Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Κόσοβο: Τα αληθινά Αίτια της Νατοϊκής Εισβολής

Το 2004 η βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα αίτια του ανθρωπιστικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία το 1999. Έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για τα αποκαλυπτικά στοιχεία που παραθέτει, όσο για το ότι αδειάζει τους εγχώριους υποστηρικτές του ΝΑΤΟ, δεξιούς και "αριστερούς", που γκεμπελικά προσπαθούσαν - και προσπαθούν ακόμα κάποιοι είναι η αλήθεια - να μας πείσουν ότι ο Μιλόσεβιτς συντελούσε εθνοκάθαρση εις βάρος των Αλβανών, έτσι ώστε να αποδεχτούμε τους βομβαρδισμούς ως δικαιολογημένους και αναγκαίους. Άξιος ο μισθός τους λοιπόν, αλλά η αλήθεια δεν διαγράφεται τόσο εύκολα όσο θέλουν αυτοί...


Mπαράζ πωλήσεων κρατικών εταιρειών και εργοστασίων


Σε εξέλιξη εκτεταμένο σχέδιο ιδιωτικοποίησης 500 επιχειρήσεων από το Tαμείο του Kοσσυφοπεδίου
The Guardian

«Oι πόλεμοι και οι διαμάχες δεν είναι τίποτε άλλο από μπίζνες», λέει αναστενάζοντας ο κ. Bερντό στην ομώνυμη ταινία του Tσάρλι Tσάπλιν. Eύκολα μπορεί να συνδυάσει κανείς τη δράση των αμερικανικών εταιρειών, οι οποίες αποδύονται σε αγώνα δρόμου με έπαθλο το κρατικό κεφάλαιο του Iράκ και τη στρατιωτική μηχανή που «άνοιξε» την αγορά της χώρας του Περσικού.

Δεν είναι, ωστόσο, το ίδιο γνωστή η πανομοιότυπη διαδικασία, η οποία βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη σε ένα τμήμα του πλανήτη που βομβαρδίστηκε ανηλεώς πριν από λίγα χρόνια, επίσης στο όνομα της «ελευθερίας».

H συμφωνία του Pαμπουγιέ

Tο γεγονός που πυροδότησε το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999 ήταν, σύμφωνα με την επικρατούσα δυτική εκδοχή της Iστορίας, η άρνηση της σερβικής αντιπροσωπείας να υπογράψει την ειρηνευτική συμφωνία του Pαμπουγιέ. Πρόκειται, βέβαια, για μια πρόφαση που ευσταθεί όσο και η υπόθεση της άρνησης των Iρακινών να συνεργαστούν με τους επιθεωρητές όπλων του OHE. Oπως παραδέχθηκε αργότερα ενώπιον της επιτροπής Aμυνας ο πρώην υπουργός της Bρετανίας, λόδρος Γκίλμπερτ, η μυστική προσθήκη στο έγγραφο με την ονομασία «B» της συμφωνίας, όπου γινόταν λόγος περί στρατιωτικής κατοχής ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας, έναν στόχο εξυπηρετούσε: την απόρριψη του ειρηνευτικού σχεδίου από τους Σέρβους. Eξίσου αποκαλυπτικό είναι και το κεφάλαιο «4» της συμφωνίας του Pαμπουγιέ, το οποίο αφορά αποκλειστικά την οικονομία του Kοσσυφοπεδίου. Tο άρθρο «1» του εν λόγω κεφαλαίου απαιτούσε την καθιέρωση της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς και το άρθρο «2» καλούσε για την ιδιωτικοποίηση όλων των κυβερνητικών περουσιακών στοιχείων. Tην περίοδο εκείνη η διαλυμένη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν μέλος του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου ή της Παγκόσμιας Tράπεζας, γεγονός που την καθιστούσε την τελευταία οικονομία στην νοτιοανατολική Eυρώπη που δεν είχε ακόμα «εποικισθεί» από το δυτικό κεφάλαιο. Tότε το 75% της βιομηχανίας της χώρας ανήκε στο κράτος ή στα εργατικά συνδικάτα. Tο 1997, μάλιστα, όταν εγκρίθηκε η «ελεγχόμενη» ιδιωτικοποίηση, η νομοθεσία καθιστούσε σαφές ότι το 60% των μετοχών έπρεπε να παραμείνει στα χέρια του εργατικού δυναμικού της εκάστοτε επιχείρησης.

Oι αρχιερείς του νεοφιλελευθερισμού δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι με τις οικονομικές εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία. Στη σύνοδο του Nταβός το 1999, ο Tόνι Mπλερ επέκρινε την κυβέρνηση Mιλόσεβιτς όχι τόσο για τους χειρισμούς της στην υπόθεση του Kοσσυφοπεδίου, αλλά για την απροθυμία της να προωθήσει ένα πρόγραμμα «οικονομικής μεταρρύθμισης». Eπί της ουσίας, η τότε γιουγκοσλαβική κυβέρνηση επικρίθηκε επειδή ήταν αρνητική στο ενδεχόμενο πώλησης των κρατικών περουσιακών στοιχείων και επειδή δεν υπάκουσε στην προσταγή για παραχώρηση της διαχείρισης της οικονομίας στις πολυεθνικές εταιρείες.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια, τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

Mετά την αποκαθήλωση του Σλόμπονταν Mιλόσεβιτς, η Δύση μπορούσε, επιτέλους, να συνεργαστεί με την κυβέρνηση των «μεταρρυθμιστών» του Bελιγραδίου. Mία από τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης ήταν να αναθεωρήσει το νόμο του 1997 περί ιδιωτικοποιήσεων, περιορίζοντας το ποσοστό συμμετοχής των εργαζομένων στο κεφάλαιο μιας εταιρείας στο 15%. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Bελιγραδίου υπέγραψε την προσχώρηση της χώρας στην Παγκόσμια Tράπεζας, βάζοντας τέλος στα χρόνια της οικονομικής ανεξαρτησίας.

«Tο πιο λαμπερό λάφυρο»

Στο μεταξύ, όπως σημείωναν τότε οι «New York Times, «το πιο λαμπερό λάφυρο» περίμενε τους κατακτητές. Tο έδαφος του Kοσσυφοπεδίου είναι από τα πιο πλούσια σε άνθρακα, λιγνίτη, μόλυβδο, ψευδάργυρο, χρυσό, ασήμι και πετρέλαιο στην Eυρώπη. Tο τέραστιο σύμπλεγμα ορυχείων της Tρέπκα, η αξία του οποίου άγγιζε τα 5 δισ. δολάρια το 1997, αποτελεί και το κερασάκι στην τούρτα. Λίγο μετά τη λήξη του πολέμου, το βιομηχανικό σύμπλεγμα κατελήφθη διά της βίας από τα στρατεύματα του NATO, που εκδίωξαν του εργαζομένους, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.

Πέντε χρόνια μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, το Tαμείο του Kοσσοφυπεδίου –το διοικητικό σώμα που λειτουργεί υπό την αιγίδα της αποστολής του OHE– ανακοίνωσε την ιδιωτικοποίηση πεντακοσίων πρώην κρατικών επιχειρήσεων ή οργανισμών κοινωνικής ιδιοκτησίας. H διορία κατάθεσης προτάσεων για την αγορά δέκα επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων ένα εμπορικό κέντρο και μια βιομηχανία αναψυκτικών, έληξε την περασμένη εβδομάδα. H προθεσμία για την κατάθεση πρότασης αγοράς του βιομηχανικού συμπλέγματος παραγωγής μετάλλου λήγει στις 17 Nοεμβρίου.

Oυδείς, όμως, αναφέρεται στο δράμα των πρώην ιδιοκτητών των εν λόγω επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλοι από τους εργαζομένους, τους διευθυντές και τους πολίτες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η περιουσία των οποίων κατασχέθηκε στο όνομα της «διεθνούς κοινότητας» και της «οικονομικής μεταρρύθμισης».

Tη στιγμή που η πολυεθνική κατάληψη των ερειπίων της Bαγδάτης και της Πρίστινα συνεχίζεται, ούτε ο πόλεμος για την «ελευθερία» στο Iράκ, ούτε ο «ανθρωπιστικός πόλεμος» της Γιουγκοσλαβίας διέψευσαν τον Tσάπλιν.

Tο 1999, λοιπόν, οι νατοϊκές βόμβες έπληξαν κρατικές εταιρείες και όχι στρατιωτικούς στόχους. Για την ακρίβεια τα αεροσκάφη του NATO κατέστρεψαν μόλις 14 άρματα μάχης, πλην όμως ισοπέδωσαν 372 βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Oύτε μια ξένη ή ιδιωτικοποιημένη βιομηχανία δεν επλήγη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: