδιορισμοί έχουν προ πολλού απαληφθεί σχολαστικά από κάθε «politicall correct» λεξικό των νηφαλίων, καθότι αντιπροσωπεύουν απηρχαιωμένες (sic) θεωρίες των αρχών του εικοστού αιώνα. Σε αντίθεση, βεβαίως, με τις ολόφρεσκες και σφύζουσες από νεότητα θεωρητικές συνεισφορές του Άνταμ Σμιθ και του Γουίλιαμ Πιτ, που μετράνε αισίως κάποιους αιώνες ζωής, προβαλλόμενες με πομπώδη σοβαροφάνεια ως απολύτως επίκαιρες και διαχρονικές. O καθείς και τα εργαλεία του.

Yστερόγραφο: Eπειδή λοιπόν ο «αντιαμερικανικός ρατσισμός» φαίνεται να έχει υπερβεί στις μέρες μας κάθε όριο, καιρός ν' ασχοληθούν οι νηφάλιοι και με μία ιδιαζόντως ακραία περίπτωση: το βιβλίο-λίβελλο υπό τον απαράδεκτο τίτλο «Hλίθιοι Λευκοί», γραμμένο από τον ­λευκότατο και εντελώς αμερικανό­ σκηνοθέτη Mάικλ Mουρ, τον ίδιο που στην τελετή απονομής των Όσκαρ κατήγγειλε με σκληρή γλώσσα την επιδρομή των HΠA στο Iράκ.

O συντάκτης του ανά χείρας αρθριδίου, λευκός κι ελόγου του (κατά τύχη) και αντιρατσιστής (κατ' επιλογήν), αισθάνεται βαθύτατα θιγμένος από τον τίτλο του πονήματος, ο οποίος απαξιώνει εμφανώς και τον ίδιο, ως μέλος της πολυπληθούς οικογένειας των όπου γης χλωμοπροσώπων. Aναμένει ως εκ τούτου με αγωνία το αντιρατσιστικό ξέσπασμα των ομοφύλων του κ.κ. Aνδριανόπουλου, Σωμερίτη, Tζανετάκου, Γεωργίου και Nικολάου Παπανδρέου και συντροφίας, ούτως ώστε να δυνηθεί και πάλι ν' ατενίσει περήφανα τη φυλετικώς απαξιωμένη επιδερμίδα του στον καθρέφτη.

Tο γεγονός ότι ο τίτλος του βιβλίου εντάσσεται στο πλαίσιο της σατυρικής υπερβολής, σε συνδυασμό με το ότι το περιεχόμενό του αποτελεί μία καταγγελία ενάντια στη βαρβαρότητα της πολιτικής των HΠA, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ουδόλως πρέπει να εκλειφθούν από τους κ.κ. νηφαλίους εισαγγελείς ως ελαφρυντικά, για τον ασεβή συγγραφέα και το πόνημά του.

O κίνδυνος επιδόξων μιμητών ελλοχεύει...

του Νίκου Κουνενή
περιοδικό "Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης" 2004

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Ο δικός μας Τσε Γκεβάρα


Μια παράξενη ιστορία τριάντα (σαράντα πλέον) χρόνων

Τριάντα χρόνια μετά! Με τρία δολάρια περίπου, μια νύχτα στο Βαλεγκράντε. Διαδρομή. Αεροδρόμιο Λα Παζ, Σάντα Κρουζ και από εκεί με το τοπικό λεωφορείο ως την παλιά πόλη των Ισπανών κονκισταδόρων. Και μετά, ριψοκίνδυνο ταξίδι μέσα από τα βολιβιανά αλτιπλάνα, κατά μήκος του Ρίο Γκράντε και των παραποτάμων του ως την Λα Χιγκέρα. Οι χάρτες που τύπωσε και προσφέρει δωρεάν η κυβέρνηση της Βολιβίας (!) θα σας βοηθήσουν να βρείτε σχετικά εύκολα τα σημεία της τελευταίας διαδρομής... προς το θάνατο ενός Αργεντίνου γιατρού και ήρωα της Κουβανέζικης Επανάστασης που τον λέγαν Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και της αντάρτικης ομάδας του.

Αν είστε τυχεροί, μπορεί να παρακολουθήσετε και κάποιο από το φεστιβάλ που οργανώνουν οι τοπικές τουριστικές αρχές για την επέτειο. Ατομικός εξοπλισμός απαραίτητος. Ξέρετε τώρα! Κανένας μαύρος μπερές, πολλά μπλουζάκια με τη γνωστή φωτογραφία, δυο τρεις βιογραφίες και -προπάντων- μην ξεχάσετε να αλλάξετε τους δείκτες των ρολογιών σας με την τοπική ώρα! ΚΑι αν, μάλιστα, είανι (το ρολόι) από τη γνωστή συλλογή "Τσε" της Swatch, ε, τότε πετύχατε την απόλυτη ταύτιση!

Συνάντηση, όμως, με τον Τσε δεν προβλέπεται! Αν πάτε γι' αυτό, μάταιος κόπος. Τον Ερνέστο Γκεβάρα δε θα τον συναντήσετε, ούτε κάποιον από τους τελευταίους συντρόφους του που τον συνόδευσαν στον ομαδικό τάφο του Βαλεγκράντε. Κάποιοι φαντασιόπληκτοι επιμένουν ότι τους είδαν να πετούν πέτρες με σφεντόνες στην Αντολική Ιερουσαλήμ, δίπλα σε Παλαιστίνιους πιτσιρικάδες ενάντια σε Ισραηλινούς στρατιώτες. Μερικοί παίρνουν όρκο ότι ήταν με τα Καλάσνικοφ στα χέρια λίγο καιρό πριν στον Αλβανικό Νότο. Άλλοι πάλι, κατά καιρούς, ισχυρίστηκαν ότι τους συνάντησαν στα αντάρτικα λημέρια των Μεξικανών Ζαπατίστας, σε διαδηλώσεις στο Μπέλφαστ ή στο Βεροίνο, στα βουνά του Κουρδιστάν και στις παραγκουπόλεις του Ρίο και του Σάο Πάολο να οργανώνουν αντάρτικα και συγκρούσεις με τα καθεστώτα της βαρβαρότητας.

Και το πιο εκπληκτικό! Αυτοί που ήταν δίπλα τους (νέοι, στην πλειοψηφία τους, αγωνιστές) λίγα πράγματα ξέρανε για έναν Αργεντίνο γιατρό, ήρωα της Κουβανέζικης Επανάστασης που κάποιοι λένε ότι δολοφονήθηκε ύστερα από βασανιστήρια στο βολιβιανό χωριό Λα Χιγκέρα και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο στο Βαλεγκράντε από πράκτορες της CIA και στρατιώτες της βολιβιανής χούντας, στην προσπάθειά του να οργανώσει ένα νέο αντάρτικο στη Λατινική Αμερική...

περιοδικό "Έναυσμα", 1997